ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Exhibition entitled, “Apostles of the 21st Century”!




 
On September 14 in the Central House of Journalists in Moscow, the exhibition entitled, “Apostles of the 21st Century” opened. This is the first exhibition here dedicated to modern foreign missions of the Orthodox Church. Visitors were able to see how Orthodoxy is spreading in such countries as the Philippines, Mongolia, India, Pakistan, Thailand, Cambodia, the Ivory Coast, Kenya, and elsewhere. The photographs were accompanied by text with quotes from the stories of both the missionaries and the newly converted. 

The exposition includes modern missionary publications on Orthodoxy in various languages, and displays showing how Christianity finds expression in the culture of non-Orthodox peoples. Visitors were able to hear the singing of Orthodox Africans, watch videotapes of missionary journeys, and communicate with those who have been on missions. Missionaries who had been in Mongolia invited visitors to taste authentic Mongolian tea. 

The exhibition was organized by the Orthodox Missionary School of the Synodal missionary department, and therefore the event also included presentations by the School, which is currently accepting candidates for the coming academic year. Representatives of the missionary department Igumen Serapion (Mitko) and Archpriest Alexander Korotikin, as well as teachers at the School Deacon Giorgi Maximov, A. V. Liulka, D. M. Volodikhin, A. M. Maler, and I. A. Molev, also spoke. The exhibition closes today, September 30. Those wishing to know more about today’s missionary work or help support missionaries may contact the St. Serapion of Kozheozersk Orthodox Missionary Society and the Orthodox Missionary School.



More photos here!!

See also:


Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Le chant de Dieu

Το ψωμί στην κορεάτικη ορθόδοξη χριστιανική σκέψη




Φωτο από το άρθρο & από την ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κορέας
 
Ψωμί ή Mπαπ; Σχέση αμφίρροπη (Ζωή, Λατρεία και Ευχαριστία στην Κορεατική Ορθοδοξία)
 

Εάν η Σάρκωση του Λόγου δεν γινόταν στην Παλαιστίνη των ελληνιστικών χρόνων, αλλά στην Άπω Ανατολή θα είχε, άραγε, αντικατασταθεί ο Ευχαριστιακός Άρτος με την καθημερινή τροφή των κατοίκων της Νοτιοανατολικής Ασίας, που είναι, ως γνωστόν, ρύζι σε μορφή πιλαφιού; Και πώς θα είχε διατυπωθεί από τον Ιησού η διδασκαλία περί του Ουράνιου Άρτου (βλ. π.χ. Ιω. 6: 26-60);
Πριν να αποτολμήσουμε οποιαδήποτε απάντηση, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε ωρισμένα στοιχεία για την σχέση των Ασιατών και δη των Κορεατών με το ρύζι [1].

[1] Τα αναφερόμενα στους Κορεάτες έχουν τα παράλληλά τους σε όλους σχεδόν τους κατοίκους της Ανατολικής Ασίας. Στην παρούσα μελέτη κάνουμε λόγο ιδιαίτερα για την Κορέα, πρώτον γιατί οι Κορεάτες από την Νεολιθική ήδη εποχή (8.000 π.Χ.) καλλιέργησαν το ρύζι, όπως φαίνεται από ευρήματα ανασκαφών (π.χ. στις πόλεις 봉산 και 평양 남경 της Β. Κορέας), και δεύτερο λόγω του ότι ζούμε ήδη μία δεκαετία στην Κορέα και μας είναι πιο οικείος ο τρόπος ζωής των Κορεατών.
 
ΤΟ ΡΥΖΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ


Ο κορεατικός πολιτισμός λέγεται και πολιτισμός του ρυζιού. Και αυτό γιατί το ρύζι είναι το κυρίαρχο στοιχείο της ζωής των Κορεατών, όπως φαίνεται και από τα εξής:
Κατ᾽ αρχήν, η κύρια καθημερινή τροφή (πρόγευμα, γεύμα και δείπνο) αποτελείται από ρύζι ατμού το λεγόμενο μπαπ (밥). Έπειτα η πλειονότητα των φαγητών είναι: ρύζι ανακατεμένο με λαχανικά, κρέας, αυγό κ.α. (비빔밥 μπιμπιμπάπ), ρύζι με κοτόπουλο σούπα (삼계탕 σαμκιετάνγκ), ρύζι με χοιρινό σούπα (돼지국밥 ντοεζικουκμπάπ), ρύζι τυλιγμένο με φύκια (김밥 κιμπάπ), και γενικώς ρύζι με… Έτσι υπάρχουν πάμπολλες ονομασίες φαγητών με ρύζι και πολλοί τρόποι παρασκευής του.
Για να γίνει περισσότερο κατανοητό πόσο πολύ οι διατροφικές συνήθειες των Κορεατών εξαρτώνται από το ρύζι, θα προσθέσουμε μόνον ότι εάν το φαγητό τους δεν περιέχει ρύζι, αισθάνονται ότι δεν έχουν φάει ολοκληρωμένο γεύμα, όπως για τους μεσογειακούς λαούς είναι λειψό το φαγητό χωρίς ψωμί. Επίσης η πρόσκληση σε κάποιον για να βγούν έξω για φαγητό είναι: “πάμε να φάμε μπαπ (=ρύζι)”, αντίστοιχο δηλαδή της ελληνικής φιλοξενίας, που σε πολλά μέρη της Ελλάδας εκφράζεται με το: “κάθισε στο τραπέζι μας να φάμε ψωμί”.

Το ρύζι όμως εκτός από φαγητό χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη και για τα παραδοσιακά κορεατικά ποτά (소주 σότζου, 막걸리 μάκολι, 가아님 καανίμ, κ.α.), τα αναψυκτικά (식혜 σίκχιε, κ.α.) και τα γλυκά (떡 τοκ, 약과 γιάκγκοα, κ.α.).
Αλλά οι Κορεάτες χρησιμοποιούν το ξηρό στέλεχος του ρυζιού (짚 άχυρο) για τροφή των ζώων και για την κατασκευή αδιάβροχων, παπουτσιών (짚신 ζίπσιν), καπέλων (밀짚모자 μιλζίπμοζα), στρωμάτων, σκεπασμάτων, καθώς και για την οροφή (초가지붕 τζοκαζιμπούνγκ) και τους τοίχους (토벽 τομπιόκ) των σπιτιών τους (πλίνθοι από πηλό με άχυρο ρυζιού), αλλά και για οικειακά σκεύη, εργαλεία κ.α.
Τις παραπάνω αναφερόμενες χρήσεις των παραγώγων του ρυζιού μπορεί κανείς να τις δεί να επιβιώνουν σήμερα σε κάποια απομονωμένα χωριά, ενώ στις πόλεις οι εν λόγω χρήσεις έχουν καταργηθεί λόγω της εξέλιξης και της τεχνολογίας.
Και βέβαια μπορεί κανείς να φαντασθεί το πλήθος των ιδιωματισμών, παροιμιών, ιστοριών, τραγουδιών, παραδοσιακών γιορτών, εθίμων και λοιπών λαογραφικών στοιχείων, τα οποία έχουν ως κύρια πηγή έμπνευσής τους το ρύζι.

ΤΟ ΨΩΜΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ


Κατ᾽ αρχήν είναι ενδιαφέρον για το θέμα μας να σημειώσουμε ότι στην κορεατική γλώσσα δεν υπάρχει ούτε καν λέξη για το ψωμί δυτικού τύπου. Η λέξη πάνγκ (빵) που χρησιμοποιείται σήμερα είναι πορτογαλικής προέλευσης (pan). Έφθασε στην Κορέα μέσω Ιαπωνίας τον 16ο αι., κατά την Δυναστεία Τζόσον, όπως κατά τον ίδιο τρόπο έγιναν γνωστά κι άλλα δυτικά προιόντα στην Κορέα (π.χ. η πατάτα και η γλυκοπατάτα). 
Το ψωμί, όπως τουλάχιστον το γνωρίζουν από την αρχαία εποχή οι κάτοικοι των μεσογειακών και παραμεσόγειων περιοχών, μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες ήταν στην Κορέα εντελώς άγνωστο. Στην ουσία οι Κορεάτες ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με το ψωμί κατά τον κορεατικό πόλεμο (1950-1953). Το ίδιο συνέβη και για άλλα δυτικά προιόντα (π.χ. τον καφέ, την μπύρα, το βούτυρο, το τυρί, την σοκολάτα, το παγωτό, κ.α.), τα οποία έφεραν στην Κορέα οι στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών (O.H.E). 
Παρ᾽ όλο ότι το ψωμί, όπως προαναφέραμε, ήταν άγνωστο στην Κορέα, εν τούτοις το σιτάρι, και μάλιστα καλής ποιότητας, ήταν από παλαιά γνωστό. Το περίεργο όμως είναι ότι το σιταρένιο αλεύρι ελάχιστα χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή κορεατική κουζίνα. Και μάλιστα σε σχέση με το ρύζι θεωρείται δευτέρας κατηγορίας προιόν. Έτσι από παλιά οι φτωχοί για να χορτάσουν την πείνα τους χρησιμοποιούσαν αλεύρι από κριθάρι και σιτάρι φτιάχνοντας διάφορα φτηνά φαγητά, όπως π.χ. ένα είδος ψωμιού (개떡 καιτόκ), σούπα με κομμάτια ζυμάρι (수제비 σουζαιμπί), σούπα με μακαρόνια (칼국수 καλκουκσού) κ.α. Χαρακτηριστικό της σχέσεως των Κορεατών με το ψωμί είναι και το εξής, όπως μου το διηγήθηκε Κορεάτισσα καθηγήτρια πανεπιστημίου: Επτά μήνες μετά την άφιξή της στην Ελλάδα για μεταπτυχιακές σπουδές δοκίμασε με δυσκολία για πρώτη φορά ψωμί!

Θεωρούμε σκόπιμο, εν συνεχεία, να σημειώσουμε ότι υπάρχει διαφορά της αντιμετωπίσεως του ψωμιού μεταξύ μεγαλύτερων και νεώτερων στην ηλικία Κορεατών. Για τον απλούστατο λόγο ότι πολλοί εκ των νεωτέρων έχουν από την παιδική ηλικία γευθή ψωμί, λόγω της εισβολής κατά τις τελευταίες δεκαετίες του δυτικού πολιτισμού στην χώρα τους, ή επειδή έχουν ταξιδέψει ή έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό. Και βέβαια πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στα κορεατικά σπίτια και εστιατόρια ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει ψωμί, ούτε φούρνος στην γειτονιά για να πεταχτείς να αγοράσεις ψωμί. Στα διάφορα καταστήματα (κατά κύριο λόγο γαλλικού τύπου) που ξεφυτρώνουν όλο και πιο συχνά τελευταία, μπορείς βεβαίως να βρείς παρασκευάσματα από αλεύρι που είναι συνδυασμός ψωμιού και γλυκού όπως π.χ. κρουασάν, κέικς κλ.π., αλλά κανονικό ψωμί σπάνια.
 
Το ψωμί στην κορεάτικη βιβλική σκέψη 

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ 


Μέσω των καλά οργανωμένων δυτικών ιεραποστολών από τον 18ο αι. κ.ε. ο Χριστιανισμός στην Κορέα έχει, ως γνωστόν, διαδοθεί σημαντικά. Σήμερα οι Χριστιανοί όλων των Ομολογιών αποτελούν περίπου το 30% του συνολικού πληθυσμού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έκανε την εμφάνισή της για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1900.
Για το υπό εξέταση θέμα μας ενδιαφέρει κυρίως η Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί, ως γνωστόν, η μεν Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία χρησιμοποιεί στην Λατρεία της την όστια (άζυμο άρτο), οι δε Προτεστάντες έχουν καταργήσει τα Μυστήρια.
Σε μια κοινωνία όπου βασιλεύει, όπως νομίζουμε (παρουσιάστηκε ανωτέρω), αποκλειστικά το ρύζι, ποια μπορεί να είναι π.χ. η σημασιολογική φόρτιση του τετάρτου αιτήματος της Κυριακής Προσευχής: Το άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον; (Μτ. 6:11)
Είναι χαρακτηριστικό ότι καμμιά μετάφραση του εν λόγω κειμένου στα κορεατικά, που έχει γίνει από τις διάφορες χριστιανικές Ομολογίες, δεν έχει μείνει πιστή στο ελληνικό πρωτότυπο. Όλοι έχουν μεταφράσει τον άρτο με την πολυσήμαντη κορεατική λέξη γιανγσίκ (양식), που σημαίνει κάθετι το φαγώσιμο. Την δε λέξη επιούσιον με την λέξη πιριοχάν (필요한), που σημαίνει κάτι το αναγκαίο για την συντήρηση και την ύπαρξή μας και που ίσως αποδίδει πιστότερα τον όρο επιούσιος απ᾽ ότι τον αποδίδουν ευρωπαικές γλώσσες, όπως π.χ. η αγγλική με το daily[2].

[2] Είναι ενδιαφέρον για το θέμα μας ότι ο άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, ο γνωστός Ρώσσος ιεραπόστολος της Αλάσκας (1797-1879), όταν μετέφρασε την Κυριακή Προσευχή στην γλώσσα των Αλλεούτιων (Aleut) απέδωσε την λέξη άρτος με την λέξη ψάρι, γιατί για τους Αλλεούτιους τα ψάρια, ως γνωστόν, είναι “ο άρτος ο επιούσιος”. 


Στην συνέχεια στόχος μας είναι να εξετάσουμε πώς μεταφράζεται στα κορεατικά η λέξη άρτος σε άλλα σημαντικά χωρία της Καινής Διαθήκης [3]. Κατ᾽ αρχήν θεωρούμε σκόπιμο να σημειώσουμε ότι η λέξη άρτος, δηλαδή το νέο μάννα, στην γλώσσα της Κ.Δ. ερμηνευόμενη γραμματολογικώς, αλληγορικώς και εσχατολογικώς έχει πνευματική και υλική αξία. Σημαίνει: α) το ψωμί, β) κάθε είδος φαγητού [4], γ) τον θείο Λόγο ή την θ. Ευχαριστία και δ) τον άρτον του μέλλοντος αιώνος [5]. Η υλικοπνευματική ερμηνεία του άρτου είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την διφυή υπόσταση του ανθρώπου ως ψυχοσωματικού όντος. Γι᾽ αυτό η βιβλική έννοια της λέξεως άρτος αποδίδεται πιστά μόνο με τον συνδυασμό της γραμματολογικής και της αλληγορικής ερμηνείας.

[3] Το θέμα των μεταφράσεων της Α.Γ. στην κορεατική είναι πολυσύνθετο. Και τούτο γιατί υπάρχει σήμερα μεγάλος αριθμός μεταφράσεων. Σχεδόν η κάθε χριστιανική εκκλησία έχει κάνει την δική της μετάφραση. Στην μελέτη μας κατά βάση χρησιμοποιούμε την μετάφραση (공동 번역), που έγινε με την συνεργασία των Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών το 1977 και την μετάφραση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που έγινε το 2005.
[4] Βλ. Ωριγένους, Περί ευχής, ΒΕΠΕΣ, 10, XXVII, 1, 279: “… επεί δε πάσα τροφή ῾άρτος᾽ λέγεται κατά την γραφήν”.
[5] Βλ. Ιωάννου του Δαμασκηνού, Περί της ενσάρκου, PG 94, 1152: “Ούτος ο άρτος εστίν η απαρχή του μέλλοντος άρτου, ος εστιν ο επιούσιος. Το γαρ επιούσιον δηλοί, ή τον μέλλοντα, τουτέστι τον του μέλλοντος αιώνος, ή τον προς συντήρησιν της ουσίας ημών λαμβανόμενον. Είτε ούν ούτως, είτε ούτως, το του Κυρίου σώμα προσφυώς λεχθήσεται”.


Οι μεταφραστές του κειμένου της Κ.Δ. στα κορεατικά ακολουθούν ως επί το πλείστον την βιβλική έννοια της λέξεως άρτος, όπως την είδαμε ανωτέρω. Για να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα της μεταφραστικής εργασίας στο κορεατικό κείμενο της Κ.Δ. χωρίσαμε τα σχετικά χωρία σε τρεις κατηγορίες:

Α) Στην πρώτη κατηγορία παρουσιάζονται τα χωρία στα οποία η λέξη άρτος μεταφράζεται με την λέξη πάνγκ (빵), δηλαδή ψωμί:
ον εάν αιτήση ο υιός αυτού άρτον (Μτ. 7:9)
Ουκ έστι καλόν λαβείν τον άρτον των τέκνων και βαλείν τοις κυναρίοις. η δε είπε· ναί, Κύριε· και γαρ τα κυνάρια εσθίει από των ψυχίων των πιπτόντων από της τραπέζης των κυρίων αυτών.(Μτ.15:26­-27) Στην μετάφραση εδώ παραμένει ο άρτος λόγω προφανώς των ψυχίων, που ακολουθούν στο κείμενο. (βλ. Μκ. 7:27)
Και επελάθοντο λαβείν άρτους, και ει μη ένα άρτον ουκ είχον μεθ᾽ εαυτών εν τω πλοίω (Μκ.8:14)
ελήλυθε γαρ Ιωάννης ο Βαπτιστής μήτε άρτον εσθίων (Λκ.7:33)
Και λαβών άρτον ευχαριστήσας έκλασε και έδωκεν αυτοίς (Λκ.22:19) Βλ. επίσης Μτ. 26:26 και 1 Κορ. 11: 23,24,26-28
Και εγένετο εν τω κατακλιθήναι αυτόν μετ᾽ αυτών λαβών τον άρτον ευλόγησε, και κλάσας επεδίδου αυτοίς (Λκ. 24:30)
όπου έφαγον τον άρτον ευχαριστήσαντος του Κυρίου (Ιω.6:23)
άρτον εκ του ουρανού έδωκεν αυτοίς φαγείν (Ιω. 6:31). Εγώ ειμι ο άρτος της ζωής (Ιω. 6:35) Η λέξη άρτος παραμένει αμετάφραστη σε όλο το έκτο κεφάλαιο.
ο τρώγων μετ᾽ εμού τον άρτον (Ιω. 13:18)
οψάριον επικείμενον και άρτον (Ιω.21:9)
έρχεται ούν ο Ιησούς και λαμβάνει τον άρτον και δίδωσιν αυτοίς (Ιω.21:13)
κλώντες τε κατ᾽ οίκον άρτον (Πρ.2:46)
είπών δε ταύτα και λαβών άρτον ευχαρίστησε τω Θεώ ενώπιον πάντων, και κλάσας ήρξατο εσθίειν (Πρ.27:35)
τον άρτον ον κλώμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστιν; (1 Κορ. 10:16, 17)
και άρτον εις βρώσιν (2 Κορ. 9:10) Στην μετάφραση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας του 2005, η λέξη άρτος στο χωρίο αυτό και στο επόμενο μεταφράζεται ως φαγητό.
ουδέ δωρεάν άρτον εφάγομεν (2 Θεσ.3:8).

Β) Στην δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνονται τα χωρία στα οποία η λέξη άρτος μεταφράζεται με την λέξη ουμσίκ (음식), δηλαδή τροφή:
Ου γαρ νίπτονται τας χείρας αυτών όταν άρτον εσθίωσιν (Μτ.15:2)
Και έρχονται εις οίκον· και συνέρχεται πάλιν όχλος, ώστε μη δύνασθαι αυτούς μηδέ άρτον φαγείν (Μκ. 3:20)
αλλά ανίπτοις χερσίν εσθίουσι τον άρτον; (Μκ.7:5) Βλ. επίσης Μκ. 7:2
Και εγένετο εν τω ελθείν αυτόν εις οίκόν τινος των αρχόντων των Φαρισαίων σαββάτω φαγείν άρτον (Λκ.14:1)
ίνα μετά ησυχίας εργαζόμενοι τον εαυτών άρτον εσθίωσιν (2 Θεσ. 3:12). Στην ρωμαιοκαθολική μετάφραση ο άρτος στο χωρίο αυτό μεταφράζεται ως κάτι το φαγώσιμο (양식).

Γ) Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν ελάχιστα χωρία, στα οποία η λέξη άρτος έχει μεταφραστεί είτε ως θ. Ευχαριστία είτε άλλως:
Και παρήγγειλεν αυτοίς ίνα μηδέν αίρωσιν εις οδόν ει μη ράβδον μόνον, μη πήραν, μη άρτον, μη εις την ζώνην χαλκόν. (Μκ.6:8) Η λέξη άρτος έχει μεταφραστεί με το μοκούλ κοτ, (먹을 것), που σημαίνει φαγώσιμο πράγμα. Βλ. το ίδιο χωρίο στο Λκ.9:3 όπου η λέξη άρτος παραμένει. Στην ρωμαιοκαθολική μετάφραση η λέξη άρτος και στα δύο χωρία μεταφράζεται ως ψωμί.
συνηγμένων των μαθητών κλάσαι άρτον (Πρ.20:7). Η λέξη άρτος μεταφράζεται ως θ. Ευχαριστία. Στην ρωμαιοκαθολική μετάφραση η λέξη άρτος μεταφράζεται ως ψωμί.
αναβάς δε και κλάσας άρτον και γευσάμενος (Πρ. 20:11). Η φράση του πρωτοτύπου κλάσας άρτον, ενώ στο προηγούμενο χωρίο μεταφράζεται ως ευχαριστιακός άρτος, εδώ μεταφράζεται ως ψωμί. Το ίδιο ισχύει και στην ρωμαιοκαθολική μετάφραση.
 
Το ψωμί στη λατρεία της εν Κορέα Ορθόδοξης Εκκλησίας

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ


Η διαφορετική αντιμετώπιση του ψωμιού από τους μεγαλύτερους και τους μικρότερους Κορεάτες, όπως ήδη αναφέραμε, φαίνεται και στο πως αντιμετωπίζουν οι Ορθόδοξοι Κορεάτες το ψωμί στην Λατρεία.
Έχει πέσει στην αντίληψή μας, ότι οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αποφεύγουν να λάβουν μεγάλα τεμάχια αντιδώρου ή άρτου, ενώ οι μικρότεροι δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα. Αντίθετα μάλιστα λένε ότι είναι και νόστιμο.
Εκτός του αντιδώρου και της αρτοκλασίας, μία άλλη επίσης λατρευτική πράξη στην οποία χρησιμοποιείται, ως γνωστόν, όχι παρασκευασμένο ψωμί αλλά σιτάρι είναι τα κόλλυβα. Στην εν Κορέα Ορθόδοξη Εκκλησία ήδη έχει καθιερωθεί να τελούνται τα Μνημόσυνα με ρύζι αντί του καθιερωμένου σιταριού.
Κάτι ανάλογο ίσως θα ήταν σκόπιμο να γίνει και στην περίπτωση της αρτοκλασίας. Θα μπορούσε ενδεχομένως να αντικατασταθή το ψωμί της αρτοκλασίας με το παραδοσιακό κορεατικό τοκ (떡), που παρασκευάζεται αποκλειστικώς από ρύζι [6]. 
[6] Για τους Κορεάτες το τοκ είναι παράλληλο του ψωμιού. Γι᾽ αυτό τον λόγο και σε ωρισμένες μεταφράσεις της Α.Γ. υπό των Προτεσταντών η λέξη άρτος έχει μεταφραστεί με την λέξη τοκ.
 
Το τοκ έχει παμπάλαια προέλευση και συνοδεύει κάθε μεγάλη και σπουδαία κορεατική γιορτή, αλλά και κάθε κοινωνική εκδήλωση χαράς (την συμπλήρωση των πρώτων εκατό ημερών του νεογέννητου παιδιού μπαικίλ (백일), τα γενέθλια σαινγκίλ (생일), τον γάμο, τα εγκαίνια εταιρειών και καταστημάτων, την εγκατάσταση σε καινούργιο σπίτι τζιπτρί (집들이), κ.α.). Επειδή και η αρτοκλασία, ως γνωστόν, τελείται συνήθως σε μεγάλες γιορτές και πανηγύρεις και γενικώς σηματοδοτεί μόνον χαρμόσυνα γεγονότα του εκκλησιαστικού λειτουργικού κύκλου, θα μπορούσε ίσως το τοκ να βοηθήσει τους Ορθόδοξους Κορεάτες να αντιληφθούν και να βιώσουν καλύτερα την χαρά της εκκλησιαστικής γιορτής στην οποία συμμετέχουν. 
Εξ άλλου ήδη στην σχετική ευχή της αρτοκλασίας στο κορεατικό ορθόδοξο Ευχολόγιο έχει προστεθεί και το ρύζι ως εξής: “… ευλόγησον τον άρτον, το ρύζι, τον οίνον και το έλαιον”. Έπειτα ας σημειωθεί, ότι στις περιπτώσεις που η αρτοκλασία τελείται στον Όρθρο εορτών και ακολουθεί η θ. Ευχαριστία, κατά την ταυτόχρονη διανομή μετά την Απόλυση της θ. Λειτουργίας, της αρτοκλασίας και του αντιδώρου, δεν είναι αισθητή η διαφορά του ενός από το άλλο, διότι στην Κορέα η αρτοκλασία είναι σκέτο ψωμί, χωρίς δηλαδή ζάχαρη ή άχνη (γιατί στους Κορεάτες, ιδιαίτερα στους μεγαλύτερους, δεν αρέσουν οι γλυκές γεύσεις,) και άλλα που επινόησε η λαϊκή σοφία σε ορθόδοξες χώρες για να τονίσει την διαφορά αλλά και την γεύση.
Σχετικώς όμως με το ακανθώδες θέμα της θ. Ευχαριστίας τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η βαθειά συναίσθηση των προσερχομένων στην θ. Κοινωνία ότι μεταλαμβάνουν Σώμα και Αίμα Χριστού δεν αφήνει περιθώρια για ενασχόληση με θέματα γεύσεως. Η πίστη και η βίωση του Μυστηρίου γεφυρώνουν πολιτιστικές διαφορές και δημιουργούν κοινές πνευματικές εμπειρίες εις πάντα τα έθνη.
Επίσης και το αντίδωρο δεν είναι δυνατόν, νομίζουμε, να αντικατασταθεί με το ρύζι γιατί προέρχεται, ως γνωστόν, από το προσκομισμένο πρόσφορο.


Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να δώσουμε τον λόγο στους ίδιους τους Ορθόδοξους Κορεάτες. Από συζητήσεις που είχαμε μαζί τους για το υπό εξέταση θέμα διαπιστώσαμε ότι και οι ίδιοι έχουν διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος. Τα συμπεράσματα των συζητήσεών μας για λόγους μεθοδολογικούς τα ταξινομούμε στις εξής δύο κατηγορίες:
Η γεύση του αντιδώρου και της αρτοκλασίας είναι μια γεύση μοναδική και πρωτόγνωρη για όσους προσέρχονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί η γεύση του ψωμιού που παρασκευάζεται στα διάφορα δυτικού τύπου καταστήματα στην Κορέα είναι διαφορετική από το σπιτικό ζυμωτό πρόσφορο και την αρτοκλασία. Συνεπώς οι Ορθόδοξοι Κορεάτες έχουν μια εκκλησιαστική γεύση, μια ιδιαίτερη εμπειρία μόνο μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. “Αυτό είναι κάτι πολύ ωραίο και μας αρέσει. Αρέσει επίσης και στα παιδιά μας, που έχουν συνδυάσει την Ορθόδοξη Εκκλησία με συγκεκριμένη γεύση”, μας ανέφερε χαρακτηριστικά μια Κορεάτισσα μητέρα.
Όμως η θετική άποψη της πρώτης κατηγορίας για άλλους Κορεάτες έχει αρνητική διάσταση. “Τα πράγματα που γευόμαστε στην Εκκλησία”, μας είπε κάποιος, “αισθανόμαστε βεβαίως ότι είναι άγια, αλλά δεν έχουν σχέση με τα πράγματα της καθημερινής μας ζωής”. Στα λόγια του διαπιστώνουμε την αγωνία για το πώς θα γίνει η εκκλησιαστικοποίηση της καθημερινής πραγματικότητας. Πώς θα συνεχισθεί, δηλαδή, η εμπειρία της λειτουργικής ζωής μετά την Λατρεία. Πώς το Μυστήριο θα αγγίξει και θα μεταμορφώσει την ζωή τους.

Ας προσθέσουμε τέλος χωρίς σχόλια και την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη μιάς Κορεάτισσας για το πρόσφορο, που γεννάει πολλούς προβληματισμούς: 
“Είδα στην Ελλάδα ότι οι γυναίκες πηγαίνουν στον ναό το πρόσφορο για την θ. Λειτουργία με ονόματα γνωστών τους για να μνημονευθούν. Μου άρεσε πάρα πολύ η πράξη αυτή. Κι εμείς πρέπει να μάθουμε να κάνουμε έτσι. Θέλω κι εγώ να φτιάχνω πρόσφορο για την θ. Λειτουργία. Αλλά, όπως ξέρετε, στα σπίτια μας δεν έχουμε φούρνο επειδή για κανένα κορεατικό φαγητό δεν χρησιμοποιούμε φούρνο”. 
Ας σημειωθεί εδώ ότι στην Ορθόδοξη Μητρόπολη Κορέας το πρόσφορο το παρασκευάζουν οι πρεσβυτέρες ή οι ιερείς σε φούρνους που διαθέτουν οι ενορίες ή τα σπίτια των ιερέων.
Συνεπώς η απάντηση στο όχι και τόσο ρητορικό ερώτημα, το οποίο θέσαμε στην αρχή του άρθρου μας, δεν είναι καθόλου εύκολη και απλή. Θα μπορούσε ίσως να διατυπωθεί ως εξής:
Εάν, υποθετικά πάντα μιλώντας, η Ενανθρώπιση του Λόγου γινόταν σε μια μη μεσογειακή χώρα, κανένας δεν μπορεί να ξέρει με ποια υλική μορφή θα μετέδιδε ο Χριστός το Πανάγιο Σώμα και Αίμα Του.
Η μοναδική σε ιερότητα και μεγίστης σωτηριολογικής σημασίας πράξη, που τελέστηκε στο υπερώο των Ιεροσολύμων κατά τον Μυστικό Δείπνο, θα πρέπει να γίνει σεβαστή, όπου κι αν κηρυχθεί το Ευαγγέλιο. Το θεοσύστατο Μυστήριο των Μυστηρίων, η θ. Ευχαριστία, το κορυφαίο αυτό Μυστήριο της Εκκλησίας και τα υλικά στοιχεία που το απαρτίζουν δεν ανήκουν στην κατηγορία των μεταβλητών και εξελισσόμενων στοιχείων της θ. Λατρείας.
Άλλα όμως στοιχεία της Ορθόδοξης Λατρείας (η αρτοκλασία, η βασιλόπιττα ή άλλες πίττες προς τιμήν διαφόρων αγίων), που σχετίζονται εκ παραδόσεως με τον άρτο θα μπορούσαν, νομίζουμε, να μελετηθούν και να γίνει η αντικατάστασή τους με παρασκευάσματα από ρύζι, την βασική δηλαδή καθημερινή τροφή των Κορεατών, για την ουσιαστικότερη σάρκωση της Ορθοδοξίας στον Κορεατικό Λαό.

Δείτε επίσης:


한국정교회 대교구 (Orthodox Metropolis of Korea) 
Κορέα: ανάμεσα στην Ορθοδοξία και στις πολυεθνικές που συντρίβουν την ψυχή (& κάπου εκεί ανατέλλει ο άγιος Πορφύριος)!...
Χαιρετισμούς από τη Βόρεια Κορέα!

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Ορθόδοξα χριστιανικά βιβλία πολλών εκδοτικών οίκων


Καθώς έρχονται οι άγιες ημέρες, προσφέρετε στους ανθρώπους που αγαπάτε ένα υπέροχο - και αληθινά ωφέλιμο - βιβλίο, που πιθανόν ν' αλλάξει τη ζωή τους.
Διαλέξτε το κατάλληλο για την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, αλλά ακόμη και τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα καθενός. Ταξιδέψτε σε έναν "άλλο", όμορφο κόσμο, ξεκινώντας από τις ιστοσελίδες των ορθοδόξων εκδοτικών οίκων.
Δείτε επίσης την έκθεση ορθοδόξου παιδικού βιβλίου, που τρέχει αυτές τις μέρες.

Η ανάρτηση αυτή, Θεού θέλοντος, θα συμπληρώνεται κατά καιρούς.



Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

ΕΛΛΗΝΙΚΑ   ENGLISH   DEUTCH    ESPANOL    ITALIANO    FRANÇAIS

Η Αποστολική Διακονία αποτελεί τον επίσημο Εκκλησιαστικό Οργανισμό που τελεί υπό την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ιδρύθηκε το έτος 1936 (Α.Ν. 41/1936). Οργανωτικές αναπροσαρμογές έγιναν με τους Α.Ν. 2169/1940, 976/1946, 126/1969 (άρθρο 36) και τον Κανονισμό 3/1969. Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκκλησίας της Ελλάδος, (Ν. 590/1977, άρθρο 40) " η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, τελούσα υπό την εποπτείαν και τον έλεγχον της Δ.Ι.Σ. μεριμνά δια τον προγραμματισμόν, την διοργάνωσιν και την εκτέλεσιν του καθ' όλου ιεραποστολικού και μορφωτικού έργου της Εκκλησίας ".

Γρηγόρης

Σταμούλης

Εν Πλω

Ορθόδοξος Κυψέλη
Φωτο από εδώ

Σαΐτης

Λυδία

Έαρ

Παραμυθία

Ο Σωτήρ  

Η Ζωή

Εκδόσεις Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά

Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός

Αγιορείτικες Εκδόσεις "Ο ΑΘΩΣ"

Ιερά Μονή Σουρωτής

Ιερά Μονή Μηλεσίου (οσίου Πορφυρίου)

Βιβλία γερόντων και αγίων, εκδόσεις ιερών μονών του Αγίου Όρους

Παρουσιάσεις βιβλίων στο ιστολόγιό μας

Πώς μπορώ να κάνω τα παιδιά μου να διαβάσουν ένα βιβλίο;

Το στόλισμα των δέντρων και το "ξε-στόλισμα" των ανθρώπων...



ΕΥΧΗ

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, όπου και να κοιτάξει κανείς,  το σκηνικό γύρω μας, αρχίζει αισθητά να αλλάζει.
Το στόλισμα των σπιτιών, των μαγαζιών, των κτηρίων, των δρόμων, των πλατειών,  αρχίζει το ένα μετά το άλλο, να αιχμαλωτίζουν τα βλέμματα των περαστικών και όχι μόνο. Ιδιαίτερα την νύχτα, χιλιάδες λαμπιόνια, δέντρα, Αγιοβασίληδες, σε ποικίλα σχήματα και χρώματα, δίνουν ένα τόνο, έστω και τεχνικά, εορταστικό και λαμπερό και κυρίως "Χριστουγεννιάτικο".
   Ταυτόχρονα,  η τηλεόραση, ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος, τα μαγαζιά, οι μεγάλες επιχειρήσεις, τα γραφεία ταξιδιών, πολιτιστικοί σύλλογοι και φορείς κ.α., σε ότι και να υλοποιούν πλέον ή προγραμματίζουν, το συνοδεύουν με ένα προσδιορισμό "χριστουγεννιάτικο". Ακούς και βλέπεις για Χριστουγεννιάτικο εορταστικό τηλεοπτικό πρόγραμμα, εορταστικό ωράριο καταστημάτων, χριστουγεννιάτικες προσφορές, χριστουγεννιάτικες εκδρομές και προορισμούς, χριστουγεννιάτικες άδειες, χριστουγεννιάτικα bazaar, χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις και ένα σωρό άλλα.
   Το δεδομένο είναι ότι εξωτερικά, κάτι αλλάζει. Όποιον και να ρωτήσεις, γιατί στολίζει, γιατί ετοιμάζει εκδηλώσεις ή προσφορές, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, όλοι το αποδίδουν στον Χριστό και την γέννησή του. Το περίεργο όμως είναι σε όλα αυτά, ότι τα τελευταία χρόνια στολίζουν και ασχολούνται με τα Χριστούγεννά και περιοχές που δεν είναι Χριστιανοί και το πρόσωπο του Χριστού για τους κατοίκους δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια γιορτή, ίσως λίγο ιδιαίτερη, αλλά στην ουσία όπως όλες οι άλλες, κυρίως όμως ευκαιρία για υλικό κέρδος.

  Ερχόμαστε τώρα και στον χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησία μας. Όποιος έχει ουσιαστική σχέση μαζί της και εκκλησιάζεται τακτικά, θα έχει παρατηρήσει βέβαια ότι και εδώ λειτουργικά τα πράγματα αρχίζουν και διαφέρουν...!  Εκτός από την προετοιμασία μας την πνευματική με την σχετική νηστεία, αρχίζει και υμνολογικά να υπάρχει πιο έντονα αυτή η προσμονή της ελεύσεως και σαρκώσεως Του Θεού Λόγου, του Σωτήρος Ιησού Χριστού. Ήδη από την εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας, αρχίζει και ψέλνει στις λεγόμενες καταβασίες : 
«Χριστός γεννάται δοξάσατε· Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε· Χριστός επί γης υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται.» 
Δηλαδή σε μετάφραση : 
«Ο Χριστός γεννάται, δοξολογήσατε Αυτόν [=δοξολογήστε Τον]. Χριστός ο Θεός από τους ουρανούς κατέβη, προϋπαντήσατε Αυτόν. Χριστός πάνω στη γη φάνηκε, άνθρωποι υψωθήτε απ’ τα γήινα προς τα ουράνια. Όλοι οι λαοί της γης ψάλατε άσματα στον Κύριο και με ευφροσύνη υμνήσατε Αυτόν που είναι δοξασμένος». 
Ενώ ακόμη δεν έχει έρθει η εορτή των Χριστουγέννων, οι πιστοί ήδη είμαστε στη προσμονή και στην πορεία της ελεύσεώς της,  συνολικά ως σώμα αλλά και ο κάθε ένας μας και προσωπικά.
  Από την αναφερθείσα καταβασία των Χριστουγέννων, θα υπογραμμίσουμε την εξής φράση :  «Χριστός πάνω στη γη φάνηκε, άνθρωποι υψωθήτε απ’ τα γήινα προς τα ουράνια».
  Ο υμνωδός και κατ' επέκταση η Εκκλησία μας βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Τα Χριστούγεννα και κάθε ορθόδοξη εκκλησιαστική γιορτή, γίνονται όχι ως εφήμερες και φιλήδονες ευκαιρίες με επίγεια προοπτική, αλλά για να καθαρίσουν και εξυψώσουν τον άνθρωπο και να απαλλαγεί από αυτά, σε μια επουράνια προοπτική. Δεν λέει να μη χαρούμε, δεν λέει να μην εορτάσουμε, αλλά τονίζει ότι η γιορτή έχει να κάνει με κατάσταση καθαρτική και σωστική και σε καμία περίπτωση με εξίσωση και υιοθέτηση της αρχαίας ελληνικής αντιλήψεως : «φάγωμεν καί πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν». Οι γιορτές της εκκλησίας με το κέντρο τους, που είναι η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, είναι αντιθέτως αντίδοτο στο να μη πεθαίνουμε πνευματικά και δεν συμβάλει σε σκόπιμες παρεκτροπές του σκοπού της.

   Έχοντας υπόψη μας τις παραπάνω αντιθετικές κατευθύνσεις των Χριστουγέννων ως Εκκλησιαστικό γεγονός και των Χριστουγέννων ως εμπορικό γεγονός, θέλουμε να πιστεύουμε ότι όλοι συνειδητοποιούμε τον κίνδυνο της εκκοσμίκευσης της εορτής και την σωτήρια εκκλησιαστική προοπτική της. Δυστυχώς φτάσαμε σε αυτό που αναφέραμε στο τίτλο μας. 
Στολίσαμε τα δέντρα με λαμπιόνια, αλλά ξεχάσαμε να στολιστούμε τον ευατό μας με τις αρετές.  Γεμίσαμε τα τραπέζια μας με εδέσματα, αλλά ξεχάσαμε να χορτάσουμε Χριστό. Γεμίσαμε τα χείλη μας με "χριστουγεννιάτικα τραγούδια", ξεχάσαμε όμως να γεμίσουμε την καρδιά μας με Χριστό. Κάναμε το εξωτερικό εσωτερικό και το εσωτερικό εξωτερικό. Κάναμε τον τύπο ουσία και την ουσία τύπο...!
Ας επανέλθουμε αδελφοί μου στην ουσία των Χριστουγέννων, όσο είναι καιρός. Ας προετοιμαστούμε κατάλληλα με προσευχή, νηστεία, ιερά εξομολόγηση, μυστηριακή ζωή. Ας σταματήσουμε τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό...με αυτή την σωτήρια απλότητα και καθαρότητα ας προχωρήσουμε μαζί με τον υμνωδό ως προσκυνητές: «Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός, ἀκολουθήσωμεν λοιπὸν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ...»!



Και:

Καλά Χριστούγεννα! - Η χαρά των Χριστουγέννων έξω στον κόσμο και μέσα μας
«Καλά, και τα Χριστούγεννα έχουν σαρακοστή;»
Ένα μυστήριο που μας κυνηγάει από παιδιά
Νηστεία των Χριστουγέννων: Όχι ως ο ιερεύς και ο Λευίτης…
Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι

Το μυστικό των Παρθενομαρτύρων
H παρεξηγημένη αγιότητα
"Η αγιότητα των γονέων είναι η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή" (άγιος Πορφύριος)
Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
Άντε και πίστεψα – Τώρα τι κάνουμε;
Γίνε κι Εσύ Πολεμιστής του Φωτός

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Αναρτήσεις για τον άγιο Νικόλαο

28 υπέροχες φωτογραφίες με μάνες από χώρες του (τρίτου) κόσμου


Κλικ εδώ, παρακαλώ!...

(Και αυτή η Ρωσίδα μάνα θεωρώ ότι πρέπει να ενταχθεί στον τρίτο κόσμο - και δεν το λέω υποτιμητικά, αλλά με θαυμασμό)

"ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ" - ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΙΡΑΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

Βιβλιοπωλείο Πολιτεία
Ιερά Μονή Χρυσοπηγής
 
Κάθε χρόνο, ο Χρυσόστομος Σελαχβάρτζι επισκέπτεται τη Μονή μας με την Νορβηγή σύζυγο του και τα δύο τους παιδιά. Αγαπούν πολύ τα ορθόδοξα μοναστήρια και αισθάνονται μεγάλο σεβασμό και οικειότητα με τον χώρο και τους ανθρώπους.Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στον ευλαβή αυτόν χριστιανό, που έρχεται από τη Νορβηγία στην Κρήτη. Ο Χρυσόστομος (Χουσεΐν) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ιράν και ήταν μουσουλμάνος. Η αγάπη και η πρόνοια του Θεού τον οδήγησαν να γνωρίσει την Ορθοδοξία και να βαπτισθεί Ορθόδοξος Χριστιανός.
Η γνωριμία του Πέρση Χρυσοστόμου με τον Χριστό και με την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία θαυμαστή ιστορία, με μοναδική χάρη και ομορφιά. Σημαντικά σημεία και βιώματα από την ιστορία της μεταστροφής του ο Χρυσόστομος τα μοιράζεται με μεγάλη προθυμία και χαρά με τους προσκυνητές της Παναγίας της Χρυσοπηγής, κάθε φορά που έρχεται στο μοναστήρι μας και τον καλούμε να μιλήσει στην κυριακάτικη σύναξη μετά την Θεία Λειτουργία.
Είναι ο «πολύτιμος θησαυρός» του, που γενναιόδωρα προσφέρει στους αγαπημένους του φίλους και εν Χριστώ αδελφούς. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)


Περιεχόμενα
 
Προλογικό σημείωμα
Εισαγωγή
Εκ βαθέων
Η παιδική μου ηλικία
Πρόγευση της κόλασης
Η εμπειρία μου από το Ισλάμ
Γνωριμία με τον Ευαγγελικό Λόγο
Συνάντηση με τους Πεντηκοστιανούς
Ηλί, Ηλί, λιμά σαβαχθανί;
Η γνωριμία μου με την Ορθόδοξη Εκκλησία
Επιστροφή στη Νορβηγία
Στο Σινά
Στην Ελλάδα για τη βάπτιση
Πρόγευση της Βασιλείας των Ουρανών
Η βάπτιση
Επίλογος
 
ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ 
SELAHVARZI CHRYSOSTOM
 
 
Ο Ιησούς είπε: «Η βασιλεία μου δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Εάν η βασιλεία μου ανήκε σε αυτόν τον κόσμο, οι ακόλουθοί μου θα έπρεπε να αγωνιστούν για να με προφυλάξουν από το να με παραδώσουν στις Εβραϊκές αρχές. Όχι, η βασιλεία μου δεν ανήκει εδώ». Το Ισλάμ από την άλλη πλευρά, αποτελεί το αντίθετο. Ο Μωάμεθ δεν ήταν μόνο ο «Προφήτης» του Θεού αλλά και ο αρχηγός του κράτους που ο ίδιος δημιούργησε. 
Η βασιλεία του Αλλάχ ανήκει στον «άλλο κόσμο» όσο και σ’ αυτόν. «Καθώς το Ισλάμ αποτελεί την σφραγίδα των θρησκειών, πρέπει να αποτελεί οδηγό για όλες τις πτυχές της ζωής» (G. Dezfuli). Η αντίθεση αυτή με το Ευαγγέλιο αποδίδεται πολύ χαρακτηριστικά στους λόγους του «Προφήτη» στο Κοράνι (V,3): «Σήμερα τελειοποίησα τη θρησκεία σας και σας παρέδωσα όλα του κόσμου τα καλά. Για σας μετέτρεψα το Ισλάμ σε θρησκεία. . .». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)