ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Η δράση της διαδικτυακής ιεραποστολικής ομάδας "Η μαρτυρία του Χριστού στα σύγχρονα έθνη"




Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, ο  Χριστός εν τω μέσω ημών.
Βρισκόμαστε στην αρχή  του νέου πολιτικού έτους (2018) και είναι πολύ σημαντικό να ευχαριστήσουμε τον Ζωοδότη Κύριο για τα μεγάλα και ανεκτίμητα δώρα που μας προσέφερε και μας προσφέρει. Δώρο είναι η ζωή, πολύτιμο και ανεκτίμητο, δώρο ο χρόνος αφού μας δίνει την δυνατότητα να έλθουμε πιο κοντά στον Χριστό για να απολαύσουμε δια της μετανοίας την γλυκύτητα της πνευματικής ζωής.
Η διαδικτυακή μας ομάδα, παρόλες τις αντιξοότητες που παρουσιάστηκαν, συνεχίζει την δραστηριότητά της στο ιεραποστολικό έργο.
 
Α. Εκδοτική δραστηριότητα.
 
Με τη Χάρη του Θεού εκδώσαμε μέχρι τώρα 12  συνολικά βιβλία, τα έσοδα των οποίων διατίθενται για ιεραποστολικούς σκοπούς. Κατά την προηγούμενη εκκλησιαστική χρονιά εκδόθηκαν  τρία  νέα βιβλία μας. Συγκεκριμένα.
– Οι Θεομητορικές Εικόνες. Εκδόσεις ΜΥΡΤΟΣ
-Ο Θάνατος και η πέραν του τάφου ζωή. Εκδόσεις ΑΘΩΣ (Β Έκδοση-επαυξημένη)
-Η Παναγία και οι αλλόθρησκοι. Εκδόσεις ΓΡΗΓΟΡΗ.
-Ήδη ετοιμάζονται για έκδοση και νέα βιβλία, για τα οποία θα σας ενημερώσουμε προσεχώς.
Τα μέχρι τώρα εκδοθέντα βιβλία είναι τα εξής :
 
ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΑ - ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ
 
1. Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ (εξαντλήθηκε)
2. Η ΠΑΝΤΩΝ ΑΝΑΣΣΑ. Φανερώσεις και θαύματα της Θεοτόκου. (Έχουν γίνει δύο εκδόσεις μέχρι τώρα και έχει μεταφραστεί και στη ρουμανική γλώσσα).
3. Η ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ. Η Θεοτόκος στη ζωή της Ρωμιοσύνης.
4. Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ. Η Πρωταϊτισσα του Άθωνα και η ιστορία της. (Ιστορία - Εγκωμιαστικοί λόγοι – Θαύματα - Υμνογραφία)
5. ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ.
6. Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΙ [παρουσίαση εδώ].
 
ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΑ - ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ
 
7. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΖΩΗ. (Έχουν γίνει δύο εκδόσεις μέχρι τώρα)
8. ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ. Εισοδεύοντας στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και στο Μυστήριο της Μετανοίας.
9. Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.
10. ΑΣΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΩΝΙΚΗ ΒΙΓΛΑΣ.
 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ
 
- Αγίου Μαξίμου του Γραικού Κανών Παρακλητικός εις το Θείον και Προσκυνούμενον, Πανάγιον και Παράκλητον Πνεύμα. (Εκδόσεις Σταμούλη)
- Παναγία η Παρηγορήτισσα Άρτης (Εκδόσεις Σαϊτης) (Παρακλητικός Κανόνας και σημείωμα σχετικά με το Δεσποτάτο της Ηπείρου).

Β. Διαδικτυακή ιεραποστολική δραστηριότητα.
 
Ενεργοποιήσαμε στο διαδίκτυο  και άλλα ιστολόγια, για την καλύτερη και πληρέστερη  ιεραποστολική μας παρουσία, έτσι ώστε μέχρι τώρα να λειτουργούν τα παρακάτω  ιστολόγια της ομάδος  με διάφορα θέματα.
1.ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ(Ι)-Πνευματικά θησαυρίσματα  (fdathanasiou.wordpress.com)
2.ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ (ΙΙ)-Μαρτυρία Χριστού. (missionanatolis.wordpress.com)
3.Όσιος Μάξιμος ο Γραικός - Ο Φωτιστής των Ρώσων (maximostrivolis.wordpress.com)
4. e- Ορθόδοξη Παρακαταθήκη (fdimathan.wordpress.com).
5.Θεομητορικό (theomitoriko.wordpress.com)
6.-Η Μαρτυρία του Χριστού στα σύγχρονα έθνη (orthodoxi-martiria.blogspot.com)
7.Η Ορθοδοξία στον Κόσμο (ierapostoliko.wordpress.com)
8.e-Θεοτοκάριο (e-theotokario.blogspot.com)
9.Κυριακοδρόμιο (kyriakodromio.blogspot.com)
10.e-Μητερικό (miteriko.blogspot.com)
11.Ποιμαντικό.(poimantiko.blogspot.com)
12.Ο Παράκλητος (fdathanasiou.blogspot.com)
 
Στατιστικά ιστολογίων (Μέχρι 10 φεβ 2018)

α/α
ΟΝΟΜΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
ΑΡΘΡΑ
ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ
1
ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ(Ι)- Πνευματικά θησαυρίσματα  
4986
2.168.426
2
ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ (ΙΙ)-Μαρτυρία Χριστού.
1075
30983
3
Όσιος Μάξιμος ο Γραικός.
Ο Φωτιστής των Ρώσων
123
2645
4
 e- Ορθόδοξη Παρακαταθήκη
650
6982
5
Θεομητορικό 
249
1147
6
Η Μαρτυρία του Χριστού στα σύγχρονα έθνη.
509
105426
7
Η Ορθοδοξία στον Κόσμο
ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ
ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ
8
e-Θεοτοκάριο
787
128940
9
Κυριακοδρόμιο 
107
1563
10
.e-Μητερικό
1270
188689
11
Ποιμαντικό.
327
19958
12
Ο Παράκλητος
161
5982

ΣΥΝΟΛΟ
10244
2.660.741

--------------------------------
-------------------
-------------------

Για την καλύτερη λειτουργία των ιστολογίων λειτουργούμε αντίστοιχες σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
 
Γ. Οικονομική ενίσχυση ιεραποστολικών κλιμακίων κ.λ.π.
 
Κατά την διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς, με την οικονομική συμβολή μελών και φίλων της ομάδος δραστηριοποιηθήκαμε σε αρκετούς τομείς.  Έτσι:
-Ενισχύσαμε το Ιεραποστολικό κλιμάκιο της Μητροπόλεως Ρουάντα-Μπουρούντι.
-Προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε οικογένειες Σύρων προσφύγων, που ήρθαν στην Ελλάδα καθώς και πρόσφυγες που ζουν στην εμπόλεμη περιοχή της Συρίας. Αυτό το κατορθώσαμε με την σημαντική βοήθεια Σύρου Ορθοδόξου κληρικού.
Για τον σκοπό αυτό συνεργαστήκαμε με τον Ορθόδοξο Ιεραποστολικό Σύλλογο –ΠΟΡΕΙΑ ΑΓΑΠΗΣ που εδρεύει στην Λάρισσα.
Όλα όμως τα παραπάνω δεν θα ήταν κατορθωτά αν δεν υπήρχε συμμετοχή των φίλων και μελών της Ομάδας. Έτσι αισθανόμαστε την ανάγκη  να ευχαριστήσουμε τους επώνυμους και ανώνυμους δωρητές για την εμπιστοσύνη που μας έδειξαν και απέδειξαν συγχρόνως για μια ακόμα φορά ότι
«Αν δεν μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα για τους άλλους, κάνε πολλά μικρά με σπουδαία Αγάπη».
Στην εποχή της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης και ένδειας που διέρχεται η Ελλάδα, με τους εξαντλητικούς φόρους και την υπολειτουργία όλων των κρατικών και κοινωνικών δομών, μας συγκινούν οι ευγενείς δωρητές, που προσφέρουν το υστέρημά τους με σκοπό να διατεθεί στην κάλυψη αναγκών των ιεραποστολικών κλιμακίων.
 
Νέα Ιεραποστολική δραστηριότητα
 
Με την Χάρη του Θεού συνεχίζουμε την  προσπάθεια για την ενίσχυση ορθοδόξων ιεραποστολικών κλιμακίων. Αν και η οικονομική κρίση συνεχίζει να δυσκολεύει την προσπάθειά μας ,όμως η αγάπη και ο ζήλος των ευγενών δωρητών  και η εμπιστοσύνη που μας δείχνουν, συνεχίζουν να  σπάνε το φράγμα των αντίξοων καταστάσεων και συνθηκών.
Με αφορμή τις βαπτίσεις των Κατηχουμένων που πραγματοποιούνται Μ. Πέμπτη και Μ.Σάββατο   κάθε χρόνο στις χώρες της Εξωτερικής ιεραποστολής, η διαδικτυακή μας ομάδα- ξεκινάει μια νέα δραστηριότητα, προκειμένου να βοηθήσει το έργο των Ιεραποστόλων της Αφρικής.
Μετά από σχετική  επικοινωνία, που είχαμε  με συνεργάτη-κληρικό Ιεραποστολικής Μητροπόλεως της Αφρικής, καθορίστηκε το ποσό των ΔΕΚΑ (10) ΕΥΡΩ για τα έξοδα της βάπτισης ενός παιδιού της Αφρικής, στο οποίο θα δοθεί το χριστιανικό όνομα που επιθυμεί ο δωρητής.
Ήδη στην συγκεκριμένη ιεραποστολική Μητρόπολη προγραμματίζονται για την Μ. Πέμπτη βαπτίσεις  400 κατηχουμένων.
Τα χρήματα θα συγκεντρωθούν μέχρι 15 Μαρτίου 2018 και θα αποσταλούν στην Αφρική.
Όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν στην δραστηριότητα αυτή μπορούν να καταθέσουν την δωρεά τους στον παρακάτω λογαριασμό: 
Eurobank / 0026-0469-64-0100058162.
(IBAN, GR 6102604690000640100058162

Επειδή θα εκδοθούν και αποδείξεις, παρακαλούμε τους δωρητές να μας γνωστοποιούν τα πλήρη στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο και διεύθυνση διαμονής).
Το e-mail επικοινωνίας είναι: fdathanasiou@gmail.com.
Μετά το πέρας της ιεραποστολικής δραστηριότητας θα δώσουμε περισσότερα πληροφορίες για τους ενδιαφερομένους, ώστε να απαντήσουμε σε τυχόν απορίες τους Μπορούν όμως μέχρι τότε να απευθύνονται στο παραπάνω e-mail  επικοινωνίας.
Ευχόμαστε ο Κύριός μας, δια των πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, να χαρίζει ουράνια αμοιβή στους ευγενείς δωρητές, αλλά να ευλογεί και να δυναμώνει τους ιεραποστόλους, τους ευαγγελιζομένους την ειρήνη στα πέρατα της γης.
 
Για την διαδικτυακή ομάδα "ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΘΝΗ"
 π. Δημήτριος Αθανασίου

Ο Άγιος των ανέργων, Γέροντας Ιάκωβος της Βίτσας

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας 


Ο Άγιος της Βίτσας Ζαγορίου, μακαριστός Γέροντας Ιάκωβος Βαλαδήμος (+ 15 Φεβρουαρίου 1960), υπήρξε πρότυπο εργατικότητος, γι’ αυτό και ο Θεός τον αξίωσε να βοηθά τους ανέργους σε εξεύρεση εργασίας. Όταν εγκαταστάθηκε στο Μονοδένδρι, στο ερειπωμένο τότε, όπως, δυστυχώς, και σήμερα, Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, επιδόθηκε με ζήλο τόσο στην ανακαίνισή του όσο και στην ανακαίνιση ψυχών της γύρω περιοχής μέσα από την εξομολόγηση και την καθαρή μυστηριακή ζωή. Ερείπιο βρήκε το Μοναστήρι από τις φθορές και τις λεηλασίες, ερείπια και τις ακατήχητες ψυχές των ανθρώπων της γύρω περιοχής, που τις αγαπούσε σαν κάτι ατίμητο, αφού και αυτές, όπως όλων μας, ήσαν ψυχές «υπέρ ων Χριστός απέθανε» (Ρωμ. ιδ΄ 15). Με την φιλεργατικότητα του ο Γέροντας ανακαίνισε τα κτίρια και με την αγάπη του προσείλκυε τις ψυχές σαν μαγνήτης, για να τις πλύνει και να τις θεραπεύσει σταδιακά από τα γήινα πάθη τους.

Η εργασία αποτελεί ευλογία Θεού, χαροποιεί τον άνθρωπο και τον κάνει συνδημιουργό του Θεού, αρκεί κάθε εργαζόμενος, όπως η όρνιθα, που όταν πίνει νερό στρέφει το βλέμμα της δοξολογικά προς τον ουρανό, να επιζητεί καθημερινώς την θεία βοήθεια γνωρίζοντας ότι χωρίς εκείνη τίποτα δεν μπορεί να επιτύχει. Αυτός που δεν εργάζεται σκέπτεται πονηρά, περιπατεί άτακτα περιεργαζόμενος τους εργαζομένους, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος (Θεσ. γ΄ 12), και γίνεται βάρος στον κοινωνικό του περίγυρο. Ο άνεργος όμως διαφέρει από τον άεργο, γιατί, ενώ αυτός επιθυμεί να εργάζεται, οι συνθήκες της κάθε εποχής δεν του επιτρέπουν να βρεί εργασία.

Για το πολυσχιδές έργο του Γέροντος Ιακώβου στα Ζαγοροχώρια ο τότε επιχώριος Μητροπολίτης του έδωσε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Αυτός, όμως, ήταν τόσο ταπεινός, που ποτέ του δεν φόρεσε το επανωκαλύμαυχο και τον σταυρό, τα διακριτικά του βαθμού του. Τον Σταυρό του Χριστού δεν τον θεωρούσε κόσμημα επιδείξεως. Τον φορούσε μέσα του διακριτικά και τον σήκωνε στού ώμους του αγόγγυστα. Ήταν ένας σταυροφόρος Κυρηναίος ψυχών. Γνώριζε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να πλησιάσει τον Κύριο χωρίς να σηκώσει με χαρά τον σταυρό του. Κανείς δεν θα δεχθεί τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του χωρίς να πλέξει γύρω από τον σταυρό του τα τριαντάφυλλα των έργων της αγάπης. 


Κανείς δεν καθαρίζεται και δεν σώζεται χωρίς παστρική εξομολόγηση. Κανείς δεν οδηγείται στην Βασιλεία των ουρανών μόνο με γλέντια και πανηγύρια. Χρειάζεται να ακολουθήσει και τα βήματα του Εσταυρωμένου στον ανηφορικό Γολγοθά της ζωής. Τα φίδια, έλεγε ο Γέροντας, στα πνευματικά του παιδιά, όταν βγούν από τις τρύπες τους οι άνθρωποι τα σκοτώνουν. Όταν κάθονται μέσα χοντραίνουν. Οι αμαρτίες μας μοιάζουν με φίδια. Όταν τις εξομολογούμαστε βγαίνουν από μέσα μας και ψωφούν. Όταν, όμως, δεν τις βγάζουμε μένουν μέσα μας και μεγαλώνοντας μας τσιμπούν και μας ρίχνουν το δηλητήριο του θανάτου.

Εντύπωση προξενούσε το γεγονός, ότι ενώ ο Γέροντας Ιάκωβος ήταν αυστηρός ασκητής απομονωμένος από τον κόσμο, όμως, δεν παρουσίαζε φαινόμενα άκρατης αυστηρότητος και φανατισμού. Εξυπηρετώντας ως εφημέριος και πνευματικός τα γύρω του χωριά εκ περιτροπής εφάρμοζε το του Παύλου: «Το επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις» (Φιλιπ. δ΄ 5) και, ενώ ήταν πολύ αυστηρός στον εαυτό του, ήταν επιεικής στους άλλους. 



Ο Γέροντας Ιάκωβος ήταν αναγεννημένος πνευματικά και δεν θύμωνε, δεν επέπληττε, ούτε κατέκρινε αυτούς που τον πλησίαζαν όσο αμαρτωλοί και αν ήσαν. Μόνο όταν επρόκειτο για θέματα πίστεως η κινδύνου του ποιμνίου του αντιδρούσε έντονα και πάλι τότε μετά από πολλές νουθεσίες και παραινέσεις.

Γνώριζε πολύ καλά ο Γέροντας ότι η εργασία, τόσο η σωματική όσο και η πνευματική, αποτελεί εντολή του Θεού και δώρο Tου προς τον άνθρωπο. Η εργασία είναι πάντοτε ευχάριστη, αφού ο σκοπός της δεν είναι να δυσαρεστεί τους ανθρώπους, άσχετα αν πολλοί λέγουν ότι η δουλειά είναι δουλεία, αλλά να τους προξενεί ευχαρίστηση. Γράφει ο Εκκλησιαστής, ότι το να τρώγει ο άνθρωπος και να απολαμβάνει τα αγαθά του μόχθου του είναι χάρισμα Θεού, «και γε πας άνθρωπος, ος φάγεται και πίεται και ίδη αγαθόν εν παντί μόχθω αυτού, δόμα Θεού εστιν» (Εκκλ. 3, 13).

Άλλο, όμως, πράγμα, να μη θέλει κάποιος να εργασθεί, και άλλο να επιζητεί εργασία και να μην βρίσκει. Σε αυτή την περίπτωση η αεργία γίνεται ανεργία και είναι έμπονη. Αποτελεί μάστιγα της σύγχρονης κοινωνίας των ανθρώπων και της δύσμοιρης πατρίδος μας. Μάστιγα, που σαν τις ασθένειες, την φτώχεια και την δυστυχία ενσκύπτει στους ανθρώπους με την Θεία παραχώρηση.

Για θεραπεία της κοινωνικής αυτής μάστιγας της ανεργίας ο καλός Θεός έδωσε την χάρη στον φίλεργο Γέροντα Ιάκωβο, να μεριμνά για την καταπολέμησή της και οι προσευχές του να εισακούονται από Αυτόν. Έτσι, όσοι άνεργοι τον επικαλούνται με πίστη, λες και απευθύνονται σε γραφείο εξευρέσεως εργασίας, βρίσκουν εργασία για να μπορούν αξιοπρεπώς να διανύσουν τον δόλιχο της παρούσας ζωής. Πολλές μαρτυρίες και πολλά περιστατικά έχουμε καταγεγραμμένα, αλλά και πολλά μας έχουν διηγηθεί σοβαρά πρόσωπα για την ταχεία επέμβαση του πανοσίου Γέροντος Ιακώβου σε Αθήνα, Καλαμπάκα, Ιωάννινα, Κύπρο, όπου αντίγραφα της μορφής του έχουν διαδοθεί και όπου η επίκληση του ονόματός του έχει επιφέρει αίσια αποτελέσματα. Όταν κάποτε ρωτήθηκε ο Γέροντας Γαβριήλ από την Κύπρο πότε θαυματουργούν οι Άγιοι μας είπε:

-Ευρισκόμενος πριν από χρόνια σε ένα Μοναστήρι του Ναυπλίου, ο τότε Μητροπολίτης Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, μορφή αγία, ρωτήθηκε ποιοί Άγιοι θαυματουργούν; Η απάντησή του ήταν ότι θαυματουργούν εκείνοι οι Άγιοι εκείνοι που δέχονται πολλές προσευχές. Οι Άγιοι που οι πιστοί τους επικαλούνται με θερμές προσευχές, όπως συμβαίνει και με τον όσιο Γέροντα Ιάκωβο της Βίτσας, ο οποίος πρόθυμα και γρήγορα εξευρίσκει εργασία στους ανέργους που θερμά προστρέχουν στην χάρη του. 


"Ν": Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η προσευχή προς τους αγίους μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού και ελπίζουμε στη μεσιτεία τους και στο έλεος του Κυρίου. Η κατάληξη κάθε προσευχής μας, σύμφωνα με τη σοφία της ορθόδοξης πνευματικής παράδοσης, πρέπει να είναι να γίνει ό,τι ο Κύριος ξέρει ότι είναι αληθινά ωφέλιμο για μας, δηλαδή ωφέλιμο στην αιωνιότητα.
Με αυτό το σκεπτικό είναι σωστό να προσευχόμαστε στους αγίους μας και να μην απογοητευόμαστε αν δεν εκπληρώνονται, και μάλιστα "αμέσως", τα αιτήματά μας, όσο σοβαρά και επείγοντα κι αν είναι.

Δείτε επίσης:


Σύγχρονες Πνευματικές Μορφές

Επαγγελματικός Προσανατολισμός
Πάτερ, τι θέλει ο Θεός να γίνω στη ζωή μου;
Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός... άλλου τύπου!

Ο άγ. Νεκτάριος & το σύγχρονο μάνατζμεντ

Συλλαλητήριο: η μέρα που έγινε πράξη ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους



Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής
"Ν": Δεν έχω μελετήσει εκτενώς τις απόψεις τους (όποιος θέλει ας μπει να το κάνει). Όμως το παρόν άρθρο το θεωρώ, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον και το αναδημοσιεύω.
 
Μπορεί κανείς να σχολιάσει μια σειρά από πτυχές του συλλαλητηρίου για το όνομα της πΓΔΜ, από διάφορες οπτικές γωνίες. Κάτι που πρέπει όμως να σημειωθεί είναι πως η τεράστια προσέλευση των πολιτών — 300.000 σύμφωνα με το Reuters, με όλες τις αεροφωτογραφίες να διαψεύδουν αγρίως την αστυνομική εκτίμηση των 90.000 —  έλαβε χώρα ενάντια στην εκπεφρασμένη βούληση της Εκκλησίας της Ελλάδος ή τουλάχιστον του προκαθημένου της κ. Ιερωνύμου, ο οποίος δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής: «αυτή την ώρα δεν χρειάζονται συλλαλητήρια και φωνές» — όπως φαίνεται όχι από κάποια προφορική δήλωση ενώπιον δημοσιογράφων, αλλά στο επίσημο ανακοινωθέν της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Κάθε φορά που επισείεται η ασαφής παντιέρα του χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους στον ελληνικό δημόσιο λόγο, αυτό που πάντοτε εννοείται δεν είναι, φυσικά, ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους, δηλαδή η διαστολή κρατικών και εκκλησιαστικών αρμοδιοτήτων, αλλά κάτι εντελώς διαφορετικό: η θέση της Εκκλησίας στη δημόσια σφαίρα. (Το ότι είναι εντελώς διαφορετικό  φαίνεται καθαρά από το γεγονός πως, συνήθως, ακριβώς εκεί όπου υφίσταται χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους, οι θρησκευτικές ομάδες έχουν τεράστια δημόσια πολιτική επιρροή, όπως φερ’ ειπείν στις ΗΠΑ).

Τελικά, αυτό που (λανθασμένα) εννοείται με το ζητούμενο «χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους» από φιλελεύθερους και αριστερούς χώρους είναι το να μην εισακούουν οι πολίτες τον έναν ή τον άλλον Αρχιεπίσκοπο. Το να «μένουν οι παπάδες στα θρησκευτικά/πνευματικά τους» (το οποίο στην ουσία του είναι βέβαια ένα εγγενώς παράλογο και ολοκληρωτικής υφής αίτημα, το οποίο παρουσιάζεται ως εύλογο και αυταπόδεικτο: να χάνουν δηλαδή οι κληρικοί τα δικαιώματα του πολίτη, μεταξύ των οποίων και η παρρησία στο δημόσιο χώρο, μόλις ενδυθούν την ιδιότητα του κληρικού, και να καθίστανται πολίτες Β΄ κατηγορίας, χωρίς πλήρη δικαιώματα). Ή τουλάχιστον να αποτυγχάνουν να επηρεάσουν όταν δεν μένουν σ’ αυτά. Ε, στο συλλαλητήριο συνέβη ακριβώς αυτό: ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος δήλωσε με ανακοινωθέν της Αρχιεπισκοπής, συνάντηση με τον πρωθυπουργό και κάθε επισημότητα πως «αυτή την ώρα δεν χρειάζονται συλλαλητήρια». Και αγνοήθηκε πανηγυρικά. Αλληλούϊα, σήμερα εκκοσμικεύτηκε το κράτος, μόλις περάσαμε Διαφωτισμό!

Φυσικά, αυτό το συμπέρασμα θα αντιμετωπιζόταν ως παραλογισμός:

-«Ναι, αλλά όλοι οι μητροπολίτες της βόρειας Ελλάδας ήταν εκεί και δη στην εξέδρα.»
-«Ναι, αλλά ο μηχανισμός της Εκκλησίας δούλεψε στο φουλ για το συλλαλητήριο.»
-«Ναι, αλλά είχε παπάδες και καλόγριες στο συλλαλητήριο — δημοσίως, να περπατάνε στο δρόμο, ανήκουστο!»

Εδώ ερχόμαστε στην βασική αντίφαση της αντικληρικαλιστικής σκέψης στην Ελλάδα: το προϋποτιθέμενο σχήμα για την εν γένει κριτική και για το αίτημα του χωρισμού (που τελικά είναι χωρισμός από τη δημόσια σφαίρα, όχι από το κράτος, το οποίο αποτελεί διακριτή συζήτηση — η οποία ουδέποτε λαμβάνει χώρα) είναι πως εδώ έχουμε μια διακριτή διοικητική και εξουσιαστική δομή, τη (διοικούσα) Εκκλησία, με πολύ σαφή την ιεραρχία της: αυτή, σύμφωνα με το αφήγημα, μπλέκεται στα κρατικά και στα πολιτικά πράγματα των Ελλήνων ως δομή, ανεξάρτητα από το εάν έχει ή δεν έχει λαϊκή βάση. Είναι η εμπλοκή με το κράτος που της δίνει αυτή τη δυνατότητα και δύναμη, όχι καθ’ αυτή η απήχησή της. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το αφήγημα, ένας χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους θα της «έκοβε την παροχή οξυγόνου» γι’ αυτήν την επιρροή.

Αν η Εκκλησία (και η επιρροή της) είναι η οργανωτική και διοικητική της δομή, τότε αυτή, ως πυραμιδοειδής κατά το αφήγημα, είναι ο Αρχιεπίσκοπος. Όταν λοιπόν ο τελευταίος διακηρύττει κυριολεκτικά με κάθε μέσο που διαθέτει πως δεν επιθυμεί να συμμετάσχει ο κόσμος σε ένα συλλαλητήριο, ενώ ο κόσμος εν τέλει συμμετέχει μαζικά, και μετά από αυτό πάλι καταγγέλλεται «η Εκκλησία», τότε διανοιγόμαστε σε ένα ενδεχόμενο με πολύ συγκεκριμένες συνέπειες για το περί χωρισμού αφήγημα: όταν μιλάμε για «την Εκκλησία» να μην αναφερόμαστε σε μια διοικητική και ιεραρχική δομή, την οποία θα κατασίγαζες απλώς αφαιρώντας από εκείνην ό,τι αντιλαμβάνεσαι ως προνόμιά της, αλλά στον ίδιο τον λαό (ή τέλος πάντων το 17% που εκκλησιάζεται σχεδόν εβδομαδιαίως, αν πιστέψουμε την πρόσφατη έρευνα του Pew Research Center). Διότι τι άλλο είναι ο «μηχανισμός της Εκκλησίας» όταν με αυτή τη φράση δεν αναφερόμαστε στα κανάλια διάχυσης της προτροπής του προκαθημένου της Εκκλησίας (στην Αρχιεπισκοπή, στο γραφείο τύπου της, σε ό,τι συνήθως ονομάζουμε «μηχανισμό») αλλά στο τοπικό και λαϊκό επίπεδο των ενοριών, ιδίως δε όταν αυτό στρέφεται κόντρα στον Αρχιεπίσκοπό του.

«…Ναι αλλά οι μητροπολίτες της βόρειας Ελλάδας» (το ποίμνιο των οποίων, το οποίο εκείνοι εκπροσωπούν, συμμετείχε ούτως ή άλλως σε εντυπωσιακό ποσοστό στο συλλαλητήριο): μα, αφ’ ης στιγμής μπει κανείς σε μια τέτοια λογική, έχει ήδη αποχωρήσει από το αφήγημα της συμπαγούς «Εκκλησίας» ως επείσακτης δομής που τρέφεται, δήθεν, από τη σχέση της με το κράτος, και ανοίγεται στην πολυπλοκότητα του ζητήματος. Αν οι «μητροπολίτες της βόρειας Ελλάδας» είναι κάτι άλλο από «τον Αρχιεπίσκοπο» (τώρα που δεν υπάρχει Χριστόδουλος για να βοηθήσει στη θεωρητική βιωσιμότητα του υπεραπλουστευτικού περί χωρισμού αφηγήματος), ήδη φτάνεις εκ των πραγμάτων στο συμπέρασμα ότι κανένας «χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους» δε θα επιφέρει το αποτέλεσμα που αναζητείς, δηλαδή την περιθωριοποίηση της Εκκλησίας από τη δημόσια σφαίρα.

Βέβαια, αυτός που βλέπει παντού ράσα και παπάδες πάλι θα καταγγείλει «την Εκκλησία», ακόμα και αν ο μηχανισμός του Αρχιεπισκόπου Αθηνών προτρέπει για το αντίθετο: η μανία να εντοπισθεί το προς αποβολή από τον δημόσιο χώρο στοιχείο στην «Εκκλησία» δε θα αρκεσθεί στο να την ταυτίσει με «τον Αρχιεπίσκοπο» ή «τους μητροπολίτες της βόρειας Ελλάδας»: έτσι, κάθε ρασοφόρος άνδρας ή γυναίκα που διαδηλώνει δημοσίως θα καταγγελθεί, θα φωτογραφηθεί και θα ανεβεί στα κοινωνικά δίκτυα με μια χαριτωμένης αφέλειας λεζάντα τύπου «Τεχεράνη γίναμε» και με μια ηχηρή απόγνωση που δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο σώμα της Αστυνομίας τύπου Diafotismos police να μαζέψει αυτούς τους πολίτες του κράτους από τον δημόσιο χώρο, όπου τολμούν να εμφανίζονται σε διαδηλώσεις ή συλλαλητήρια παρά το γεγονός ότι έχουν θρησκευτικές πεποιθήσεις, φέρνοντας σε αμηχανία τις «ευρωπαϊκές μας πόλεις».

Διότι, βέβαια, ο ζωτικός μύθος όλου αυτού του αφηγήματος είναι ότι «αυτά δε συμβαίνουν πουθενά στην Ευρώπη», φανατική δογματική πεποίθηση που ενίοτε οδηγεί σε εκπλήσσουσες κοτσάνες. Γνωστά πράγματα, βαρετή η επανάληψή τους: η αντίληψη στην Ελλάδα για το τι συμβαίνει «στις άλλες χώρες» αποτελεί τον ορισμό της παραπληροφόρησης. Παράδειγμα, το protagon.gr της καθ’  έξιν και κατά συρροήν διασποράς fake news, όπου ο Κώστας Γιαννακίδης θα γράψει (19/01/18): «Δεν υπάρχει άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο όπου η κεφαλή της Εκκλησίας να εκφέρει λόγο, σχεδόν με θεσμικό, πολιτικό βάρος, για θέματα κυβερνητικής διαχείρισης.» Ακριβώς το αντίθετο θα ήταν μάλλον ακριβέστερο: ότι σχεδόν δεν υπάρχει χώρα στο δυτικό κόσμο όπου η κεφαλή της Εκκλησίας να μην εκφέρει λόγο για θέματα κυβερνητικής διαχείρισης. Να μιλήσουμε για την Αγγλία, όπου ο Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας θα αναστατώσει την οικουμένη για πολιτικά ζητήματα, από τον πόλεμο στο Ιράκ μέχρι τις οικονομικές πολιτικές του κυβερνητικού συνασπισμού; Στη Γερμανία κάτι τέτοιο δε θα χρειαζόταν καν, καθ’  ότι ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ένας παπάς, προτεστάντης πάστορας, ο Joachim Gauck… Και λοιπά, και λοιπά. Αποτελεί πάγια πραγματικότητα πως, εκτός από την Ελλάδα, δεν υπάρχει άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο όπου να γράφονται δημοσίως τόσες πολλές κοτσάνες, ψεύδη, ανακρίβειες και fake news δίπλα στη φράση «Δεν υπάρχει άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο».

…Λύθηκε, λοιπόν, το ζήτημα της εκκοσμίκευσης της δημόσιας σφαίρας, αφού την Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018 φάνηκε ότι οι τοποθετήσεις του προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν έχουν κατ’ ανάγκην και εξ ορισμού κάποιο αντίκτυπο στην ελληνική κοινωνία. Σκοταδισμός υπάρχει και γιγαντώνεται, αλλά δεν εντοπίζεται στα εκκλησιαστικά. «Σκοταδισμός» είναι το να λαμβάνει χώρα συγκέντρωση 300.000 πολιτών, με οποιοδήποτε θέμα και ανεξάρτητα από το πως την αξιολογεί κανείς, και να μην προβάλλεται/αναφέρεται κατά τη διάρκειά της από κανένα τηλεοπτικό μέσο, στα οποία προβάλλονταν οι πιο απίθανες εκπομπές. Η συμπαιγνία κρατικών και ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης σε αυτό το σκοτάδι, σε αυτή τη συνειδητή απόκρυψη ενημέρωσης για ένα σαφώς πολιτικό γεγονός, εγκυμονεί πολύ περισσότερους κινδύνους απ’ οτιδήποτε άλλο σχετικά με το συλλαλητήριο και θυμίζει άλλα καθεστώτα. Ο ορισμός του ονείδους εντοπίζεται στην ΕΡΤ3 και στους υπευθύνους της, στη θεσσαλονικιώτικη αυλή των οποίων παραλίγο να μαζευτούν μισό εκατομμύριο πολίτες ενώ εκείνοι, ανερυθρίαστα, εξέπεμπαν «Κυριακή στο χωριό»!

Όλα τα παραπάνω στο εδώ άρθρο δεν έχουν, βέβαια, σχέση με την ουσία του πράγματος, δηλαδή με τις διαπραγματεύσεις για τη διεθνή ονομασία της πΓΔΜ. Και δικαίως, διότι εκεί διαπιστώνουμε ένα τελειωμένο ζήτημα: τελειωμένο, διότι με το 70+% των πολιτών της Ελλάδας να μην αποδέχονται καμία από τις λύσεις που έχουν προταθεί, προφανώς δε θα γίνουν από ελληνικής πλευράς οι απαραίτητες ενέργειες προς τη συμφωνία που θα άνοιγε το δρόμο για ένταξη της γείτονος σε ΝΑΤΟ κλπ. το καλοκαίρι, που είναι και το ψωμί της υπόθεσης. Εάν αυτή η ανάγνωση είναι ορθή (και δεν έχουμε κυβέρνηση-αυτόχειρα), τότε δεν υφίσταται θέμα το οποίο να εκκρεμεί πραγματικά — ειδικά μετά το συλαλλητήριο —, οπότε το ζήτημα συζητείται εντός Ελλάδος σε πηγαδάκια και διαδικτυακά προφίλ μόνο και μόνο ως νέα διαιρετική τομή, για να τσιμεντώσει ο καθείς την πολιτική του θέση. Οι δεξιοί να διατρανώσουν πως, αρκετά μνημόνια και εκμηδενίσεις εθνικής κυριαρχίας μετά, είναι ακόμα «πατριώτες» και να νοιώσουν τη χαρά της μεταξύ τους κοινότητας — φευ! Και οι αριστεροί για να θυμηθούν ότι υπάρχει και «αντιεθνικιστική» Αριστερά μετά τα εν λόγω μνημόνια — και να νοιώσουν τη χαρά της μεταξύ τους κοινότητας…

Και μπορεί οι κωμικά υπεραπλουστευτικές αναγνώσεις αρκετών — ότι «όλοι έχουν δεχθεί το όνομα» ή «πώς θα αποφασίσουν οι Έλληνες για το όνομα άλλου κράτους» την ώρα που το όνομα παράγει μεταξύ άλλων δικαιώματα μειονοτήτων και αναδρομικές διεκδικήσεις περιουσιών, αρχαιοτήτων κ.λπ., χώρια οι αλυτρωτισμοί — να είναι ελάχιστα περισσότερο γραφικές από τους λίγους έφιππους και τους ελάχιστους μασκαρεμένους του συλλαλητηρίου, όμως το γεγονός παραμένει: η σπουδή της σύνολης Αριστεράς να χαρίσει τα διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων βόρεια πλήθη στη σκληρή Ακροδεξιά (όχι την faux, αλλά την πραγματική, αυτήν που πυρπολεί επί τη ευκαιρία του συλλαλητηρίου καταλήψεις με ζωντανούς ανθρώπους) είναι εντυπωσιακή και, κυρίως, εντελώς επιτελεστική — δηλαδή, δημιουργεί το αποτέλεσμα που περιγράφει. Οι εποχές που περιέγραφε κανείς κάτι ως «ακροδεξιό» για να του κολλήσει ρετσινιά και τον πολιτικό ανθρωποδιώχτη βρίσκονται καλώς ή κακώς πίσω μας, στο 1996-2008. Σήμερα, περιγράφοντας ως «ακροδεξιά» τα φαινόμενα που αφορούν ασύλληπτα περισσότερους πολίτες από τους περιθωριακούς ακροδεξιούς, απλώς κάνεις αποτελεσματικότατα (και ανέλπιστα γι’ αυτούς) τον ατζέντη των τελευταίων. 

Η καταγγελία, αν όχι ευθεία εξύβριση, των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών του συλλαλητηρίου, η συγκαταρίθμηση και εξίσωσή τους με τους διάφορους πολιτικούς τυχοδιώκτες ή ακροδεξιούς υπόδικους που βρήκαν ευκαιρία προβολής μέσα στα πλήθη, θα μπορούσε να κατατείνει μόνο στην εμπέδωση της αίσθησης πως αυτοί οι πολίτες είναι πολιτικά ανεκπροσώπητοι και πως δεν έχουν δυνατότητα άλλη από το να δοθούν πολιτικά «στον πρώτο τυχόντα». Δηλαδή, το εγχείρημα να εξορκιστεί η συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ως ακροδεξιά θα μπορούσε, εν τέλει, να την καταστήσει όντως ακροδεξιά εκ του μη όντος. Εν γένει, με αφορμή το συλλαλητήριο διαπιστώθηκε μια βαθιά απέχθεια πολλών κομματιών της Αριστεράς απέναντι τον πραγματικό, και όχι τον φαντασιώδη, λαό (διότι στα πλήθη των 300.000-500.000 πολιτών μπορεί κανείς δικαίως να αρχίσει να μιλά για «λαό»), μια απέχθεια στην οποία τα τελευταία χρόνια μας είχε συνηθίσει κυρίως και πρωτίστως ο φιλελεύθερος χώρος.

Δίπλα στις παρατηρήσεις αυτές πρέπει να διατυπωθεί πως σε παλαιότερη και ίσως ουσιωδέστερη περίπτωση «εθνικού θέματος», όπου όμως θα υπήρχε προσωπικό οικονομικό κόστος με την επιμονή στη θέση της εθνικής, δημοκρατικής, λαϊκής κυριαρχία —και αναφέρομαι στη στάση των πολιτών έναντι του μνημονιακού μηχανισμού μετασχηματισμού της χώρας μετά το καλοκαίρι του 2015, όπως αποτυπώνεται στο νέο δικομματικό σύστημα, στις δημοσκοπήσεις και στη σχετική νηνεμία— παρατηρήσαμε σχεδόν πάνδημη συμμόρφωση, μαζί με εκλογική απόρριψη κάθε μη συμμορφούμενου. Στο ζήτημα της ονομασίας της γείτονος όμως, που η διατράνωση του εθνικού συμφέροντος και κυριαρχίας είναι «δωρεάν», χωρίς προσωπικό κόστος άλλο από τους φεησμπουκικούς καυγάδες και το εισιτήριο του ΚΤΕΛ, διαπιστώνουμε μιαν ασύμμετρη κινητικότητα — πόσω δε μάλλον από πολιτικά πρόσωπα που δεν εφείσθησαν υπερψήφισης απομειώσεων εθνικής κυριαρχίας σε αρκετές νομοθετικές ψηφοφορίες.

Παράλληλα, είναι σαφές πως ποντάρουν στην όλη ιστορία διάφοροι επίδοξοι και φιλόδοξοι (άλλωστε, σε άλλο πλαίσιο, περίπου έτσι δεν έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ;). Κάποιοι από αυτούς και ιδιαιτέρως οι αγνώστων λοιπών στοιχείων, αν παρατηρηθούν, προξενούν τρόμο ακόμα και σε όποιους θα έβλεπαν με θετικό μάτι το συλλαλητήριο Κάποιοι άλλοι, πάλι, έχουν ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά τους: ο πρώην υπουργός —ιδιότητα που ελάχιστα αναφέρθηκε, αφού το ζητούμενο ήταν ο αντισυστημικός λόγος— στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος είχε εγκαίρως καλέσει σε «ηχηρό ΝΑΙ την Κυριακή» του δημοψηφίσματος του 2015, με τα συνακόλουθα επιχειρήματα. Προφανώς κάποιες διεκδικήσεις εθνικής κυριαρχίας είναι πιο ίσες από άλλες.

*Ο Σωτήρης Μητραλέξης είναι ερευνητικός εταίρος στο Πανεπιστήμιο του Princeton.

"Ν": Η άποψή μας για το συλλαλητήριο εκφράστηκε στις αναρτήσεις μας:

Κυριακή του Ασώτου & Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία (4.2.2018)
Τα Σκόπια, η Θράκη, ο Ρήγας Φεραίος και η «ακεραιότητα της χώρας μας»

Επισκεφθείτε επίσης την ενότητά μας Εκκλησία & εξουσία.

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Οικογενειακό ραντεβού στην Προηγιασμένη!...



Τετάρτη βράδυ και οι υπέροχες θείες λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων της Μεγάλης Σαρακοστής αρχίζουν... Κατά τις 6.30΄ ή 7 μ.μ. ξεκινούν, κατά τις 8 ή 8.30΄ ολοκληρώνονται...
Παρακαλώ, μια ματιά εδώ, και μετά, ελπίζω και εύχομαι, ραντεβού στην Προηγιασμένη μ' εσάς και τα παιδιά σας, έστω μια φορά, αν όχι κάθε φορά:

Προηγιασμένη & Χαιρετισμοί: δυο απολαύσεις της Σαρακοστής (άρχισαν)
Τι είναι η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία;

Μεγάλη Σαρακοστή: να μην ξεχάσω…
Καλή Μεγάλη Σαρακοστή! Καλή Ανάσταση!

Και:

Για μητέρες, μανούλες, μαμάδες και τα παιδιά τους...
Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
Νεογέννητο παιδί και προσευχή
"Η αγιότητα των γονέων είναι η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή" (άγιος Πορφύριος)

Απλές προτάσεις για υγεία, ευεξία, αρμονία & αιώνια ζωή!...

Θα πεθαίναμε για τα Ίμια;


Του Χρήστου Χωμενίδη
Capital.gr


Φωτο από εδώ

Δεν ξέρω κατά πόσον έχει γίνει ευρέως αντιληπτό. Τα μεσάνυχτα της δωδεκάτης Φεβρουαρίου ισορροπήσαμε στην κόψη του ξυραφιού. Μια τούρκικη ακταιωρός εμβόλισε ένα σκάφος του ελληνικού λιμενικού σώματος. Χάρη στην τύχη, κυρίως δε στη μαεστρία του κυβερνήτη της "Γαύδου", η σύγκρουση στάθηκε αναίμακτη, περιορίστηκε σε υλικές ζημιές. Όλοι οι επαΐοντες συμφώνησαν ότι το αντίθετο, εφιαλτικό, σενάριο ήταν σφόδρα πιθανό. Ερωτώ: Εάν την περασμένη Τρίτη, κοντά στα Ίμια, είχαν σκοτωθεί ένας, πέντε ή δέκα άνδρες των ημέτερων ενόπλων δυνάμεων, πού θα βρισκόμασταν σήμερα;

Υπάρχουν γεγονότα που υποβαθμίζονται. Ηρωικές θυσίες που αποσιωπώνται ώστε να μην επιφέρουν ανεξέλεγκτες συνέπειες. Για να μην ανατρέψουν το κυρίαρχο στάτους κβο. Για να μην απειλήσουν το -νοούμενο ως- εθνικό συμφέρον. Οι ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες έχασαν τη ζωή τους οι τρεις του Πολεμικού Ναυτικού στα Ίμια το 1996 πάντοτε θα σκιάζονται από αμφιβολία. Μεταθανάτια δικαίωσή τους στάθηκε, από μια άποψη, η αποσόβηση του πολέμου. Ο κατευνασμός των πνευμάτων. Το 2018 ωστόσο δεν είναι 1996.

Δεν θα αρκούσε μάλλον πλέον ένα οργισμένο τηλεφώνημα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών -"έχετε τρελαθεί; θα πολεμήσετε για κάτι ξερόβραχα όπου βόσκουν κατσίκια;" γράφει ο Μπιλ Κλίντον στις αναμνήσεις του- για να αναδιπλωθούν, προσωρινά τουλάχιστον, οι τοπικοί τσαμπουκάδες. Ο Ερντογάν -ιδίως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016- κάθε άλλο παρά φαίνεται πειθήνιος στα κελεύσματα της υπερδύναμης. Έχει για τα καλά σηκώσει κεφάλι, διεκδικεί με κάθε μέσο τον ρόλο του ανεξάρτητου, ηγεμονικού παράγοντα στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα, από την άλλη, κατρακυλάει -εδώ και μία σχεδόν δεκαετία- οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Από δεσπόζουσα δύναμη στα μετακομμουνιστικά Βαλκάνια, η οποία άνοιγε αβέρτα υποκαταστήματα τραπεζών, κινητής τηλεφωνίας, φαστφουντάδικων στις πέριξ της χώρες, η οποία έμπαινε ορμητικά ξανά στον χάρτη, είναι σήμερα μια περίπτωση εντόνως προβληματική, που αγωνίζεται να βγει -τελευταία και καταϊδρωμένη- από τα μνημόνια. Με τη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και οι άνεμοί του σάρωσαν το μεταπολιτευτικό "θαύμα". Δεν έχουμε πλέον μια ευημερούσα μεσαία τάξη, δύο μετριοπαθείς -κατά το μάλλον ή ήττον- παρατάξεις, οι οποίες εναλλάσσονται στην εξουσία, μια ένθερμη -αναμφισβήτητη σχεδόν- πίστη στο ευρωπαϊκό πεπρωμένο, στις δυτικές αξίες και τρόπο ζωής. Τα ρήγματα στην κοινωνία μας πολλαπλασιάζονται και βαθαίνουν διαρκώς. Οι ψηφοφόροι της "Χρυσής Αυγής" και των λοιπών αποκρουστικών μορφωμάτων, είτε ως ακροδεξιά αυτοπροσδιορίζονται είτε ως ακροαριστερά, αποτελούν μια κρίσιμη μάζα. Η εμπιστοσύνη στους θεμελιακούς πυλώνες κάθε δημοκρατίας, στη Βουλή, στη Δικαιοσύνη, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχει ανεπανόρθωτα (;) κλονιστεί. Ζώντας σε διαρκή ανασφάλεια πάρα πολλοί Έλληνες, εναγκαλίζονται τις παραδοσιακές αξίες των οποίων φορείς είναι η Εκκλησία και ο Στρατός. Είναι προσέτι ευεπίφοροι στα κελεύσματα του κάθε απατεώνα - η περίπτωση του Αρτέμη Σώρρα υπήρξε η πλέον κραυγαλέα όχι ωστόσο η μοναδική ούτε και η τελευταία. 




Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, το μόνο που μας λείπει είναι μια πολεμική περιπέτεια. Τότε όμως συμβαίνουν οι εθνικές τραγωδίες. Όταν ακριβώς οι πατρίδες και οι λαοί είναι πεσμένοι στα γόνατα. Αρκεί να διαβάσουμε για το "μαύρο 1897". Όταν η Ελλάδα εξεστράτευσε παρασυρμένη από καφενειορήτορες και εμβατήρια για να απελευθερώσει τη Μακεδονία και την Κρήτη και κατέληξε να εκλιπαρεί τις μεγάλες δυνάμεις να φρενάρουν τους Οθωμανούς, οι οποίοι δεν το' χαν σε τίποτα να κατηφορίσουν προς την Αττική. Αρκεί να θυμηθούν οι σημερινοί μεσήλικες το καλοκαίρι του 1974, το προδοτικό πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου. Τον φρικαλέο "αόρατο δικτάτορα" Ιωαννίδη, που ονειρευόταν να κηρύξει την ένωση Ελλάδας-Κύπρου και έδωσε το πρόσχημα στους Τούρκους για να καταλάβουν τη μισή σχεδόν νήσο...

Το ερώτημα τίθεται -οφείλει να τεθεί- καθαρά και αδυσώπητα: Θα πολεμούσαμε για τα Ίμια; Θα συναινούσαμε να χυθεί το αίμα των παιδιών μας προς υπερασπισίν τους; Να ξεθεμελιωθεί ό,τι σχεδόν έχει χτιστεί στην Ελλάδα εδώ και πενήντα χρόνια; Να καταστεί μοναδική μας έγνοια και προοπτική η επούλωση των πληγών; Η αναστύλωση -πραγματική και ψυχική- μέσα σε συνθήκες πρωτόγνωρης ένδειας;

Η ενστικτώδης απάντηση είναι ένα υπερήφανο "Ναι!". Οι Θερμοπύλες, η Πόλη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, το Αρκάδι ανήκουν στο σκληρό πυρήνα του εθνικού αλλά και του προσωπικού -του καθενός μας- αφηγήματος. Το "Ή Ταν Ή Επί Τας", το "Μολών Λαβέ" αποτελούν ιερές προγονικές παρακαταθήκες.

Δεν είδα -φευ- τα πλήθη που προσφάτως διαδήλωναν για το αποκλειστικό μας δικαίωμα πάνω στο όνομα "Μακεδονία" να υπερασπίζονται ούτε με το ένα χιλιοστό της μαχητικότητας τους την ελληνικότητα των Ιμίων... Δεν άκουσα τους λαλίστατους "ανθρώπους του πνεύματος" να προτρέπουν τους Έλληνες να φανούν πιστοί τοις κείνων ρήμασι... Αναζητούσα τον πολεμοχαρή Υπουργό Αμύνης μας -το παλικάρι που τελεί χριστιανικά μνημόσυνα για τους Σαλαμινομάχους- πλην δεν τον έβρισκα πουθενά κατά τα κρίσιμα εικοσιτετράωρα...

Το ερώτημα τίθεται σκληρό και κοφτερό σαν διαμάντι: Σε έναν κόσμο ο οποίος μεταμορφώνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, όπου η τέταρτη τεχνολογική επανάσταση, η τεχνητή νοημοσύνη, η γονιδιακή ιατρική επαναπροσδιορίζει ήδη το νόημα της εργασίας, της οικογένειας, της υγείας, της ίδιας της ανθρώπινης ζωής, όπου οι ιμπεριαλισμοί είναι περισσότερο εταιρικοί παρά εθνικοί, όπου το πιό πολύτιμο κεφάλαιο είναι οι καινοτόμες ιδέες και όχι οι σπαρμένες εκτάσεις ούτε καν οι βιομηχανίες, θα πεθαίναμε εμείς για τα Ίμια;

Ας μην θεωρήσουμε την κατάφαση αυτονόητη. Ας θέσουμε τους εαυτούς μας στη δοκιμασία της ειλικρίνειας, βουλώνοντας τα αυτιά μας σε κενές δημαγωγίες, σε εύκολα ταρατζούμ. Και οι ηγεσίες μας ας αφουγκραστούν τη διάθεση για ρίσκο και θυσία που έχουν το 2018 οι Έλληνες, την προθυμία τους να υπερασπιστούν με το αίμα τους βωμούς και εστίες. Και ας χαράξουν αναλόγως την εθνική μας στρατηγική.



Σημ.: Τα Ίμια στην αγγλική Βικιπαίδεια


Παρακαλώ, και:

Τα Σκόπια, η Θράκη, ο Ρήγας Φεραίος και η «ακεραιότητα της χώρας μας»
29 Μαΐου: “Επίθεση” στους Τούρκους!...
Ακραίοι, Εξτρεμιστές, Αυτόνομες Ομάδες, Αναρχικοί, Αντιεξουσιαστές, Αντάρτες Πόλεων, Εξωκοινοβουλευτικοί Αριστεροί, ΛΟΑΤ, Εθνικιστές, Σκίνχεντς, Φασίστες, Αντιφασίστες, για εσάς είναι αυτό το post...

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Η Ορθοδοξία στη Γκάνα και το Σουδάν (επίσκοπος Γκάνας Νάρκισσος)


«Η Γκάνα είναι το πιο γόνιμο έδαφος για ιεραποστολή. Η ουσιαστικότερη υποστήριξη στους ανθρώπους αυτούς είναι να τους δώσουμε τα μέσα να βοηθήσουν τον εαυτό τους».

Oρθόδοξη Ιεραποστολή
Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Το 2ο βίντεο περιέχει συνέντευξη του μητροπολίτη Νάρκισσου (αραβικής καταγωγής) από όταν ήταν μητροπολίτης Νουβίας (στο Σουδάν), πριν το πατριαρχείο Αλεξανδρείας τον τοποθετήσει στη Γκάνα. Ελήφθη από τη δραστήρια φίλη της Ιεραποστολής και βασική συνεργάτιδα του ραδιοσταθμού της Πειραϊκής Εκκλησίας κυρία Σοφία Χατζή.
Ολίγα τινά για την Ορθοδοξία στη Γκάνα & στο Σουδάν, εδώ & εδώ παρακαλώ.
Για τη δραματική κατάσταση της Γκάνας δείτε επίσης εδώ.



Για να βοηθήσετε οικονομικά ή άλλως το έργο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, κλικ εδώ & εδώ.
 
Αν θέλετε, δείτε επίσης:

Ιστότοπος για τους Αφρικανούς αγίους
Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής
Πρωτοπόροι Έλληνες Ιεραπόστολοι στην Αφρική
π. Κοσμάς Γρηγοριάτης, ο Φίλος & Φωτιστής της Αφρικανικής Γης
Ιερείς της Μαύρης Αφρικής και 10 Ιεραποστολικά Βίντεο
Ο Χριστός στην Αφρική
Επιστολή ορθόδοξου χριστιανού προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής
Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο «Πορευθέντες»
Ιεραποστολικός Σύνδεσμος «άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός»

Διαδικτυακή Ιεραποστολική Ομάδα "Η Μαρτυρία του Χριστού στα σύγχρονα έθνη"
Orthodox Christian Mission Center (ΗΠΑ)
Ορθόδοξη Ιεραποστολή
Στον ορθόδοξο αμπελώνα της Αφρικής