ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Δρ. Μάνος Δανέζης, "Νέα ανάγνωση των σχέσεων Επιστήμης, Θεολογίας και Φιλοσοφίας"

 
Διάλεξη-Συζήτηση του Δρ Μάνου Δανέζη, Αστροφυσικού, μέλους του Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα: «Η Σύγχρονη επιστημονική σκέψη ως παράγοντας μιας νέας ανάγνωσης των σχέσεων Επιστήμης, Θεολογίας και Φιλοσοφίας».
Προσκεκλημένος της Διεθνούς Επιστημονικής Εταιρίας Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, στο πλαίσιο των Πανεπιστημιακών Σεμιναρίων Φιλοσοφίας 2016- 2017, την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 17.00-19.00 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, (Ακαδημίας 50), στην Αίθουσα Αντώνη Τρίτση.
anemos

 

Συμπληρωματικά

Επιστήμη, Δαρβίνος και Εκκλησία

Andrew Parker, Το Αίνιγμα της Γενέσεως - Γιατί η Βίβλος είναι επιστημονικά ακριβής

π. Ειρηναίος Δεληδήμος: Ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία - Χριστιανισμός & επιστήμη

Ο π. Ειρηναίος Δεληδήμος για το CERN

Μπορούμε να γνωρίσουμε το Θεό;

"Παιδιά χωρίς Θεό": ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (με πολλά links σε άρθρα μας για την ύπαρξη του Θεού και την αθεΐα)


Η Αθεΐα ενάντια στην Επιστήμη

 
Πατερική Θεολογία: π. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδη, πανεπιστημιακού
 

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Μερικές πολιτικές (& πνευματικές) αναρτήσεις...



Προτάσεις για μερικές βόλτες προβληματισμού & καλής ανησυχίας (& προσευχής):

Οι εκπαιδευτικοί της Θράκης παλεύουν μόνοι απέναντι στην ανθελληνική ΧΟΥΝΤΑ της αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ
 

Η προτεσταντική αντίληψη για την εργασία και ο Βέγγος

<<...Εκεί, από την Συρία όταν ξεκινήσει..>>

Τρομοκρατία και πόλεμος για να μην χάσει η Δύση τα προνόμιά της

Οι νέοι «κανόνες του παιχνιδιού» στη Συρία

 
Στην Ρωμέικη φιλοθεΐα και φιλανθρωπία, ο μοναχισμός και οι άγιοι ήταν τα πρότυπα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής
 
Το χριστιανικό κράτος 



Ιερομάρτυς Κύριλλος Στ΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
 

Το μυστήριο της χαμογελαστής Παναγίας σε ελληνικό μοναστήρι στη Νίγδη της Καππαδοκίας


Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

The Mystery of the Touch of Saint Thomas and the Empirical Experience of the (Orthodox) Church

 
+ HIEROTHEOS of Nafpaktos and Agiou Vlasiou
 
Beloved brethren, Christ is Risen!

The feast of the Resurrection of Christ, Pascha, is the central feast of the entire ecclesiastical year and the last of the Triodion and Great Lent, but also the beginning of another period that concludes with the great feast of Pentecost. This feast we celebrate today as well as throughout the entire period of the Pentecostarion, and every Sunday which is dedicated to the Resurrection of Christ.

Many events occurred on the first day of the Resurrection of Christ, as well as the days that followed. Christ appeared to His Disciples, who had prepared properly to see Him Risen and this appearance contributed to their salvation.

On the first day, late in the evening, the Risen Christ appeared to His Disciples, although Thomas was absent, and the next Sunday He appeared again to His Disciples in the Upper Room, with Thomas present. The Apostle Thomas wanted to put his finger on the mark of the nails and his hand on His side to be assured of His Resurrection. It is known that the nails of the crucifixion created wounds on the body of Christ and the lance opened His side from which flowed blood and water. For Thomas to see the wounds caused by the Cross and to touch them he considered it as an assurance of His Resurrection.

Christ, by His appearance after eight days, invited the Apostle Thomas to touch the wounds of His body and His side. This is the extreme humility – emptying of Christ, to accept to be touched, as well as His love towards man by satisfying all of his sacred desires. This is why in a hymn of the Church it is written: “Rejoice, investigator!”. In other words, Christ rejoices when we investigate. As soon as the Apostle Thomas saw Christ and heard His invitation to touch, he proclaimed: “My Lord and my God” (Jn. 20:19-29). This is a confession of the divinity of Christ with the vision of the Risen Body of Christ.

The Gospel of John does not confirm whether the Apostle Thomas touched the Risen Body of Christ, but it only records his confession.

However, in the hymns of the Church it is written that the Apostle Thomas confessed Christ, since previously he had touched the wounds of Christ created by the Cross. “Therefore, having touched and beheld, he confessed that Thou art an unabstract God, and an unsimple Man.” In another hymn it is written that the Apostle Thomas by “touching the side theologized the One incarnate”. He recognized that the Son of God suffered in the flesh and he preached the Risen God. Thus, in Orthodox theology the vision and touching of God are connected.

In another hymn it is written that John, who leaned on the breast of Christ, drew up from there the depth of theology, while Thomas was made worthy of the mystery of the divine economy by touching, that is, he came to know the mystery of the incarnation of Christ and he initiated us into it. Again, in another hymn it is written that Thomas, by putting his hand in the fiery side of Jesus Christ, was not burned by the touch, but the unbelief of his soul changed to verification.

The desire of the Apostle Thomas to see and touch the wounds of the body of Christ was not an unbelief in today's meaning of the word, but it was his desire to go from faith by hearing to faith by seeing. He did not only want to hear from the Disciples that Christ had risen, but he wanted to see and verify the Resurrection with his senses. This shows that the life of the Church is empirical, a spiritual relationship, a touching of Christ.

The Church is not an abstract system, but life in its fullest. Christ is not imaginary, but the God-man who has a resurrected body, that shines with the Light of Divinity and we have the ability to touch Him. The Church is the Body of Christ, that consists of its Mysteries, is expressed by its dogmas and sacred canons, and is established by a particular ecclesiastical government. The theology of the Church is empirical, it is “the mystery of the touch”.

We commune of the Body of Christ, when we Clergy liturgize we hold it in our hands. We kiss the Cross, the sacred relics of the Saints, the sacred icons. And when a Christian prays with spiritual strength, he touches eternity and participates in the glory of God.

My beloved brethren,

The Risen Christ is not a man who once lived, but He is the God-man who is always with us. The Resurrection of Christ is not an event of the past, but it is experienced within the life of the Church. We are not people who believe in God only in theory, but we are members of His Risen Body. Christ calls us to touch Him and we must respond to this invitation. This is “the mystery of the touch”. The mystery of divine communication.

I wish you all many years and exclaim: “Christ is Risen”.

With resurrectional paternal blessings,

The Metropolitan
+ HIEROTHEOS of Nafpaktos and Agiou Vlasiou

Source:  https://thoughtsintrusive.wordpress.com  

See also
  
ST. THOMAS SUNDAY (ANTIPASCHA) - BELIEF AND UNBELIEF

In the Steps of the Apostle Thomas - The Orthodox Church in West Bengal, India 
The Lord’s Pascha

Why I'm not an atheist
The Way - An introduction to the Orthodox Faith 

Father Moses Berry: From Hippie Bad-Boy Cool-Cat to Humble…

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ST. THOMAS SUNDAY (ANTIPASCHA) - BELIEF AND UNBELIEF



St. Luke, Archbishop of Crimea
Orthodox Metropolis of Zambia and Malawi

It was very, very, extremely hard for the apostles to believe that the Lord Jesus Christ had risen.
They considered the words of the Myrrh-bearers who brought them this news to be lies.
When they went to Galilee, to the mountain as Jesus had commanded them, and saw Him, some fell down and worshipped Him while others stood petrified and did not believe their own eyes.
When Jesus appeared to all of them in the upper room in Jerusalem, they thought that they were seeing a spirit.
Strongest of all was the unbelief of the apostle Thomas, who had to place his fingers on the wounds from the nails on the Savior’s hands and feet and his hand on His side before he would believe.
Why did the apostles believe even their own eyes with such difficulty? After all, they were witnesses to the Lord Jesus resurrecting the son of the widow of Nain, the daughter of Jairus, and even Lazarus, the four days dead.
But after all, these were the acts of a very great Miracle Worker, and the dead did not resurrect of their own strength; but to believe in the possibility of a dead body coming back to life by itself, of its own power, was immeasurably more difficult.
Thus, it was extremely difficult for Christ’s apostles to believe even what they saw with their own eyes.
But for us who have seen neither the living nor the resurrected Jesus—is it harder or easier to believe what we read in the Gospels and in the writings of the holy apostles? Oh, of course it’s easier, much easier—for the great multitude of historical facts and events convince us beyond a doubt of the truth of Christ’s resurrection.
What is there to say about the fact that the preaching of unlearned Galilean fishermen and their successors over the course of just a few centuries won over the entire inhabited world of the time—not only cultured Greeks and Romans, but even half-wild Germans, Galls, and Celts, and dealt a fatal blow to paganism?
Could this have been possible if Christ had not risen? Wouldn’t have any preaching about the Crucified One as the Son of God been met everywhere only with mockery?

The martyrdom of st apostle Thomas, in India (from here)

Would it have been thinkable that tens of thousands of holy martyrs would have gone to horrifying tortures and terrible deaths if they did not believe in the Resurrection of Christ and were not on fire with love for the Conqueror of death?
Would the hard ascetic labors of fasting and prayer of numberless anchorites and monks for the sake of knowing the Lord Jesus Christ and for the acquisition of the mind of Christ have been possible?
Millions upon millions of people of all ages and sexes were true Christians, especially during the first fourteen centuries since the Birth of Christ.
However, no matter how enormous was the power of preaching and the works of Christ, no matter how the Son of God’s death on the Cross and His Resurrection from the dead shook the world, not all believed in Him.
Already among the Lord Jesus’s and His apostles’ contemporaries even the majority of God’s chosen Jewish race did not believe in Him.
Unbelief, which has crashed like a huge wave over our modern nations of Europe and America, all formerly Christian, is ever growing and spreading. It began of course not during the Renaissance era of science and arts, not from Voltaire and the other Encyclopedists, but incomparably earlier, already during the first century after the Birth of Christ.
What does this mean? It means that our Lord and God Jesus Christ does not forcibly draw people’s hearts to Himself, something He of course could do with His divine power, but looks for voluntary love and faith.
Not every heart joyfully accepts His great commandments. Proud and domineering people laugh at the commandments of poverty of spirit, meekness, and mercy; they do not even think about God’s higher and eternal truth, they only want to hear about the rightness of social relationships, and they consider only proper relationships between nations to be the highest ideal.
Do many want to be persecuted for righteousness sake, to be reviled and slandered for Christ’s sake?
Do many enter through the straight gates by the narrow path, so that at the end of their difficult road they might hear the blessed call: Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world (Matt. 24:34)?
What will the scientist say to you if you try to preach Christ to him? Of course he will reply with annoyance, “Don’t bother me, I am busy with my science, because for me all truth is in it.”

The apostle Paul speaks in his epistle to the Corinthians about the wise and prudent who have rejected faith in God for the sake of science: For the preaching of the cross is to them that perish foolishness; but unto us which are saved it is the power of God. For it is written, I will destroy the wisdom of the wise, and will bring to nothing the understanding of the prudent. Where is the wise? where is the scribe? where is the disputer of this world? hath not God made foolish the wisdom of this world? For after that in the wisdom of God the world by wisdom knew not God, it pleased God by the foolishness of preaching to save them that believe. For the Jews require a sign, and the Greeks seek after wisdom: But we preach Christ crucified, unto the Jews a stumblingblock, and unto the Greeks foolishness; but unto them which are called, both Jews and Greeks, Christ the power of God, and the wisdom of God. Because the foolishness of God is wiser than men; and the weakness of God is stronger than men. For ye see your calling, brethren, how that not many wise men after the flesh, not many mighty, not many noble, are called: But God hath chosen the foolish things of the world to confound the wise; and God hath chosen the weak things of the world to confound the things which are mighty; and base things of the world, and things which are despised, hath God chosen, yea, and things which are not, to bring to nought things that are (1 Cor. 18–28).
Even during His earthly life, our Lord Jesus Christ called those who believe in Him His “little flock”.
Do not be disturbed by this, but rejoice. And know that belonging to this flock throughout the ages and until the present day are very many quite important scientists, scholars, and philosophers, who were able to combine their belief in science with their higher faith in God and His Christ. And of those who reject religion based upon scientific data, the vast majority in fact have nothing to do with science and talk about it only on hearsay.
And for you, simple, unlearned people, let the words of Christ be a strong support: Except ye be converted,[1] and become as little children, ye shall not enter into the kingdom of heaven (Matt. 18:3).

See also

In the Steps of the Apostle Thomas - The Orthodox Church in West Bengal, India 

The Lord’s Pascha
The Way - An introduction to the Orthodox Faith 
Father Moses Berry: From Hippie Bad-Boy Cool-Cat to Humble…

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Κυριακή του Θωμά, η πολύσημη & πολύπλευρη (& ελπιδοφόρα)


Του αγίου αποστόλου Θωμά (Κυριακή του Θωμά, η επόμενη Κυριακή από το Πάσχα).

Ο άγιος απόστολος Θωμάς αγαπούσε πολύ τον Ιησού Χριστό, γι’ αυτό και, πριν το τελευταίο Του ταξίδι στα ιεροσόλυμα, είχε πει στους άλλους αποστόλους: «Ας πάμε να πεθάνουμε κι εμείς μαζί Του» (Ιω. 11, 16).
Είναι γνωστό ότι, μετά την ανάσταση του Χριστού και την εμφάνισή Του στους αποστόλους, ενώ απουσίαζε ο Θωμάς, εκείνος αμφισβήτησε το γεγονός, οπότε, οκτώ ημέρες αργότερα, ο Κύριος εμφανίστηκε ξανά στους μαθητές Του, παρόντος του Θωμά, και τον κάλεσε να βάλει το δάχτυλό του στα σημάδια από τα καρφιά και την παλάμη του στην πληγωμένη πλευρά Του, όπως είχε πει ότι θεωρούσε προϋπόθεση για να πιστέψει.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά αυτό το γεγονός την Κυριακή μετά το Πάσχα και την ονομάζει «Κυριακή του Θωμά», ενώ η μνήμη του αγίου Θωμά τιμάται στις 6 Οκτωβρίου, εορτή όμως πολύ λιγότερο γνωστή στο λαό μας από την Κυριακή του Θωμά.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, καθώς και η υμνογραφία της ημέρας, τονίζουν ότι η δυσπιστία του Θωμά έγινε σεβαστή και αποδεκτή από το Χριστό – ο οποίος ανταποκρίθηκε στο αίτημά του και εμφανίστηκε ειδικά γι’ αυτόν – επειδή προήλθε από ειλικρινή πόθο εύρεσης της αλήθειας και όχι από εγωισμό ή προκατάληψη ή υποκρισία, όπως συμβαίνει πολλές φορές με τη δυσπιστία των ανθρώπων.
Μετά την Πεντηκοστή, ο άγιος απόστολος Θωμάς πουλήθηκε ως δούλος στην Ινδία, όπου μετέφερε με σοφία και γενναιότητα το μήνυμα του ευαγγελίου και έφερε πολλούς ανθρώπους στο χριστιανισμό, καθώς και ένα τοπικό βασιλιά. Τελικά όμως συνελήφθη από κάποιον άλλο βασιλιά και θανατώθηκε, προσφέροντας τη ζωή Του για το Διδάσκαλό Του, όπως έκαναν όλοι σχεδόν οι μαθητές του Χριστού. [Απόσπασμα από το αφιέρωμα: Από το Πάσχα ώς του Αγίου Πνεύματος].

Το μαρτύριο του αγίου Θωμά (από εδώ, όπου και
η βιογραφία του - από εκεί και η επόμενη φωτο).
 
Περισσότερα:

Μας «κάλυψε» ο Θωμάς! Δε χρειάζεται πια να σηκώσει κανένας άλλος το χέρι (&: Τρεις δίκες για την Ανάσταση).

Κυριακή Θωμά - Ζήτω η αμφιβολία! (αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου)

Άγιος Θωμάς: πρότυπο χριστιανού ερευνητή!

Η ψηλάφηση του Θωμά, η διπλή απιστία εντός των κινημάτων αμφισβήτησης και η τριπλή υποκρισία στους υποστηρικτές του Κεφαλαίου – Μαμωνά

Αναστήθηκε ο Χριστός;

Χριστός ανέστη! Γι' αυτό... έλα όπως είσαι!

Πώς αναζητούμε τον Θεό: πέντε άνθρωποι που ήθελαν πραγματικά "να δουν"!

 


Και για την Εκκλησία της Ινδίας (που ίδρυσε ο άγιος Θωμάς) εδώ.

Δες και: Ο μάγος & η μοναχή - Η ευλογημένη απορία του αγίου Κυπριανού

Υπέρ αναπαύσεως...


Της δούλης του Θεού Θεοδώρας και των οικείων αυτής κεκοιμημένων, παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
Χριστός ανέστη.

Παρακαλώ:
Δέσποινα, μια καρκινοπαθής χριστιανή σύζυγος & μητέρα
Το Βραβείο της Θείας μου 

(Η φωτο από εδώ)

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Ας θυμόμαστε ότι το βασικό που ΔΕΝ θέλουμε είναι να γίνει πόλεμος...



Στην Καρδίτσα η κηδεία του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου. Ο Κύριος να τον αναπαύσει.
Χτυπήθηκε το Mirage κ. υπουργέ; 
Ο Πατριάρχης Αντιοχείας κατά των ΗΠΑ για τις απειλές στη Συρία
Οι Έλληνες στρατιωτικοί εξακολουθούν να κρατούνται στην Τουρκία, Κύριος οίδε πόσο ακόμη.

Στον αέρα πλανώνται μυρωδιές πολέμου, από το Αιγαίο ώς τη Συρία. Τύμπανα πολέμου ηχούν στα όνειρά μας, ανάμικτα με τη μουσική υπόκρουση των συναισθηματικά φορτισμένων ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων. Ακούμε και "αρειόφιλες" φωνές, φιλοπόλεμες δηλαδή φωνές, πού και πού...

Πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι κάθε λογικός άνθρωπος απεύχεται να γίνει πόλεμος. Το αίμα αξίζει πολύ περισσότερο από τα οποιαδήποτε συμφέροντα, και είναι σίγουρο πως κέρδος δεν θα έχει η πατρίδα μας ή ο λαός μας - γενικά, δεν θα έχουν κέρδος οι πατρίδες και οι λαοί - αλλά οι Παίχτες στη Διεθνή Σκακιέρα, που κινούν τα πιόνια πάντα με βάση τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ οικονομικά συμφέροντα.
Θεωρώ ταπεινά ότι πρέπει να είμαστε ετοιμοπόλεμοι και γενναίοι και να υπερασπιστούμε και την ΑΟΖ και τους ανθρώπους μας - με το δεξί χέρι να κάνουμε το σταυρό μας και το αριστερό να 'ναι ακουμπισμένο στο καριοφίλι μας, για να το πω "παλιομοδίτικα". Αλλά να προσπαθούμε να μη γίνει πόλεμος και να μη στείλουμε τα παιδιά μας στο στόμα του Λύκου, Γκρίζου ή άλλου.
Κι αν είναι να γίνει πόλεμος, να είναι πολιτικός και οικονομικός, όχι θερμός και αιματηρός. Άλλωστε, νομίζω πως ο πραγματικός εχθρός είναι η Δύση, ενώ η Ανατολή είναι πιόνι ή πάντως λιγότερο επικίνδυνη. Αλλά είναι μαντρόσκυλο που δαγκώνει και πρέπει να προσέχουμε, μήπως ήρθε η ώρα το βάλουν τ' αφεντικά του να κάνει αυτό ακριβώς, να μας δαγκώσει.

Την Πόλη, που ονειρεύονται ορισμένοι, ας την πάρουμε ως χριστιανοί, μεταλαμπαδεύοντας όσο γίνεται την Ορθοδοξία στους γείτονές μας. Όχι ως αιματοβαμμένοι πολεμιστές. Δε μας κάλεσε ο Θεός σε κανένα "ιερό πόλεμο" για να μας "τη δώσει πίσω". Ας κάνει Εκείνος ό,τι θέλει. Εμείς ξέρουμε ότι είμαστε χριστιανοί, άρα αγωνιζόμαστε με αγάπη και πόνο για όλους, φίλους και εχθρούς.
Ας είμαστε αληθινοί σταυροφόροι του Χριστού, έτοιμοι να πεθάνουμε, αλλά όχι να σκοτώσουμε. Να πεθάνουμε ως μάρτυρες, ως ήρωες κατά Χριστόν, όχι ως ήρωες κατά κόσμον.
Το να κάνεις πόλεμο είναι εύκολο. Και γρήγορο - είτε "νικήσεις", είτε χάσεις, όλα θα γίνουν γρήγορα. Ο δρόμος του σταυρού θέλει όχι μόνο θυσίες (θυσίες θέλει κι ο πόλεμος) αλλά και υπομονή. Και η υπομονή σπανίζει.
Οι πρώτοι χριστιανοί πέθαιναν ως μάρτυρες και τρεις αιώνες μετά (αφού χιλιάδες είχαν αγιάσει) πέτυχαν: ο αυτοκράτορας της Ρώμης έγινε χριστιανός.
Οι πρώτοι μουσουλμάνοι αιματοκύλισαν τον κόσμο και σαράντα χρόνια μετά την ίδρυση του Ισλάμ είχαν δημιουργήσει μια αχανή αυτοκρατορία.
Ας είμαστε οι χριστιανοί, όχι οι μουσουλμάνοι ή οι αποικιοκράτες και πλιατσικολόγοι σταυροφόροι του δυτικού Μεσαίωνα.
Ας έχουμε βλέμμα τρομερό χωρίς να τραβάμε ξίφος.
Λέμε τώρα, γιατί ούτε βλέμμα έχουμε, φοβάμαι, ούτε ξίφος. Μόνο περίγελως είμαστε.
Ε, ας πάψουμε να είμαστε περίγελως. Αυτό θα ήταν μια αρχή.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!
Πικραμένες σκέψεις για την Άλωση του 1204
Τι μας αφορά πιο πολύ; Η Άλωση της Βαστίλης ή της Κωνσταντινούπολης;

Ο Σταυρός ως αξεπέραστο επίπεδο και μοντέλο Παιδείας