ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Η μοναξια της πολυκοσμίας (Μπορεί να είσαι κάθαρμα της Γης. Αξίζεις όμως, γιατί είσαι εικόνα Χριστού)...


iamwithyou

ΟΟΔΕ - blog
Κειμενο του Ρ.Μ, δακτυλογράφηση: Δ.Θ.
 
Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για να έχουμε παρέα και ζεστασιά. Όχι πως υπαρχει κάτι κακό στο να τα έχουμε αυτά. Και ανθρώπινο είναι και ευκτέο. Αλλά δεν είναι ο στόχος μας. Δεν είναι ο σκοπός μας. Είναι ανθρώπινες παρηγοριές.

Companion-Lonliness

Τι σημαίνει όμως παρέα ζεστασιά και αποδοχή για έναν Χριστιανό;

Παρά το ότι είναι ευλογημένα και καλά, αν πρέπει για να τα αποκτήσεις αυτά πρέπει να εξευτελιστείς ως προσωπικότητα (και δεν εννοώ την ταπείνωση, αλλά το να κάνεις παραχωρήσεις στις αρχές σου ως Χριστιανός και να γίνουν κλωτσοσκούφι) και να λες πράγματα που μπορεί να χαροποιούν τον κόσμο, απλά για να είσαι ο γελωτοποιός τους, για να νοιώθουν όμορφα, ευχάριστα, χαρούμενα, δότε δεν κάνεις τίποτα. Δεν είναι show business η πνευματική ζωή. Μπορεί να είσαι ανάποδος, γκρινιάρης και απαιχθής τύπος και να έχεις δίκιο και μπορεί να είσαι αγαπητός, δημοφιλής και πράος και να βρεθείς στα σκουπίδια της ιστορίας. Ο Χριστιανισμός δεν είναι ηθική. Δεν είναι αυτοδικαίωση. Δεν είναι η γνώμη των άλλων. Ο Ντοστογιέφσκι δεν ήταν «καλός άνθρωπος». Καθαρματάκι ήταν. Αλλά υπηρέτησε τον Χριστό. Ηξερε να ψυχογραφεί τόσο καλά τον άνθρωπο , την ψυχή ,  γιατί γνώριζε απο πρώτο χέρι την ΔΙΚΗ ΤΟΥ διαφθορά. Τα δικά του καλά – κακά που συνυπάρχουν μέσα σε όλους. Ο Παπαδιαμάντης αλκοολικός ήταν. Το ίδιο άλλοι πολλοί στην ιστορία. Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για τα «καλά παιδιά» αλλά κυρίως για τα κακά.
Το να μην ακολουθήσεις το κοινωνικό μάρκετινγκ τελικά σε διώχνει μακριά. Μένεις μόνος. Φταις και εσύ που έχεις μείνει μόνος; Αναμφίβολα. Αλλά και τι έγινε; :-) Καλύτερα να περάσεις την κόλαση εδώ παρά μετά. Δεν δικαιωνόμαστε αναμεταξύ μας με ψηφο όπως στα καλλιστεία. Πρέπει όμως και εσύ να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν. Πράγμα δύσκολο. Αν θέλεις να σε αγαπούν, τότε είσαι εγωιστής (άγ. Πορφύριος) . Αυτό φέρνει σε νέα μέτρα την πνευματική μας πρόοδο: πρέπει να αγαπούμε, αλλά δεν είναι απαραίτητο να μας αγαπούν !


kryfto

Αν υψωθούν πολλοί εναντίων σου τότε δεν πρέπει να θελεις γίνεις δημοφιλής γιατί θα περάσεις κόλαση. Αλλά και πάλι, και τι έγινε; :-) Ξέρετε πόσοι περνάνε πραγματική κολαση; Τι είναι η μοναξια μπροστά σε φριχτούς πόνους ή σε μια ζωή τυρρανισμένη; Τιποτα. Δεν είμαστε εδώ για να περνάμε καλά, ούτε για να κάνουμε «χαρούμενες προτεστάντικες παρέες» τραγουδώντας σε οργανώσεις.  Ειμαστε εδώ για να μάθουμε. Και ολοι δεν μαθαίνουμε με τον ίδιο τρόπο. Ολους όμως μας αγαπάει ο Θεός. Και τα στραβοξυλα. ΚΥΡΙΩΣ τα στραβόξυλα, γιατί αυτά τον χρειάζονται περισσότερο.
Γι’αυτό η αποδοχή της μοναξιάς, μπορεί να είναι θεραπευτική αδελφέ και να σε δυναμώσει. Και ενώ οι άλλοι σε οικτίρουν , εσύ περνάς καλύτερα και αυξάνεσαι. Και νομίζουν πως είσαι στην κόλαση, ενώ κόλαση ζουν εκείνοι, που έχουν ανταλλάξει για λίγη επίγεια «παρέα» ολα οσα είναι αγαθά. Και αντάλλαξαν τον πόνο, που είναι πηγή της πραγματικής χαράς με την κοσμική χαρά και νομίζουν πως αυτό είναι ταπείνωση. Και χτυπούν χωρίς να κοιτούν, και πάλι νομίζονται ταπεινοί. Και κρίνουν χωρίς να ξέρουν και πάλι κάνουν τον δάσκαλο. Και ελέγχουν -νομίζουν εμμέσως- ενώ είναι ένοχοι. Ενώ δεν το καταλαβαίνουν. Ισως δεν μπορούν. Ισως δεν θέλουν. Ο Κύριος γνωρίζει.

Γιατί περιμένουν απο τον άλλον μια συμπεριφορά σε κουτάκι. Και αν δεν μπαίνει στο κουτάκι, νομίζουν πως είναι αμαρτωλός. Και είναι -όπως όλοι- αμαρτωλός. Αλλά αυτό δεν δίνει δικαίωμα στους «φιλους» του να τον χτυπούν επειδή είναι διαφορετικός. Επειδή εκείνοι νομίζουν πως έχουν δικαίωμα να χτυπούν. Γιατί στο τέλος, ο πληγωμένος εγωϊσμός είναι κακός δάσκαλος. Και βαπτίζει την αμαρτία αρετή και αυτοπροστασία, κάτω απο τα μάτια σου. Γιατί αν δεν σου αρέσει η διαφορετικότητα του άλλου -του κάθε άλλου- απλά ασε τον στην ησυχία του. Αλλά δεν μπορείς. Θες «να τον βοηθήσεις» και στην πραγματικότητα του ανοίγεις τον λάκο. Και είναι Χριστιανικό τω τρόπω και το σκάψιμο και το θάψιμο.
Και ισως κάποιος δεν απαντά στις επικρίσεις και απομονώνεται. Γιατί δεν είναι Χριστιανικό. Γιατί δεν πρέπει. Γιατί αν το κάνει, θα στεναχωρηθεί ο Χριστός. Ενώ μπορεί, δεν είναι αδύναμος. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να απαντήσει. Μπορεί να τους συντρίψει αν θέλει, αλλά κάθεται και «τις τρώει» και τον εμπαίζουν και τον απομονώνουν και αφήνει και διαδίδονται ένα σωρό -νομίζουν- πίσω απο την πλάτη του.
Αλλά δεν τον νοιάζει πλέον. Γιατί τον έχει ενδυναμώσει Εκεινος. Τότε αυτός ο άνθρωπος, αν και φαίνεται μόνος, δεν είναι. Είναι ολοι οι υπολοιποι μόνοι τους. Αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν. Και τότε τον παρακαλούν να αλλάξει στάση για να μην είναι μόνος. Αλλά δεν μπορείς να ανταλλάξεις την παρέα που ήδη έχεις για μία ψεύτικη, ανθρώπων που είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν.

Γιατί δεν είσαι μόνος, αδελφέ.
Ποτέ δεν ήσουν.
Κανένας μας δεν είναι.
Απλά δεν θέλουμε να δούμε Εκείνον που είναι πάντα δίπλα μας.
Ο κόσμος δεν θα σε συγχωρέσει αν δεν του μοιάζεις. Εμείς ομως πρέπει να τον συγχωρούμε και να πορευόμαστε.
Σε αυτή την ζωή δεν ήρθαμε ούτε για ζεστασιά, ούτε για αποδοχή απο την κοινωνία. Μπορεί να είσαι κάθαρμα της Γης. Αξίζεις γιατί είσαι εικόνα Χριστού. Μπορεί να είσαι το χειρότερο κατακάθι, αλλά δεν είναι θέμα ηθικής. Συνήθως όλο περι ηθικής ομιλούν οι ανήθικοι (Αγ. Πορφύριος). Δεν θα σωθείς ομως γιατί πέτυχες ηθικά η κοινωνικά. Θα σωθείς γιατί επέλεξες τον Χριστό και όχι τις δημόσιες σχέσεις. Θα σωθείς γιατί δεν απάντησες οταν σε κατέκριναν, θα σωθείς γιατί εδειξες συγχώρεση ενώ δεν έπρεπε. Θα σωθείς επειδή αναγνώριζες τα χάλια σου και ζήταγες συγχώρεση. Θα σωθείς, επειδή Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΚΑΣ, οχι επειδή είσαι εσύ. Αυτό είναι κάτι που το ξεχνάμε και πέφτουμε σε ψυχαναλύσεις και ψυχοθεραπείες και αντι να βοηθηθεί ο άλλος εν Χριστώ, προσπαθούμε να τον κάνουμε λειτουργικό κοινωνικό στοιχείο. Αλλά αυτά είναι αηδίες. Γιατί με ποιο μέτρο ορίζεις το «λειτουργικό»; Λειτουργικό ως προς τι; Ως προς τις κοινωνικές απαιτήσεις;

june98[1]

Γι’ αυτό και η ψυχοθεραπεία και ψυχανάλυση μπορεί να είναι κάτι πολύ επικίνδυνο. Όχι επειδή είναι πλάνη, όχι απαραίτητα. Αλλά επειδή είναι ΣΟΦΙΑ. Κοσμική σοφία όμως. Και η κοσμική σοφία είναι όμορφη φιλοσοφία και χρήσιμη. Και ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ. Θα είμασταν ανόητοι αν δεν το αποδεχόμασταν. Αλλά το να γίνει κάποιος «λειτουργικός» δεν είναι ο σκοπός του Χριστιανισμού. Είναι υποπροϊόν του. Ενώ στην φιλοσοφία η στην ψυχολογία είναι σκοπός. Και ανταλάσσουμε το εφήμερα ομορφο και λειτουργικό , για το αιώνιο, πολλές φορές. Γιατί δεν αντέχουμε πλέον. Γιατί ο Σταυρός μας φάνηκε βαρύς. Γιατί ο πόνος είναι πολύς. Ομως ο πόνος θεραπεύει. Και οταν ωριμάσει γεννά χαρά. Ο Αγιος Πορφύριος έλεγε «Πονάω πολύ, σαν να μου έχουν κολήσει καυτο τηγάνι στο μάγουλο, τι ωραία«. Εμάς αυτό μας φαίνεται παράνοια, σαδισμός, αρρωστημένο. Δεν είναι «λειτουργικό» η «ομορφο». Γιατί δεν είναι κατα κόσμον σοφία. Είναι πέρα απο τα δικά μας μέσα. Είναι υπερλογη.
Τον πόνο δεν τον νικάς. Ούτε καν να του ξεφύγεις δεν γίνεται. Η μόνη πορεία είναι η υπέρβαση ολοκληρου του κόσμου. Αλλά αυτή συμβαίνει μόνο οταν αγαπήσεις. Τα πάντα . Και τον πόνο σου. Η υπέρβαση του πόνου θα συμβεί οταν αγκαλιάσουμε τον Χριστό. Αυτό είναι και το νόημα της θέωσης.

010[1]

Η ζωή αυτή δεν είναι καλλιστεία. Μπορεί κάποιος να συμπεριφέρεται αντιαισθητικά αλλά χωρίς αμαρτία. Οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να δούμε την εσωτερική μας ασχήμια. Κερδίζει όποιος αντέξει να αντικρύσει την ασχήμια της ψυχής του και να πει «ετσι είμαι δυστυχώς, αλλά με αγαπάει ο Χριστός». Και να την αγγαλιάσει και να πορευτεί με αυτήν και αν θέλει ο Χριστός να την μετατρέψει σε λουλουδι. ΑΝ θέλει και ΑΝ πρέπει. Γιατί μπορεί να ΜΗΝ θέλει ο Χριστός και να ΜΗΝ πρέπει, για λόγους που αγνοούμε. Οπότε θα παραμείνουμε αγωνιζόμενοι μέχρι τέλους. Ακόμα και με λάθος τρόπο να αγωνιζόμαστε (και ποιος είναι ο σωστός;) ο αγώνας μετράει. Γιατί το λάθος ο Χριστός μπορεί να το διορθώσει. Από εμάς ζητάει την ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ και μονο.
Και τότε θα βάλει την μονάδα μπροστά και τα μηδενικά μας θα γίνουν… περιουσια.  :-)

PSYCHOLOGY
 
Οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι μιλούνε για απωθημένα και κληρονομικά, γιατί δεν γνωρίζουν την ανθρώπινη ψυχή, που μόνο με τον θείο έρωτα θεραπεύεται και ζει στην εν Χριστώ χαρά.
Άγιος Πορφύριος 
(Από το βιβλίο “Κοντά στον Γέροντα Πορφύριο. Ένα πνευματικοπαίδι του θυμάται” του Κων/νου Γιαννιτσιώτη)

Επιδόρπιο:

Η αγάπη του Θεού προς τους αμαρτωλούς και η σωτηρία τους 


Υπέρ των αμαρτωλών
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
Ζήσε πέρα από τα όρια!
Η εσωτερική ειρήνη
Ο νέος που καταράστηκε το Θεό

Ιερός Χρυσόστομος: «Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο, όχι δικαστήριο»


Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Οι άγιοι αναρχικοί 
Άντε και πίστεψα - τώρα τι κάνουμε;

Ηθικισμός; Όχι ευχαριστώ (ενότητα στο blog μας)

10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

υπεροχο. ευχαριστω.

Ανώνυμος είπε...

Άλλο ένα πράγμα που δεν μου αρέσει και διαφωνώ καθέτως στην ορθοδοξία.Δηλαδή βλέπω ότι δεν θέλει να θεραπεύσει την ουσία της αμαρτίας(αν θεραπεύεται) αλλά αντί αυτού αρέσκεται σε γραφικές φράσεις του στυλ "ο χριστιανισμός δεν είναι ηθική" , αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο αμαρτίας από όλους.Δηλαδή να σκοτώσω εγώ αύριο κάποιον και μεθαύριο να μετανοήσω.Μετά από ένα χρόνο να ξανασκοτώσω κάποιον.

Με συγχωρείτε αλλά αυτό στη γλώσσα που εγώ ομιλώ λέγεται υποκρισία , δε λέγεται μετάνοια.Τελικά εγώ που είμαι ηθικός και τηρώ tην ηθική μου όσο μπορώ , είμαι ή δεν είμαι Χριστιανός;

Μήπως θα πρέπει να λέω συνέχεια ψέμματα και αν βρίζω για να γίνω;

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Κάνετε λάθος. Ο χριστιανισμός ακριβώς αυτό είναι, η θεραπεία της ουσίας της αμαρτίας, που είναι η εξάρτηση του ανθρώπου από τα πάθη του.
Ο χριστ. δεν είναι σύστημα ηθικής, επειδή είναι θεραπευτική οδός. Φυσικά ο άνθρωπος που προοδεύει πνευματικά, στο χριστιανισμό, γεμίζει αγάπη για όλο τον κόσμο. Αυτή η αγάπη είναι ο στόχος και αυτή ενώνει τον άνθρωπο με το Θεό και όλους τους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα. Δεν υπάρχει καμιά υποκρισία εδώ, αλλά μεγάλος και επίπονος αγώνας.
Όλα όσα περιλαμβάνει η χριστιανική ζωή - η νηστεία, η εξομολόγηση, η θεία κοινωνία κτλ - αποσκοπούν στην ενίσχυση του ανθρώπου σ' αυτό τον αγώνα.
Βέβαια οι πιο πολλοί άνθρωποι είμαστε και υποκριτές και δειλοί. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που προχωρούν, άλλοι ένα βήμα, άλλοι εκατό βήματα, και γίνονται μικροί ή μεγάλοι άγιοι.
Ψέματα λέμε και βρίζουμε έτσι κι αλλιώς. Κάποιος που "τηρεί την ηθική του", από τι εμποδίζεται να πλησιάσει το Χριστό, να ζήσει χριστιανικά όπως δίδαξαν και διδάσκουν οι άγιοί μας;
Από το "μυαλό του"; Εγώ θα έλεγα - και συγχωρέστε με - ότι εμποδίζεται ή από τον εγωισμό του (θέλει ταπείνωση για να δεχτείς αυτό που έκανε η γιαγιά σου) ή από τις πληγές του, που δε σε αφήνουν να πιστέψεις ότι στη χριστιανική πνευματική ζωή υπάρχει το φως και η σωτηρία. Και για τα δυο, εγωισμό και πληγές, η θεραπεία υπάρχει στη χριστιανική ζωή.
Για να καταλάβετε κάτι περισσότερο, διαβάστε: του π. Ιερόθεου Βλάχου "Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία", του Jean-Claude Larchet "Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων" και του π. Ιωάννη Ρωμανίδη "Πατερική Θεολογία". Αναζητήστε αποσπάσματα και στο διαδίκτυο.
Δείτε και: http://oodegr.co/oode/psyxotherap/psyxotherap.htm (περί ορθόδοξης ψυχοθεραπείας)
και
http://oodegr.co/oode/biblia/pateriki_theologia/perieh.htm (Ρωμανίδης, Πατερική Θεολογία).
Οι βίοι των αγίων εξάλλου δε νομίζω πως αφήνουν αμφιβολία για το ότι ο χριστιανός γίνεται άνθρωπος της αγάπης και όχι υποκριτής. Υποκριτές είμαστε όσο παραμένουμε πνευματικά ανώριμοι.
Ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

" Δεν υπάρχει καμιά υποκρισία εδώ, αλλά μεγάλος και επίπονος αγώνας."

Τι να σας πω;Δε βλέπω και πολύ αγάπη , ειδικά από τους ορθόδοξους.Συνέχεια βρίζουν και ομιλούν με τα χειρότερα λόγια για τον Πάπα και για άλλους αιρετικούς.Καμία αγάπη δε βλέπω.Μόνο βαθύτατη υποκρισία και μιζέρια.

Τέλος πάντων.Εγώ δηλώνω ηθικός και ας με πούνε και αντίχριστο.Φαίνεται δεν είμαι τόσο υποκριτής ώστε τη μία μέρα να λέω ψέματα , την άλλη να εξομολογούμαι και την παράλλη να ξαναλέω ψέματα.Αυτό κάνει η ορθοδοξία με τον ψευτοευσεβισμό που προβάλλει.

XarasEuaggelia είπε...

Με συγκίνησες ...
Ο Θεός ας σε ευλογεί κι ας δει την προσπάθειά σου ...

Ανώνυμος είπε...

Αν και συμφωνω κατα βάση ,κάνετε ένα λάθος μεθοδολογίας όσον αφορά την κριτική της ψυχολογίας,που είναι και πολύ συνηθισμένο άλλωστε:παίρνετε την οπτική της (αμερικανοτραφούς) λεγόμενης ψυχολογίας του Εγώ ,η οποία δεν έχει και πολύ σχέση με αυτό που συμβαίνει στην αναλυτική ψυχοθεραπεία και δή στην ψυχανάλυση.Είμαι ψυχαναλυτής και σας λέω ότι ουδόλως μας αφορά η λειτουργικότητα εντός αυτής ή της άλλης κοινωνικής δομής.Η αναγνώριση της Επιθυμίας του υποκειμένου ,απαλλαγμένη από αγκυλώσεις κλπ.είναι η δική νας δουλειά.Συνήθως καταλήγει σε μια αυτόνομη αλλά πολύ δημιουργική μοναξιά ,περίπου όπως την περιγράφετε.Ηκορυφή είναι ίδια,τα μονοπάτια διαφορετικά-αυτό είναι όλο.Οτι μπορούμε κάνουμε,και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό για τιν αναλυόμενο:ζεί με πληρότητα.Στην δάθεσή σας για διευκρινίσεις.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Προς τον αδελφό που γράφει περί υποκρισίας: Κάνετε πολύ μεγάλο λάθος.
Υπάρχουν και υποκριτές αλλά και αγνοί και ταπεινοί άνθρωποι, πολύ πιο ηθικοί από εσάς.
Ο τρόπος που εκφράζεστε - κατηγορώντας συλλήβδην τους ορθόδοξους για υποκρισία και γράφοντας ανυπόστατα πράγματα για μας - δεν είναι ηθικός, αλλά γεμάτος προκατάληψη. Η Ορθοδοξία διδάσκει αγώνα για καθαρή και φωτεινή ψυχή, όχι υποκρισία. Μην κρίνετε επιφανειακά. Μάλλον δεν ξέρετε ή δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε την Ορθοδοξία και τους Ορθόδοξους χριστιανούς.
Ευχαριστώ.

Ανώνυμος είπε...

Επίτηδες το κάνω για να υπάρξει και κάποια (αυτο)κριτική , πέρα από τα "ωραία" για τα αυτιά περί αναστάσεων νεκρών κλπ.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Ενδιαφέρον.
Ευχαριστώ. Ο Θεός μαζί σας, και με όλο τον κόσμο.
Πάντως μια διαφορά της ορθόδοξης ηθικής - γιατί ασφαλώς η Ορθοδοξία έχει ηθική, ο π. Ι. Ρωμανίδης έλεγε ότι η Ορθοδοξία δεν έχει ηθική, επειδή την αμαρτία δεν τη βλέπει σαν παράβαση ηθικού κώδικα, αλλά σαν ασθένεια για θεραπεία - από την ηθική των έξω (εκτός αν έχουν επηρεαστεί από την Ορθοδοξία, έστω και υποσυνείδητα) είναι ότι η Ορθοδοξία αποδέχεται και τους πιο αμαρτωλούς - καλώντας όλο τον κόσμο σε μετάνοια - ενώ κατά κανόνα έξω από την Εκκλησία ο ανήθικος (κατά τα κριτήρια κάθε ηθικού κώδικα) καταδικάζεται και ο "απορριπτέος" απορρίπτεται.
Στην Εκκλησία ακόμη και ένας αιρετικός που αφορίζεται (δηλώνεται ως μη χριστιανός, για να μην παραπλανιέται ο κόσμος) ή ένας βαριά αμαρτωλός που αφορίζεται με άλλη έννοια (αποκόπτεται από τη θεία μετάληψη - και πάλι για λόγους μετάνοιας) δεν απορρίπτεται, αλλά πάντα αναμένεται η επιστροφή του.
Εδώ βέβαια δεν έχει σχέση η σκληρότητα των δυτικών αιρέσεων.
Ευχαριστώ και πάλι.

Ανώνυμος είπε...

"ο π. Ι. Ρωμανίδης έλεγε ότι η Ορθοδοξία δεν έχει ηθική, επειδή την αμαρτία δεν τη βλέπει σαν παράβαση ηθικού κώδικα, αλλά σαν ασθένεια για θεραπεία"

Ενδιαφέρον αυτό που λέει ο Ρωμανίδης και ίσως έτσι είναι κιόλας.