ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Ο άγιος «πασών των Ρωσιών»

 Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ ο Θαυματουργός



Ο όσιος Σέργιος ήταν ο δεύτερος από τους τρεις υιούς ευσεβών βογιάρων, του Κυρίλλου και της Μαρίας, οι οποίοι διεκρίνοντο γιά τον πλούτο και την ισχύ τους στην ηγεμονία του Ροστώφ.
Λίγες ημέρες πριν από την γέννησι του αγίου, ο Θεός με σημείο προεμήνυσε την μελλοντική δόξα του δούλου Του. Μία Κυριακή φώναξε δυνατά τρεις φορές κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας μέσα από την κοιλιά της μητέρας του. Γεννήθηκε το 1314 και οι γονείς του στό βάπτισμα τον ονόμασαν Βαρθολομαίο. Το σκεύος αυτό της Αγίας Τριάδος τις Τετάρτες, τις Παρασκευές και όταν η μητέρα του κρεοφαγούσε, δεν θήλαζε το μητρικό γάλα.
Σε ηλικία επτά ετών, ο Βαρθολομαίος εστάλη από τους γονείς του να μάθη γράμματα. Παρ’ όλη όμως την επιμέλειά του, δεν προόδευε και με πολλά δάκρυα ζητούσε την θεία βοήθεια. Του συνέβη τότε κάτι παρόμοιο με τον Σαούλ (βλ. Παλ. Διαθήκη, Α΄ Βασιλειών, κεφ. 9). Μία ημέρα ο πατέρας του τον έστειλε να βρή τα χαμένα τους άλογα και ο Βαρθολομαίος συνάντησε έναν ιερομόναχο, που προσευχόταν κάτω από μία βελανιδιά. Με απλότητα τού είπε την δυσκολία του και ο γέροντας τον ευλόγησε και τού έδωσε να φάη ένα κομμάτι πρόσφορο ως σημείον της χάριτος του Θεού για την κατανόησι των γραμμάτων. Του προφήτευσε δε ότι θα γίνη κατοικητήριο της Αγίας Τριάδος και θα οδηγήση πολλούς στην κατανόησι του θείου θελήματος.

Η εμφάνιση του άγγελου στον μικρό Βαρθολομαίο [αυτή είναι η λεζάντα του αρχικού blog· πιθανόν να ήταν ένας άγιος ασκητής κι όχι άγγελος]

Μετά το περιστατικό αυτό, άνοιξαν οι οφθαλμοί του νου του και ο Βαρθολομαίος με ζήλο παρακολουθούσε τις εκκλησιαστικές ακολουθίες και μελετούσε την Αγία Γραφή. Νωρίς άρχισε και αυστηρή νηστεία. Την Τετάρτη και την Παρασκευή έμενε τελείως άσιτος, ενώ τις άλλες ημέρες του αρκούσε ξερό ψωμί και νερό.
Τον καιρό εκείνο, λόγω της καταλήψεως του Ροστώφ από τον μεγάλο ηγεμόνα της Μόσχας Ιωάννη Καλιτά, ο πατέρας του επτώχευσε και γύρω στο 1330 αναγκάσθηκε να μετοικήση με την οικογένειά του στο Ραντονέζ. Ο Βαρθολομαίος παρέμεινε κοντά στους ηλικιωμένους γονείς του, έως ότου έγιναν μοναχοί και αναπαύθηκαν στην μονή της Θεοτόκου, στο Χότκωφ.

Οι άγιοι Κύριλλος και Μαρία, γονείς του αγίου Σεργίου.

Αποδεσμευμένος τότε από κάθε φροντίδα, σαν διψασμένο ελάφι αναζητούσε — με την βοήθεια του αδελφού του Στεφάνου, ο οποίος μετά τον αιφνίδιο θάνατο της γυναίκας του είχε γίνει μοναχός — τόπον κατάλληλο για ησυχαστική ζωή. Μετά από πολλές έρευνες βρήκε κάποιο ξέφωτο στην καρδιά παρθένου δάσους, δέκα χιλιόμετρα μακριά από το Ραντονέζ. Με κορμούς δένδρων έφτιαξαν μια καλύβα και μια μικρή Εκκλησία, την οποίαν αφιέρωσαν στήν Αγία Τριάδα. Ο Στέφανος όμως δεν άντεχε στις στερήσεις της ερήμου και σύντομα ανεχώρησε για την μονή των Θεοφανείων (Μπογκογιαβλένσκυ), στην Μόσχα.

Μένοντας ολομόναχος ο Βαρθολομαίος δεν αποθαρρύνθηκε. Το 1337, σε ηλικία είκοσι τριών ετών, έλαβε από τον ηγούμενο Μητροφάνη το μοναχικό σχήμα και ονομάσθηκε Σέργιος. Την περίοδο αυτήμόνον ο Θεός γνωρίζει τους αγώνες και τις δοκιμασίες του από τις επιθέσεις των δαιμόνων μέσα στην άγρια μοναξιά του δάσους, που την διέσχιζαν τα ουρλιαχτά των λύκων και των αρκούδων. Τα θηρία πολλές φορές έφθαναν ως την καλύβα του. Ο Σέργιος γρήγορα συμφιλιώθηκε με μια αρκούδα, που τον επισκεπτόταν καθημερινά, για να βρη λίγη τροφή. Μαζί της μοιραζόταν το λιγοστό ψωμί του, τοποθετώντας το μερίδιό της επάνω σε ένα κούτσουρο. Αν το ψωμί ήταν ελάχιστο, το έδινε σε εκείνην, για να μην την απογοητεύση, και αυτός έμενε νηστικός.
Ύστερα από δύο περίπου χρόνια τελείας μονώσεως, σιγά-σιγά συναθροίσθηκαν κοντά του δώδεκα αδελφοί. Ο καθένας έκτιζε το κελλί του και φρόντιζε μόνος για την εξεύρεσι των αναγκαίων. Καθημερινά τελούσαν από κοινού στην εκκλησία όλες τις ακολουθίες. Για την θεία λειτουργία καλούσαν Ιερέα από το κοντινό χωριό. Παρά την υποτυπώδη κοινή διαβίωσι, ο όσιος με πολλή ταπείνωσι διακονούσε την μικρή αδελφότητα. Εκοβε ξύλα από το δάσος, άλεθε το σιτάρι, ζύμωνε και φούρνιζε τα ψωμιά, μαγείρευε, μετέφερε νερό και το άφηνε μπροστά σε κάθε κελλί, έρραβε ρούχα, επιδιόρθωνε υποδήματα. Με την έμπρακτη αυτή αγάπη προς τους αδελφούς, τους έδιδε στα ανθρώπινα μέτρα μία εικόνα της τελείας κοινωνίας των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, ώστε προσβλέποντας προς αυτήν οι μοναχοί του να αντικατοπτρίζουν στην ζωή τους την αμοιβαία θεϊκή αγάπη και ενότητα εν ελευθερία.


Σύντομα, ήλθε να ζήση μαζί τους και ο ηγούμενος Μητροφάνης, που είχε κείρει τον Σέργιο μοναχό. Όταν μετά από ένα χρόνο αναπαύθηκε, οι αδελφοί με επιμονή ζητούσαν από τον Σέργιο να γίνη αυτός ηγούμενός τους. Ο όσιος από ταπείνωσι αρνήθηκε. Μετά όμως από παρακλήσεις και απειλές φοβήθηκε την κρίσι του Θεού και υπέκυψε.
Το 1354 χειροτονήθηκε ιερεύς και ενθρονίσθηκε ηγούμενος από τον επίσκοπο Βολυνίας Αθανάσιο. Τελούσε καθημερινά την θεία λειτουργία και σε κάθε ακολουθία πήγαινε πρώτος στην εκκλησία. Τα πρόσφορα, τα κεριά και τα κόλλυβα τα ετοίμαζε πάντα μόνος του. Υπό την καθοδήγησί του οι αδελφοί την ημέρα ενάλλασσαν τον χρόνο τους μεταξύ της προσευχής και της χειρωνακτικής εργασίας. Την νύκτα οι ώρες ήσαν αφιερωμένες αποκλειστικά στον Θεό. Μετά το απόδειπνο απαγόρευε αυστηρά τις συζητήσεις μεταξύ των αδελφών και τις επισκέψεις στα κελλιά.


Στην αρχή εστερούντο και τα πιο απαραίτητα. Για φωτισμό στις ακολουθίες χρησιμοποιούσαν δαδιά από σημύδα. Σε φλοιούς σημύδας επίσης ήσαν γραμμένα και τα λειτουργικά τους βιβλία. Για να χαλκεύση [=διαμορφώσει, δημιουργήσει] την εμπιστοσύνη των μοναχών του στην θεία Πρόνοια, τους απαγόρευε αυστηρά να ζητούν ελεημοσύνες για τις ανάγκες τους.
Κάποτε, που υπέφεραν από μεγάλη έλλειψι τροφής, ο ίδιος ο όσιος, αφού έμεινε τελείως νηστικός τρεις ημέρες, την τετάρτη εργάσθηκε από το πρωΐ ανοίγοντας δρόμο μπροστά στο κελλί του γέροντος Δανιήλ. Ως αμοιβή τού εζήτησε λίγα κομμάτια μουχλιασμένο ψωμί, που δεν τα πήρε πριν από την ενάτη ώρα. Άλλη φορά πάλι, που αρκετοί από τους αδελφούς, πιεζόμενοι από την πείνα, εγόγγυζαν εναντίον του και τον απειλούσαν πως θα τον εγκαταλείψουν και θα φύγουν, ο Θεός τούς έστειλε με άγνωστους ευεργέτες άμαξες με πολλά τρόφιμα και προμήθειες. ["Νεκρός": κατά τη Θηβαΐδα του Βορρά, με τον άγ. Σέργιο αρχίζει μια παράδοση μοναστηριών στη Ρωσία που επιδίωκαν να μείνουν φτωχά. Σπουδαίοι συνεχιστές αυτής της γραμμής είναι ο άγ. Κύριλλος του Μπελοζέρσκ (Λευκής Λίμνης), που δυο φορές αρνήθηκε δωρεές φέουδων από Ρώσους γαιοκτήμονες, και ο άγ. Νείλος της Σόρα (Νείλος Σόρσκυ), που έδωσε και αγώνα γι' αυτό το θέμα ενάντια στη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας. Μάλιστα, μετά την κοίμησή του, επισκέφτηκε το μοναστήρι του ο εγκληματικός τσάρος Ιβάν ο Τρομερός. Ένιωσε τέτοια κατάνυξη, που αποφάσισε να χτίσει μια πέτρινη εκκλησία (αντί για την ξύλινη), με πολύτιμες διακοσμήσεις κ.τ.λ. Όμως τη νύχτα τού εμφανίστηκε σε όνειρο ο άγ. Νείλος και του το απαγόρευσε].
Κάποια νύκτα, καθώς ο όσιος προσευχόταν για τους μαθητάς του, άκουσε φωνή: «Σέργιε! Ο Κύριος εισήκουσε τις προσευχές σου. Κοίταξε τί πλήθος συναθροίσθηκε γύρω σου εις το όνομα της Αγίας Τριάδος!». Ο Σέργιος άνοιξε το παράθυρο και είδε μέσα σε υπερκόσμιο φώς, που κατηύγαζε το νυκτερινό στερέωμα, χιλιάδες πουλιά να πετούν επάνω και γύρω από την μονή, κελαηδώντας μια εξαίσια μελωδία. «Σαν αυτά τα πουλιά», συνέχισε η φωνή, «θα πληθυνθούν οι μαθηταί σου και δεν θα λείψουν ποτέ αυτοί που θα θελήσουν να ακολουθήσουν τα ίχνη σου».


Περί το 1355 ο οικουμενικός πατριάρχης άγιος Φιλόθεος Κόκκινος (βλ. 11 Οκτ.) έστειλε στον όσιο σταυρό, πολυσταύρι και σχήμα, συνοδευόμενα από μία επιστολή, στην οποία έγραφε: «Πληροφορηθήκαμε για τον ενάρετο κατά Θεόν βίο σας και αινέσαμε και δοξάσαμε τον Θεό. Ένα όμως κεφαλαιώδες σάς λείπει· δεν έχετε το Κοινόβιο. Γνωρίζεις, οσιώτατε, ότι και αυτός ο θεοπάτωρ προφήτης Δαβίδ τίποτε δεν εγκωμίασε τόσο, όσο το κοινόβιο λέγων· «Ιδού δή τί καλόν ή τί τερπνόν, αλλ’ ή το κατοικείν αδελφούς επί το αυτό;» (Ψαλμ. 132, 1). Γι’ αυτό και εμείς σάς δίνομε καλή συμβουλή να ιδρύσετε Κοινόβιο».


Ενθαρρυνόμενος και από τον μητροπολίτη Μόσχας Αλέξιο (βλ. 12 Φεβρ.), ο όσιος εισήγαγε στην μονή πλήρες κοινοβιακό σύστημα· κανείς δεν μπορούσε να έχη κάτι υπό την κατοχή του ή να ονομάζη κάτι ιδικό του. Τα πάντα ήσαν κοινά κατά τις υποτυπώσεις των αγίων πατέρων. Αν και ο ίδιος παρέμεινε εραστής της ησυχίας, δέχθηκε να αναλάβη την ευθύνη της κοινοβιακής ζωής. Για τον κάθε μαθητή του έγινε όχι μόνον ο ηγούμενος, αλλά και ο πατέρας και ο χειραγωγός εις Χριστόν.
Η συνεχής αύξησις των μαθητών του έφερε ευημερία στο μοναστήρι· και ο όσιος, ακριβής τηρητής της μοναχικής ακτημοσύνης, θέσπισε την φιλοξενία και την φιλανθρωπία, ώστε να ξοδεύεται εκεί το «περίσσευμα». Η ουσιαστική αυτή αλλαγή στην ζωή της αδελφότητος δεν έγινε χωρίς αντιδράσεις. Μερικοί, δυσαρεστημένοι από το νέο σύστημα, γόγγυζαν για την πειθαρχία και τους περιορισμούς, τους οποίους επέβαλλε το κοινόβιο, και ήθελαν να παυθή ο Σέργιος από ηγούμενος. Ο ίδιος ο αδελφός του Στέφανος, που είχε επανέλθει στο Μοναστήρι μαζί με τον μικρό του υιό Ιωάννη – τον μετέπειτα όσιο Θεόδωρο του Σιμονώφ (βλ. 28 Νοεμ.) – κάποια Κυριακή στον εσπερινό, ακούσθηκε να φωνάζη δυνατά μέσα στην εκκλησία: «Ποιός είναι εδώ ο ηγούμενος; Εγώ δεν ήλθα πρώτος σ’ αυτόν τόν τόπο;». Ο όσιος τον άκουσε μέσα από το ιερό, αλλά εσιώπησε.


Μετά την ακολουθία ανεχώρησε από το μοναστήρι και εγκαταστάθηκε σε έρημη τοποθεσία, κοντά στον ποταμό Κίρζατς, όπου ίδρυσε την μονή του Ευαγγελισμού. Αρκετοί αδελφοί τότε, μη υποφέροντας την στέρησι του πνευματικού τους πατρός, ανήσυχοι τον αναζητούσαν. Τέλος, κατέφυγαν στον μητροπολίτη Αλέξιο, ο οποίος έδωσε εντολή στον Σέργιο να επιστρέψη στην μονή του, διότι η παρουσία του ήταν τόσο αναγκαία.
Όταν ο Αλέξιος διαισθάνθηκε το τέλος του, κάλεσε κοντά του τόν Σέργιο, του πρόσφερε το αρχιερατικό του εγκόλπιο και προσπάθησε να τον πείση να γίνη ο διάδοχός του στην μητρόπολι της Μόσχας. Παρά την μεγάλη πίεσι, ανυποχώρητος στην άρνησί του ο όσιος, με πολλή ταπείνωσι τον εβεβαίωνε ότι ήταν ο αμαρτωλότερος πάντων και ο πλέον ακατάλληλος για τις ευθύνες του υψηλού αυτού αξιώματος. Φοβούμενος ο Αλέξιος μήπως ο Σέργιος εξ αιτίας της πιέσεως αναχώρηση από την περιοχή και τον χάση τελείως, τον άφησε να επιστρέψη ήσυχος στην μονή του. Όταν το 1378 ο μητροπολίτης εκοιμήθη, οι πρίγκιπες έκαναν μία ακόμη προσπάθεια να πείσουν τον Σέργιο να αναλάβη την διαποίμανσι της Ρωσικής Εκκλησίας. Ο όσιος και πάλι αρνήθηκε, καί στόν θρόνο, ύστερα από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, ανήλθε ο άγιος Κυπριανός (βλ. 16 Σεπτ.).

Ο άγιος Σέργιος βλέπει το άκτιστο φως στα τίμια δώρα. Σχέδιο του π. Χριστόδουλου Φεργαδιώτη από το βιβλίο του Π. Πάσχου "Ο Μεγάλος Άγιος της Ρωσίας" (εκδ. Ακρίτας).


Η μάχη κατά των Τατάρων

Το 1380, ο μέγας ηγεμών της Μόσχας άγιος Δημήτριος Ιβάνοβιτς (Δημήτριος Ντόνσκοϊ, βλ. 19 Μαΐ), προτού αντιμετωπίση τον χαγάνο (δηλαδή τον αρχηγό των Τατάρων/Μογγόλων) Μαμάη, που είχε αποφασίσει να κατακυριεύση την γη της Ρωσίας, πήγε να συμβουλευθή τον όσιο. Εκείνος του προείπε την νίκη, τον ευλόγησε και του έδωσε ως συντρόφους δύο από τους μοναχούς του. Η αναμέτρησις των Ρώσων με την απειράριθμη ταταρική στρατιά έγινε στην πεδιάδα του Κουλίκοβο, νοτίως του ποταμού Όκα, στις 8 Σεπτεμβρίου 1380. Κατά την διάρκεια της μάχης ο όσιος προσευχόταν στην λαύρα του με τους αδελφούς. Με τους διορατικούς οφθαλμούς του έβλεπε την αισία έκβασι των μαχών και έως την τελική κατατρόπωσι του εχθρού πληροφορούσε τους αδελφούς, κατονόμαζε ένα-ένα τους πεσόντας και προσευχόταν για την ανάπαυσι της ψυχής τους. Η περίφημη αυτή νίκη του Κουλίκοβο απετέλεσε την απαρχή της απελευθερώσεως της Ρωσίας από τον ταταρικό ζυγό και έπαιξε καθοριστικό ρόλο για το μέλλον της χώρας.
["Νεκρός για τον κόσμο": Ξέρω αγίους βασιλιάδες και πολεμιστές, που οι περισσότεροι είναι και μάρτυρες (για λόγους που αναφέρουμε εδώ), όμως αυτή είναι η μόνη περίπτωση που ξέρω άγιος ασκητής να δώσει τη συγκατάθεσή του σε μάχη. Ο δικός μας νους αναρωτιέται: μήπως έκανε λάθος ο άγιος Σέργιος; Και οι άγιοι κάνουν λάθη... Χριστιανικά σωστό είναι να πολεμάς ενάντια στον κατακτητή ή μόνο να υπομένεις και να γίνεσαι μάρτυρας; Ασφαλώς όσοι πιστεύουν το πρώτο, θα εκτιμήσουν τον άγιο Σέργιο γι' αυτό. Όμως μπορεί να υπάρχει κάποια εξήγηση που δεν τη φανταζόμαστε, όπως ότι θα γινόταν μεγαλύτερη ζημιά για τη σωτηρία των ανθρώπων αν δεν δινόταν η μάχη (π.χ. ολοκληρωτική εξαφάνιση της Ορθοδοξίας στη Ρωσία λόγω της βίας των κατακτητών).
Μια πιθανή ερμηνεία: Ίσως ο άγιος γνώριζε πως η σύγκρουση με τους Τάταρους ήταν αναπόφευκτη, ακόμη κι αν ο άγιος Δημήτριος είχε αρνηθεί να πολεμήσει. Τον ενθάρρυνε, επειδή γνώριζε πόσο ταπεινός, πιστός και ενάρετος ήταν, αμαρτία και του έστειλε τους δυο μοναχούς, όχι για να "βοηθήσουν στη μάχη" (τι θα πρόσθετε σ' ένα ολόκληρο στρατό η παρουσία δύο μόνο πολεμιστών), αλλά για να συγκρατήσουν, με το κύρος και την πνευματικότητά τους, τους Ρώσους στρατιώτες από το να εκτραπούν σε βαρβαρότητες (βλέπουμε πως έβλεπε κάθε θάνατο και προσευχόταν για την ψυχή!).
Σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρομε γιατί ο άγιος Σέργιος έδωσε την ευλογία του και ενθάρρυνε τον άγιο Δημήτριο Ντόνσκοϊ να πολεμήσει.]


Μία νύκτα, τέσσερα χρόνια πριν από την κοίμησί του, καθώς ο όσιος έψαλλε τους χαιρετισμούς μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου και προσευχόταν θερμά για το μοναστήρι του, τον επισκέφθηκε μέσα σε εκτυφλωτική φωτοχυσία η Παναγία, συνοδευομένη από τους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη. Ο όσιος έκθαμβος έπεσε στο έδαφος. Η Θεοτόκος τον έπιασε από το χέρι και είπε: «Μή φοβάσαι, εκλεκτέ μου! Ηλθα να σέ επισκεφθώ. Οι προσευχές σου για τους μαθητάς σου εισακούσθηκαν. Εγώ θα γίνω προστάτις της μονής σου, όχι μόνον τώρα που ζής αλλά και μετά τον θάνατό σου».


Το όραμα αυτό ήταν και ένα σημείο πως πλησιάζει το τέλος του. Προαισθανόμενος την αναχώρησί του από τα επίγεια έξι μήνες νωρίτερα, εσύναξε την αδελφότητα, της υπέδειξε ως διάδοχό του τον Νίκωνα (βλ. 17 Νοεμ.) και αποσύρθηκε στην ησυχία, για να προετοιμασθή. Τον Σεπτέμβριο αρρώστησε βαρειά. Κάλεσε πάλι τους αδελφούς, τους έδωσε τις τελευταίες νουθεσίες και εκοιμήθη εν ειρήνη στις 25 Σεπτεμβρίου 1392, σε ηλικία εβδομήντα οκτώ ετών.
Η μονή του, γνωστή ως λαύρα της Αγίας Τριάδος του Ζαγκόρσκ, παραμένει μέχρι σήμερα το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής και ευλαβείας των Ρώσων.

Η Λαύρα της Αγίας Τριάδος, όπως είναι σήμερα φυσικά.

Πηγή: “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος πρώτος – Σεπτέμβριος, σ. 275-281)

Το βιβλίο του Π. Β. Πάσχου για τον άγιο Σέργιο. Δες γι' αυτό εδώ.
Η Θηβαΐδα του Βορρά, το κλασικό & εξαιρετικό βιβλίο των πατέρων Σεραφείμ (Ρόουζ) και Γερμανού (Αδελφότητας Αγ. Γερμανού της Αλάσκας), που μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα ελληνικά από τον Π. Μπότση. Στο εξώφυλλο, το όραμα του αγ. Σεργίου με τα αμέτρητα πουλιά. Δες για το βιβλίο εδώ.
 
Ανακομιδή των λειψάνων του Αγ. Σεργίου του Ράντονεζ (5 Ιουλίου 1422)


 
 
Όταν ο άγιος Σέργιος ανέβηκε το λόφο της Μακοβίτσα, ήταν ένας απλός έφηβος κ' ελάχιστα γνωστός στον τόπο του.'Οταν την άφηνε ήταν στεφανωμένος από δόξα καί γνωστότατος σε όλους! Πρίν να έρθει ο Άγιος εδώ, η Μακοβίτσα δεν είχε παρά πυκνά καί αδιαπέ­ραστα δάση, μια μικρή πηγή καί πολλές αρκούδες, πού κατοικούσαν τους άρκουδόβατους καί τ' άγκαθοτόπια. Τον και­ρό που ο άγιος εκοιμήθη εν Κυρίω, ο τόπος αυτός ήταν ξακου­στός σε όλη τη Ρωσία· ιδίως το μέρος οπού είχε χτιστεί η Λαύρα της Αγίας Τριάδος, μια από τις τέσσερις μεγάλες Λαύρες της Ρωσίας. Τα γύρω δάση ξεχερσώθηκαν, χωριά καί λειβάδια πήραν ν' απλώνονται σιγά-σιγά στη θέση τους. Ζούσε ακόμη ο Άγιος, όταν ο δασωμένος λόφος του Ραντονέζ πήρε το προνόμιο τούτο, να προσελκύει με ιδιαίτερους μαγνήτες χιλιάδες κόσμου.

 
 
Τριάντα χρόνια ύστερ' από την κοίμηση του, 5 Ιουλίου 1422, βρέθηκαν καί αποκαλύφθηκαν τα λείψανα του Αγίου [το άφθαρτο σώμα του].


Έγινε η άνακομιδή, καί, από τότε, στους αιώνες που ακο­λούθησαν δεν έπαψαν όλοι οι ορθόδοξοι Χριστιανοί να τον τιμούν ως μεγάλον Άγιο, καί οι προσκυνηταί να έρχονται για ν' ασπαστούν τα τίμια λείψανα του, με βαθύτατο σεβασμό καί τιμή: μονάρχες καί πρίγκηπες, καθώς καί γυναίκες του λάου με ξύλινα πέδιλα, περνούσαν τα μονοπάτια που οδηγούσαν στο "χωριό" του αγίου Σεργίου, για να φτάσουν ως εκεί. Ο άνθρωπος που είχε γευτεί στη ζωή του το λιγώτερο το μέλι της υπάρξεως καί της κοινωνίας, έγινε αυτός πού χάρισε την περισσότερη γλυκύτητα στη ζωή των άλλων ανθρώ­πων!
 
Από το βιβλίο Ο μεγάλος Άγιος της Ρωσίας, εκδ.Ακρίτας
  
Επίλογος του blog μας: Θεωρώ πως έγινα μάρτυρας ενός θαύματος του αγίου Σεργίου στην Ελλάδα. Πέρυσι (Σεπτ. 2010), το παιδάκι μιας μητέρας δίχως σύζυγο υπέστη ένα ψυχικό σοκ και κάθε πρωί αρνιόταν με ουρλιαχτά να πάει στο σχολείο (δευτέρα Δημοτικού). Αυτό κράτησε τους πρώτους μήνες του σχολικού έτους! Κάποιος γείτονάς τους, που γνώριζε το περιστατικό από την παιδική ηλικία του αγ. Σέργιου, άρχισε να προσεύχεται σ' αυτόν υπέρ του παιδιού. Και ξαφνικά το παιδάκι έπαψε να αντιδρά, δόξα τω Θεώ, πήγε στο σχολείο του και ολοκλήρωσε την τάξη κανονικά.
Γνωρίζοντας τα παραπάνω, ρώτησα τη μητέρα του πώς ξεπεράστηκε το πρόβλημά της, και μου απάντησε "Ξαφνικά".
Ίσως ο άγιος Σέργιος είναι ο άγιος των παιδιών με μαθησιακά προβλήματα και άλλες δυσκολίες που σχετίζονται με τη σχολική ζωή. Μακάρι να τα προστατεύει και να τα ευλογεί όλα. Έτσι, άγιέ μου;

1 σχόλιο:

Siglitiki είπε...

Ωραίο άρθρο!