ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Ο Ληστής - Η Μαρία του Κλωπά - Ο εκατόνταρχος Λογγίνος (& η ιστορικότητα των αγίων Παθών)


Από τους δύο ληστές, ο ένας σώθηκε - μην απελπίζεστε.
Από τους δύο ληστές, ο ένας χάθηκε - μην επαναπαύεστε.

Τι εντυπωσίασε το ληστή;

Γράφει: π. Αθανάσιος Γιουσμάς (εδώ & εδώ)*

Τούτες τις μέρες της Μεγάλης βδομάδας ο νους μου επίμονα σκάλωσε στην περίπτωση του ληστή, πάνω στο σταυρό. Οι Ευαγγελιστές δεν μας έχουν διασώσει το όνομά ή την καταγωγή του. Αγνοούμε τα πάντα γι’ αυτόν! Οι Πατέρες και οι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας τον εγκωμιάζουν ανώνυμα και τον προβάλλουν ως παράδειγμα! Οι αγιογράφοι τον παριστάνουν εντός του Παραδείσου κουβαλώντας στην πλάτη το σταυρό του και γύρω από το φωτοστέφανο σημειώνουν: «Ο Άγιος Ληστής»! Ήταν «κακούργος» (Λουκ. 23, 39) κι έγινε Άγιος, πρώτος πολίτης του Παραδείσου!
Ο ληστής ήταν μέλος συμμορίας που δρούσε στην ύπαιθρο. Λήστευε τους περαστικούς. Δεν ήταν ένας επαναστάτης που αγωνιζόταν ενάντια στη ρωμαϊκή κυριαρχία - τέτοιος ήταν ο Βαραββάς. Ήταν κακοποιός! Στο ενεργητικό του είχε φόνους και ληστείες. Ο ίδιος ομολόγησε πως είχε διαπράξει σωρό άτοπα και απρεπή. Την ύστατη στιγμή ξεφύτρωσε μέσα του ο φόβος του Θεού. Πίστεψε στη μέλλουσα ζωή! Πιθανότατα να είχε ιουδαϊκή καταγωγή, γιατί αναγνώρισε τη μεσσιανική ιδιότητα του Ιησού και γνώριζε την προφητεία του Ησαΐα, πως ο Μεσσίας θα ανάσταινε τους άξιους Ισραηλίτες, για να λάβουν μέρος μαζί με τους Πατριάρχες στη μεσσιανική πανήγυρη (Ησ. 26, 19 και Δαν. 12, 2), γι’ αυτό ζήτησε από τον εσταυρωμένο Χριστό να τον συγχωρήσει. Κι Εκείνος απλόχερα χάρισε στον αφυδατωμένο από την αιμορραγία και πνιγμένο στην αμαρτία ληστή τη συμπάθεια και την αιωνιότητα!
Τι στάθηκε, αλήθεια, ικανό να μεταστρέψει την πονηρή διάθεση του ληστή, αφού δεν ήταν παρών σε νεκραναστάσεις και σε θαύματα του Ιησού; Αυτή την ώρα εμπρός του είχε έναν Ιησού εγκαταλελειμμένο, εξευτελισμένο, σταυρωμένο, πικραμένο. Έναν Ιησού φαινομενικά αδύναμο. Τι τον εντυπωσίασε;
Κάτω από τους τρεις σταυρούς έβλεπε ένα πλήθος να βρίζει και να περιγελά το σταυρωμένο Δάσκαλο της Γαλιλαίας κι ενώ περίμενε να δει σ’ Αυτόν έστω έναν ελάχιστο θυμό, Τον άκουσε να λέει: «Πατέρα, συγχώρησέ τους, διότι δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. 23, 34)! Στο άκουσμα αυτό, ο ληστής αναλογίστηκε: Ο Ιησούς έχει αγάπη, συγχωρεί και τους σταυρωτές Του, άρα θα συγχωρήσει και θ’ αποδεχθεί κι εμένα, όποιος κι αν είμαι, ό,τι κι αν έχω διαπράξει. Και δε διαψεύστηκε.
Ο ληστής εξομολογήθηκε σωστά πάνω στο σταυρό. Μετάνιωσε. Κατηγόρησε τον εαυτό του. Ομολόγησε τις αμαρτίες του. Δεν προέβαλε δικαιολογίες. Πεθύμησε την αιωνιότητα. Κι ο Θεός της αγάπης και της συγγνώμης, ο Ιησούς, ξεψυχώντας ως άνθρωπος, ως Θεός πήρε για συνοδό Του στη Βασιλεία Του ένα διάσημο κακούργο! Ο ληστής «αυθημερόν» στον Παράδεισο!
Η αθωότητα και η ανεξικακία του Θεού μας, συγκλόνισε και ράγισε την πέτρινη καρδιά του ληστή! Εμείς, αλήθεια, ως πότε θα παραμένουμε ασυγκίνητοι κι αμετανόητοι μπροστά στο πέλαγος της αγάπης Του;

* Ο π. Αθανάσιος Γιουσμάς είναι καθηγητής θεολόγος και εφημέριος Ι.Ν. Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης.

Δείτε: Ο πρώτος ναός αφιερωμένος στον άγιο Ληστή του Γολγοθά

Αγία Μαρία του Κλωπά η Μυροφόρος, η αδελφή της Θεοτόκου (από εδώ)

Η Μαρία του Κλωπά (Ιω. 19, 25) θεωρείται ετεροθαλής αδελφή της Παναγίας. Ο Κλωπάς ήταν αδελφός του αγίου Ιωακείμ, που πέθανε άτεκνος. Έτσι ο Ιωακείμ πήρε τη σύζυγό του, Άννα, για να «αναστήσει σπέρμα στον αδελφό του» κατά το εβραϊκό έθιμο, και γέννησαν τη Μαρία, «θυγατέρα Κλωπά κατά χάριν» (Hippolytus Thebanus, lib. reg. 1296). Μετά το θάνατο της Άννας του Κλωπά, ο Ιωακείμ παντρεύτηκε την αγία Άννα. Συμφωνεί και ο Χρυσόστομος. Ο Συμεών ο Μάγιστρος γράφει: «αδελφή της Μητρός του Κυρίου, θυγάτηρ Ιωσήφ». Μάλλον ήθελε να γράψει Ιωακείμ κι έγραψε κατά λάθος Ιωσήφ.

Στην εικ. απεικονίζονται οι αγίες Μαρία του Κλωπά (με μπλε) και Μαρία η Μαγδαληνή. Από το ναό της αγ. Μαρίας Μαγδαληνής στο χωριό Μαριές Ζακύνθου, που πήρε το όνομά του από τις δύο αγίες. Κατά την τοπική παράδοση, εκείνες ναυάγησαν εκεί πλέοντας προς τη Ρώμη, για να καταγγείλουν στον αυτοκράτορα την άδικη στάση του Πιλάτου στη δίκη του Ιησού Χριστού. Ναυαγώντας αμέσως ευαγγελίστηκαν το χριστιανισμό στους κατοίκους της περιοχής, κι έτσι (όπως αναφέρεται στο άρθρο) αυτός είναι ο πρώτος τόπος στην Ευρώπη που έφτασε ο χριστιανισμός, πριν ακόμη από τη μετάβαση του αποστόλου Παύλου στη Μακεδονία. Από το ιστολόγιο Νυχθημερόν.
 
Δείτε και:
 
Ο άγιος Λογγίνος είναι ο Εκατόνταρχος που σταύρωσε το Χριστό και, βλέποντας το σκότος και το σεισμό, πίστεψε σ' Αυτόν, έγινε χριστιανός και, μετά από πολλές περιπέτειες, μαρτύρησε.
Η ορθόδοξη παράδοση δεν έδωσε μεγάλη βάση στην εκδοχή ότι ο άγιος Λογγίνος ήταν ο Ρωμαίος στρατιώτης που λόγχισε τον Κύριο στην πλευρά. Η παράδοση αυτή όμως υπάρχει και θεωρείται ότι σώζεται η λόγχη του. Για το θέμα της λόγχης αξίζει να διαβάσετε, αν θέλετε, αυτό το αφιέρωμα.
Η εικ. του αγίου από εδώ, όπου σύντομη βιογραφία του & άλλες εικόνες του.

Άλλα άρθρα για την ιστορικότητα των Αγίων Παθών:

Ο ΠΑΝΙΕΡΟΣ ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
Η πρώτη οικοδομική φάση επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου
Η αυθεντικότητα της θέσης του Μαρτυρίου
Η τοπογραφία του Λατομείου - κήπου του Γολγοθά κατά την σταύρωση και την ταφή του Χριστού
Ο Γολγοθάς ως λόφος
Τα ειδωλολατρικά κτίσματα επί εποχής του Αδριανού

Η πρώτη οικοδομική φάση του ναού της αναστάσεως (326-336 μ.Χ.)
Η επιστήμη μπροστά στη σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού
Η σωζόμενη πινακίδια Ι.Ν.Β.Ι. (TITULUS CRUCIS)
Τα χειρόγραφα του Κουμράν ως ιστορική επιβεβαίωση
Ο Καϊάφας ως υποκριτής (ειδωλολάτρης)
Επιγραφή περί Πόντιου Πιλάτου
Μια αρχαιολογική ένδειξη σταυρώσεως
Η κατηγορία για την 3ήμερη ανέγερση του ναού
Περί δίκης του Χριστού
Συνωμοσία Καϊάφα, Ηρώδη, Πιλάτου και το τέλος τους
Το νόημα του σταυρού και της Ανάστασης του Χριστού

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Απόσπασμα από κείμενο του αγιασμένου ιεροκήρυκα Δημ. Παναγόπουλου (εδώ: http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8874.html):
"Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἰσχύει τὸ μνήσθητι πού εἶπε ὁ ληστὴς πάνω στὸ σταυρό. Τὸ μνήσθητι ἴσχυε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἄλλαξε ὁ τρόπος σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὑπάρχει τὸ βάπτισμα, ἡ ἐξομολόγηση καὶ ἡ θεία Κοινωνία. Πλα νῶνται ἑπομένως αὐτοὶ πού λένε καὶ εἶναι πολλοὶ δυστυχῶς, ὅτι ἐγὼ ἕνα μνήσθητι θὰ πῶ στὰ τελευταῖα μου, μιμούμενος τὸν ληστὴ καὶ ἔτσι θὰ σωθῶ! Ἔξαλλου τί μνήσθητι θὰ πεῖς, ἅμα σὲ πατήσει ἁμάξι, τρελλαθεῖς ἢ πεθάνεις ξαφνικὰ καὶ ἀκαριαῖα; Θέλει προσοχὴ αὐτὸ τὸ θέμα!"