ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Ωραία απεικόνιση του "Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν..." κ.τ.λ., από την παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας!


Η παρακάτω ωραία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, απεικόνιση προέρχεται από τη σελίδα στο Facebook της ορθόδοξης ομάδας In Communion, που έχει ψυχή τον Jim Forest. Ιδού η ιστοσελίδα της.


Πρόκειται για απεικόνιση των πασίγνωστων, και συγκλονιστικών, λόγων του Κυρίου:

"δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου.
επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, 
εδίψησα, και εποτίσατέ με, 
ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, 
γυμνός, και περιεβάλετέ με, 
ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, 
εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με" (Ματθ. 25, 34-36).

Ας θυμηθούμε ότι στο ίδιο πνεύμα κινείται και ένας σπουδαίος ύμνος της α΄ εβδομάδας της Μ. Σαρακοστής:
Νηστεύσωμεν αδελφοί σωματικώς, νηστεύσωμεν και πνευματικώς. Λύωμεν πάντα σύνδεσμον αδικίας, διαρρήξωμεν στραγγαλιάς βιαίων συναλλαγμάτων. Πάσαν συγγραφήν άδικον διασπάσωμεν. Δώσωμεν πεινώσιν άρτον, και πτωχούς αστέγους εισαγάγωμεν εις οίκους, ίνα λάβωμεν παρά Χριστού του Θεού, το μέγα έλεος. 
Δείτε περισσότερα εδώ & εδώ.
 
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε άρθρα για τη Δευτέρα Παρουσία και τη Μέλλουσα Κρίση  από το ιστολόγιο του Προσκυνητή.
Εδώ από το ιστολόγιό μας.
Δείτε επίσης: Κυριακή των Απόκρεω, η Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν...
Όλοι οι Xριστιανοί είναι καλεσμένοι για συμβασιλείς του Χριστού   
Εκκλησιαστικές και καρναβαλικές Απόκριες - Η Κυριακή των Απόκρεω και η Δευτέρα Παρουσία!
Κυριακή της Τυρινής: από την εξορία των Πρωτοπλάστων στο γάμο με τον ουράνιο Νυμφίο 
Ο άγιος Πέτρος ο Τελώνης, που πέταξε ένα ψωμί εναντίον ενός φτωχού (20 Ιαν.), & η εικόνα με το Χριστό που τον παρακαλεί να μετανοήσει  
   
Τι είναι ο πύρινος ποταμός;
Ψηλαφώντας τον Παράδεισο και την Κόλαση στη Γη
Ο Θεός ως Πυρ και Φως 
Στιγμιότυπο απ' την Κόλαση σε ορθόδοξη εικόνα...

Και βέβαια θ' αναστηθούμε! 

 

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Ψηφιακά Μέσα και Ορθόδοξη Ποιμαντική» - Πρόσκληση Υποβολής Εισηγήσεων




DMOPC 18 ΥΔΩΡ ΖΩΝ

Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος μετήλθε όλα τα γνωστά μέσα της εποχής του προκειμένου να κηρύξει Ιησούν Χριστόν Εσταυρωμένον και Αναστάντα σε όλη την Οικουμένη. «Τοις πάσιν γένονεν τα πάντα…» για να αλιεύσει τις ανθρώπινες καρδιές στο δίχτυ της Θείας Αγάπης. 
Μίλησε την γλώσσα της εποχής του και μέσα από τα γνωστικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά σχήματα εκείνου του καιρού. Είδε με τα μάτια των ανθρώπων στους οποίους κήρυξε και μίλησε στην γλώσσα τους. Στους Εβραίους ως Εβραίος, στους Ρωμαίους ως Ρωμαίος και στους Έλληνες ως Έλληνας. 
Έτσι το «Ζων Ύδωρ» που παρέλαβε από το Άγιο Πνεύμα, το ίδιο που έλαβε η Σαμαρείτιδα από τον Χριστό, το μεταδίδει ως «Ζώντα Λόγο». 
Με αυτό το Πνεύμα και με τον ίδιο σκοπό η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Θεολογία της θέλουν να προσλάβουν τις νέες δυνατότητες της Ψηφιακής Οικουμένης.

Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι που επιθυμούν να συμμετάσχουν με επιστημονική ανακοίνωση στο 2ο Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Ψηφιακά Μέσα και Ορθόδοξη Ποιμαντική», το οποίο θα διεξαχθεί από 18 έως και 21 Ιουνίου 2018 στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, στο Κολυμπάρι, να υποβάλουν την περίληψη της ανακοίνωσής τους στην Ελληνική ή Αγγλική ή Ρωσική γλώσσα στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση: papers@dmopc18.com

Η περίληψη δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις 1000 λέξεις και είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από λέξεις κλειδιά καθώς και βιογραφικό σημείωμα του εισηγητή.

Καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή των περιλήψεων και των βιογραφικών σημειωμάτων είναι η 28η Φεβρουαρίου 2018.

Διεθνής Ακαδημαϊκή Επιτροπή θα αξιολογήσει τις υποβληθείσες περιλήψεις και θα αποφασίσει ποιές από αυτές θα παρουσιασθούν στο συνέδριο.

Ο διοργανωτής θα καλύψει τα έξοδα (ταξίδι, διαμονή, φαγητό) όλων των εισηγητών που θα συμμετάσχουν στο συνέδριο.

Γλώσσες εργασίας του Συνεδρίου είναι η ελληνική, η αγγλική και η ρωσική. Η διάρκεια των ανακοινώσεων ορίζεται έως 15 λεπτά. Προβλέπεται συζήτηση 5 λεπτών μετά την εκφώνηση κάθε ανακοίνωσης.

Πληροφορίες για την αποδοχή των ανακοινώσεων και την συµµετοχή των επιλεχθέντων εισηγητών στο Συνέδριο θα γνωστοποιηθούν έως τις 30 Μαρτίου 2018.

Η Διεθνής Ακαδημαϊκή Επιτροπή αποτελείται από τους:

Πρωτοπρ. Χριστόφορο Μητρόπουλο, Πρόεδρο του Ελληνικού Κολλεγίου και της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης (πρόεδρος της Ακαδημαϊκής Επιτροπής του Συνεδρίου) – Αμερική
Μητροπολίτη Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας κ. Πορφύριο (Peritch), υπεύθυνο της ιστοσελίδας www.mitropolija-zagrebacka.org, Κροατία
Γεώργιο Μαντζαρίδη, Ομότιμο Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ελλάδα
Πρωτοπρ. Βασίλειο Καλλιακμάνη, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ελλάδα
Πρωτοπρ. Κωνσταντίνο Κόμαν, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου, Ρουμανία
Πρωτοπρ. Pavel Velikanov, Υφηγητή της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας και Αρχισυντάκτη της επιστημονικο-θεολογικής πύλης www.bogoslov.ru, Ρωσία
Πρωτοπρ. Jivko Panev, Καθηγητή Ινστιτούτου Ορθόδοξης Θεολογίας Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και υπεύθυνο της Γαλλικής ιστοσελίδας www.orthodoxie.com, Γαλλία
Πρωτοπρ. Nicolai Dascalou, Σύμβουλο Συντονισμού στο Τμήμα Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων του Ρουμανικού Πατριαρχείου, και Γενικό Διευθυντή του Κέντρου Τύπου «Μπασίλικα» στο Βουκουρέστι, Ρουμανία
Πρωτοπρ. Bassam Nassif, Επίκουρο Καθηγητή Πανεπιστημίου του Μπαλαμάντ, Λίβανος
π. Νεκτάριο Μαμαλούγκο, Καθηγητή, Επιστημονικό Συνεργάτη Τμήματος Φυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών
π. Δημήτριο Ηarper, Διδάκτορα, Επισκέπτη ερευνητή του Πανεπιστημίου του Winchester της Αγγλίας, Ελλάδα
Δρ. Έλενα Ζοσούλ, Κοσμήτορα Τμήματος Μέσων Ενημέρωσης και Δημοσίων Σχέσεων του Ρωσικού Ορθόδοξου Πανεπιστημίου της Μόσχας, Ρωσία
Δρ. Νικόλαο Κόϊο, Επίκουρο Καθηγητή Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, Ελλάδα
Δρ. Γιαροσλάβ Χάρκιεβιτς, Γραμματέα του Εκδοτικού Τμήματος της Πολωνικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, Πολωνία
 

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Α. Το Χριστιανικό Ήθος και η Ορθόδοξη Ανθρωπολογία μπροστά στις προκλήσεις του Ψηφιακού Οικοσυστήματος

  • Διαλεκτική μεταξύ της χριστιανικής ανθρωπολογίας και του ανθρώπου της ψηφιακής εποχής.
  • Νηπτική παράδοση και ψηφιακώς ζειν: πατερικές θέσεις για τις λειτουργίες του νου και της ψυχής μπροστά την ψηφιακή πρόκληση.
  • Η πατερική έννοια της φαντασίας και ο ψηφιακός κόσμος.
  • Η διαλεκτική της θεολογικής και της ψηφιακής εικονικότητας.
  • Υπάρχει χώρος και τρόπος για μία ασκητική του ψηφιακώς ζειν; Μπορεί να συνδυαστούν Ησυχία και ψηφιακή ζωή;
  • Το Χριστιανικό Ήθος ως Ήθος επι-Κοινωνίας: η Ψηφιακή Οικουμένη ως χώρος επαν-έκφρασης της Πεντηκοστής και του «ζώντος λόγου» του Αποστόλου Παύλου.
  • Θεώρηση του ψηφιακού οικοσυστήματος από την οπτική της ηθικής των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (Media Ethics) και ο λόγος της Χριστιανικής Ηθικής.
  • Το ήθος του ατόμου στο ψηφιακό οικοσύστημα υπό το φως της Ηθικής του Προσώπου της Ορθόδοξης Παράδοσης.
  • To ψηφιακό “share” και οι χριστιανικές αρετές της κοινής χρήσης και της κοινής κτήσης. Τι σημαίνει να μοιράζεσαι από τη σκοπιά του Χριστιανισμού και πώς να το εφαρμόζεις συνειδητά στη λογική του δικτύου.
  • Η έννοια του «πλησίον» μέσα από την διάσταση της εγγύτητας στο ψηφιακό οικοσύστημα. «Ποιος είναι ο γείτονάς μου στο δίκτυο;» Και «πώς να γίνει γείτονας;» (Καλλιέργεια και κατανόηση της σωστής διάστασης της εγγύτητας με τη δυναμική του Δικτύου).
Β. Ψηφιακά μέσα: Δυνατότητες και προβλήματα
  • Γενική στρατηγική χρήσης των ψηφιακών μέσων και ειδικότερα των κοινωνικών δικτύων από την Εκκλησία. Τι είδους βήματα πρέπει να γίνουν; Τι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη; Ποιες πλευρές δεν πρέπει να παραληφθούν;
  • Το γεγονός ότι τα κοινωνικά δίκτυα και τα ψηφιακά μέσα γενικά δεν » συγχωρούν» πάντα την άγνοια και την επιπολαιότητα πρέπει να αυξήσουν την ευαισθητοποίησή μας για τη συμπεριφορά μας για να αποφύγουμε τους κινδύνους του Διαδικτύου.
  • Στρατηγική δημιουργίας περιεχομένου. Πώς «γεννιούνται» τα θέματα; Πώς να διατυπώνονται σε διάφορες μορφές; Πώς δημοσιεύονται; Που δημοσιεύονται; Μελέτη των δομών και των επιπτώσεων της γλώσσας των κοινωνικών δικτύων
  • Η γλώσσα των μέσων μαζικής ενημέρωσης (η γλώσσα της πειθούς «να θέσει», η γλώσσα του φανταστικού «να βγει προς τα έξω» …).
  • Πώς να επιτευχθεί καλή επικοινωνία (σαφήνεια, αίσθηση, ακρίβεια).
  • Από την επικοινωνία από πάνω προς τα κάτω στην επικοινωνία με βάση τα συμφραζόμενα.
  • Η σημασία της αφήγησης.
  • Νεολογισμοί και κοινωνικά δίκτυα: η ανάγκη να ονομάσουμε νέες συμπεριφορές δημιουργεί νεολογισμούς, νέες λέξεις ή νέες έννοιες ήδη υπαρχουσών λέξεων. Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν αλλάξει τις συνήθειες μας και τη γλώσσα με την οποία εκφράζουμε τον εαυτό μας.
  • Δεδομένα και πρόσωπο στον κυβερνοχώρο: εδώ μιλάμε για την αξία των πληροφοριών στη συνδεδεμένη κοινωνία, στα ίδια τα δεδομένα και στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται. Το θέμα αυτό έχει οικονομικό, κοινωνικό και ανθρώπινο αντίκτυπο στη σημασία της ψηφιακής ταυτότητας. (Πρόκειται για το απόρρητο, το κρυφό περιεχόμενο και την «κοινωνική μηχανική», που χειρίζεται την αντίληψη του χρήστη, προσπαθώντας να εκφραστεί μέσω πραγματικών παραδειγμάτων).
  • Ποιοτικές και ποσοτικές δυνατότητες στο ψηφιακό οικοσύστημα που διαφοροποιούν δραστικά το παρόν με το παρελθόν.
  • Ψηφιακή και φυσική ζωή – Ψηφιακή ανθρωπολογία.
  • Κρυφό περιεχόμενο και «κοινωνική μηχανική» μέσω της χειραγώγησης της αντίληψης του χρήστη και της έκφρασης μέσω πραγματικών παραδειγμάτων.
  • Η παρενόχληση στον κυβερνοχώρο, η ανεξέλεγκτη χρήση των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, η άσκηση βίας και κακοποίησης κατά των ανθρώπων ως πρόβλημα και τρόποι αντιμετώπισης.
Γ. Έκφραση, καταγραφή, αποτίμηση και προτάσεις από την εμπειρία της διακονίας του Θείου Λόγου στα ψηφιακά μέσα
  • Περιγραφή και αποτίμηση της παρουσίας ιερέων στα ψηφιακά μέσα, η μαρτυρία τους, η ισορροπία μεταξύ διατήρησης του υψηλού προφίλ και η έννοια της κοινής χρήσης, η αποτελεσματική επικοινωνία με τους νέους στην ψηφιακή επικράτεια, η δυνατότητα απόδοσης άμεσου ενεργού ρόλου στους ίδιους τους νέους για την ψηφιακή επικοινωνία στην εκκλησία, η συστηματική οργάνωση «ψηφιακής κατήχησης».
  • Η παρουσία της Εκκλησίας στα ψηφιακά Μέσα όχι μόνο ως οργανισμός παροχής περιεχομένου, αλλά και ως χώρος κοινής χρήσης και έκφρασης.
  • Γιατί πρέπει να υπάρχει η Εκκλησία στα κοινωνικά δίκτυα; Το ύφος της παρουσίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας στα κοινωνικά δίκτυα. Υπάρχει αποτελεσματική παρουσία της Εκκλησίας ή τα κοινωνικά δίκτυα εξακολουθούν να θεωρούνται ως απλά μέσα που αποσπούν το άτομο από την πραγματικότητα και το ωθούν στην επιπόλαια χρήση;
  • Προσδιορισμό των ΣΤΟΧΩΝ, ΑΝΑΓΚΩΝ, ΑΝΗΣΥΧΙΩΝ, ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ και ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ των ανθρώπων στους οποίους στοχεύει η παρουσία του Εκκλησιαστικού Λόγου στα ψηφιακά Μέσα.
  • Το μυστήριο της πνευματικής πατρότητας και η διακονία του μέσα από τα ψηφιακά μέσα. Έκφραση της έως τώρα ποιμαντικής πρακτικής και εμπειρίας.
  • Ο τρόπος οργάνωσης και έκφρασης της μητρόπολης και της ενορίας στα κοινωνικά δίκτυα. Πρακτικές συμβουλές και οδηγίες για τη δημιουργία μιας σελίδας στο Facebook: γραφιστική φροντίδα, διεξαγωγή διαλόγου, ακρόαση κριτικής και οικοδόμηση αξίας, παρακολούθηση της επικοινωνίας.
  • H πνευματική παρουσία των ιερέων στο διαδίκτυο (η μαρτυρία τους, η ισορροπία μεταξύ διατήρησης του υψηλού προφίλ και η έννοια της κοινής χρήσης κλπ).
  • Ζωντανή ροή βίντεο στο Facebook ως πραγματική μεσολάβηση επικοινωνίας
  • Το πρόβλημα της παρουσίας της Εκκλησίας στο διαδίκτυο στο να υπάρχει όχι μόνο απλά για να μεταδίδει πληροφορίες (broadcasting) αλλά και να τις μοιράζεται (sharing). Μη χρήση της φόρμας κοινωνικού δικτύου με τη στρατηγική 1.0).
  • Πως μπορεί να γίνει η Θεολογία πιο «γοητευτική» με την χρήση ψηφιακών μέσων.
  • Πώς μπορούν να προστατευθούν από πνευματικούς κινδύνους του ψηφιακού οικοσυστήματος αυτοί που διακονούν τον θείο λόγο στα ψηφιακά μέσα;
  • Συνάντηση της νηπτικής ανθρωπολογίας, της ποιμαντικής ψυχολογίας και των ψυχο-επιστημών με κοινό παρονομαστή το ψηφιακώς ζειν. Από τα πνευματικά και ψυχικά προβλήματα στην αναζήτηση ποιμαντικών και θεραπευτικών προτάσεων.
  • Ακούμε τους πάντες; Πως διασφαλίζεται η εγκυρότητα του ψηφιακού ποιμαντικού περιεχομένου; Προς μία Ορθόδοξη Δεοντολογία της λειτουργίας των Ψηφιακών Μέσων: Μπορεί η ζωή στο ψηφιακό οικοσύστημα να αποτελέσει αντικείμενο του Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου;
  • Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην ανατολή της ψηφιακής εποχής.
  • Ίνα Πάντες Έν Ώσιν: Η ανάγκη για επικαιροποίηση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας στην Ψηφιακή εποχή.
  • Λειτουργική ζωή στα Ψηφιακά Μέσα

Δ. Πρόσληψη του Χριστιανικού λόγου από τις Ψηφιακές Γενιές

  • Η πρόσληψη της ψηφιακής εποχής από την παιδαγωγική επιστήμη στην βάση της κατά Χριστόν ζωής.
  • Ορθόδοξος Ψηφιακός Αλφαβητισμός: Πώς μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τις νέες Ορθόδοξες Γενιές; Ταυτότητα και οικοδόμηση του εαυτού σε νέες σχέσεις, ο πόνος της σύγκρουσης μεταξύ της ύπαρξης και της ανάγκης του είναι, ανάπτυξη της ταυτότητας μεταξύ εξάρτησης και αυτονομίας.
  • Η κινούμενη εικόνα, το ντοκιμαντέρ και ο κινηματογράφος εντός του ψηφιακού οικοσυστήματος: νέες δυνατότητες για την πρόσληψη του χριστιανικού λόγου από τις Ψηφιακές Γενιές.
  • Τα επιτεύγματα του Ορθόδοξου πολιτισμού μέσα στο ψηφιακό οικοσύστημα. Εικαστικά, εκκλησιαστική μουσική, λογοτεχνία κλπ.
  • Η χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας (έξυπνα τηλέφωνα (smartphones), έξυπνες τηλεοράσεις (smart tvs), ψηφιακές οθόνες (tablets) κ.ά. ως χώρος και μέσα συνάντησης του χριστιανικού λόγου με τις νέες γενιές.
  • Νέοι 2.0 (γενιά 2.0) και την ταυτότητά τους, σχετικά με την κατασκευή του εαυτού σε νέες σχέσεις.
  • Η ταυτότητα: ο πόνος της σύγκρουσης μεταξύ της ύπαρξης και της ανάγκης του είναι.
  • Η ανάπτυξη της ταυτότητας μεταξύ εξάρτησης και αυτονομίας.
  • Τα ψηφιακά μέσα ως χώρος παν-Κόσμιας συνάντησης των Ορθοδόξων νέων.

ΓΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ E-MAIL ΣΤΟ
d.iliopoulos@pemptousia.gr ή contact@dmopc18.com

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Ομάδα προσευχής και μελέτης του Ψαλτηρίου, εντός της Μεγάλης Σαρακοστής

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου και ο άγιος Άνθιμος της Χίου (15 Φεβρουαρίου)


ΕΥΧΗ

Είναι αντιληπτό σε όσους παρατηρούν τέτοια φαινόμενα, ότι στην εποχή μας συνυπάρχουν δύο εορτολόγια: οι χριστιανικές εορτές κυλούν παράλληλα μέσα στο έτος με το εορτολόγιο των Παγκόσμιων Ημερών και των Πανευρωπαϊκών Ημερών.
Αυτό το δεύτερο εορτολόγιο δεν είναι θρησκευτικό, αλλά, όπως λέμε, «κοσμικό», ανήκει δηλαδή στον «έξω κόσμο», όχι στη θρησκευτική μας παράδοση. Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω, είναι υποκατάστατο θρησκευτικού εορτολογίου και γεννήθηκε από την ανάγκη του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου (που έχει εγκαταλείψει το χριστιανισμό των προγόνων του ή τον έχει μετατρέψει σε σύνολο «εθίμων», ξεχνώντας εντελώς το βαθύτερο νόημά του) να διαθέτει γιορτές. Γιορτές που θα του προσφέρουν μηνύματα ζωής, ήθους και ανθρωπιάς, θα του δίνουν ελπίδα και θάρρος και θα μετατρέπουν την άχαρη και δύσκολη ζωή του σε κάτι που έχει ομορφιά και νόημα. Θα επιτελούν δηλαδή ακριβώς το ρόλο που παίζουν οι χριστιανικές γιορτές στη ζωή μας, όταν τις γνωρίζουμε, τις γιορτάζουμε και παίρνουμε στα σοβαρά τη σημασία τους.

Στην πνευματική μας παράδοση, τα μηνύματα των Παγκόσμιων Ημερών υπάρχουν ήδη, αιώνες τώρα, στις χριστιανικές μας γιορτές: τις γιορτές της Παναγίας, του Ιησού Χριστού («του Θεού που έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για να κάνει τον άνθρωπο υιό του Θεού», όπως λένε οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας), των μαρτύρων που αντιστάθηκαν σε αυτοκράτορες και θυσιάστηκαν για την πίστη τους, των αγίων που βοήθησαν τους φτωχούς και κατατρεγμένους, των αγίων Αναργύρων Ιατρών και άλλων επιστημόνων, των αγίων επαγγελματιών (που ο λαός μας τους αναγνωρίζει ως προστάτες των επαγγελμάτων), των αγίων μητέρων, των αγίων παιδιών και εφήβων μαρτύρων, των αγίων ασκητών που έγιναν ένα με τη φύση και τα πλάσματά της κ.τ.λ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι κάποιες φορές συνυπάρχουν Παγκόσμιες Ημέρες με την εορτή αγίων με παρόμοιο νόημα. Οι χριστιανοί συχνά αντλούμε ένα μήνυμα από την εορτή του αγίου, την ίδια μέρα που οι εκτός Εκκλησίας αδελφοί μας αντλούν παρόμοιο μήνυμα από την Παγκόσμια Ημέρα τους. Πρόσφατα π.χ. διαπίστωσα ότι η 15η Φεβρουαρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου και αποτελεί πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO).
Αυτό με συγκίνησε, γιατί την ίδια μέρα γιορτάζουμε έναν μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα, τον άγιο Άνθιμο της Χίου, που αγωνίστηκε έντονα υπέρ των λεπρών. Βέβαια, το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε δεν ήταν ο καρκίνος, αλλά ήταν ένα εξίσου θανάσιμο πρόβλημα, που έκανε κόλαση τη ζωή των ασθενών και των οικογενειών τους. Για την εποχή εκείνη (μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα) νομίζω πως η λέπρα ήταν ο αντίστοιχος καρκίνος της δικής μας εποχής, η «επάρατη νόσος», και ίσως χειρότερη ακόμη, γιατί ο λεπρός απομονωνόταν και στιγματιζόταν και γινόταν ένας ζωντανός νεκρός, με αντίστοιχες κοινωνικές συνέπειες για την οικογένειά του.

Από τη ζωή του αγίου

Από τη βιογραφία του αγαπημένου μας αγίου Άνθιμου της Χίου (1), θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα:

«Επιστρέφοντας στην Χίο, ο Άγιος Άνθιμος αποφασίζει να ζήσει στο λεπροκομείο. Με την ιερή του διακονία μετέτρεψε το άθλιο “Λωβoκoμείo” σε επίγειο παράδεισο. Οι ασθενείς τον αγάπησαν με όλη τους την καρδιά. Όλα τα φρόντιζε ο ίδιος. Όλοι άνηκαν στην οικογένειά του. Ήταν μάλιστα πάρα πολλοί ασθενείς που ενδύθηκαν το μοναχικό σχήμα. Η Υπεραγία Θεοτόκος έτρεχε αρωγός στην δύσκολη πάλη του Αγίου με τον ανθρώπινο πόνο. Αποκαλύφθηκε στον ναό του ιδρύματος η εικόνα της Παναγίας Υπακοής. (…)
Ύστερα από μια σειρά αγώνων (εξαιτίας τις αντίθετης στάσης του Μητροπολίτη προς τον μοναχικό βίο), ο Άγιος κατάφερε να κτίσει την γυναικεία Μονή της Παναγίας Βοηθείας στην Χίο, όπου φιλοξενήθηκαν μοναχές που είχαν φτάσει στην Χίο από τον διωγμό του 1914 [πρόσφυγες]. Ο ίδιος εκτελούσε χρέη αρχιτέκτονα, διευθυντή, γραμματέα και ταμία. Με δύσκολο καιρό εργαζόταν μαζί με τους μαστόρους. Διέθεσε όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει από τις οικονομίες του και από την βοήθεια του λαού της Χίου. (…).
Ο Άγιος Άνθιμος υπήρχε και φλογερός πατριώτης. Με την συνείδηση ότι είναι πατέρας του χριστιανικού λαού της Χίου, συμμετείχε και στον αμυντικό αγώνα της Ελλάδας του 1940-1 (2). Με τρόπο γενναίο και θαυμαστό, διαφύλαξε την Μονή από τους Γερμανούς που ήθελαν να την καταστήσουν ορμητήριό τους.
Ο Άγιος είχε σκοπό της ζωής του να δίνει – χωρίς να ζητά ή να παίρνει τίποτε. Η ιατρική του ήταν καθαρή, εμπειρική και τίμια. Χρησιμοποιούσε βότανα για να κρύβει τα κατά Θεία Χάριν θαυματουργικά αποτελέσματα τον επεμβάσεών του. Η πόρτα του Μοναστηριού ήταν ανοιχτή σε όλους, Χριστιανούς, Τούρκους και Εβραίους.
Η ασθένειά του χειροτέρευε μέρα με την μέρα, ώσπου κοιμήθηκε οσιακά στις 15 Φεβρουαρίου του 1960 σε ηλικία 91 χρόνων. (…)

Σημείωση: Ο άγιος Άνθιμος είναι ο πνευματικός πατέρας του αγίου Νικηφόρου του Λεπρού [από το Σηρικάρι Κισσάμου] και ο άγ. Νικηφόρος ο πνευματικός πατέρας του μεγάλου και γελαστού Γέροντα Ευμένιου Σαριδάκη [† 1999, από την Εθιά Μονοφατσίου], πνευματικού του Λεπροκομείου Αθηνών».

Ορισμένες συμβουλές του αγίου Ανθίμου:
«Αδελφοί μου, συμπάθεια να έχετε ο ένας για τον άλλον. Όχι με μίσος και έχθρα, όχι με φθόνον και κακία, όχι με πονηρία και σκληρότητα ψυχής και απανθρωπιά. Παρά με συμπάθεια, με μακροθυμία, με καρτερία, με σπλάγχνα οικτιρμών και φιλανθρωπίας. Σήμερα είσαι συ, αύριο εγώ, τώρα σφάλλει ο ένας, σε λίγο ο άλλος. Kάθε στιγμή μας συγχωρεί ο Θεός. Kαι μεις να συγχωρούμεν αλλήλους μας, και μεις να κλαύσωμεν και να θρηνήσωμεν και να λυπηθούμεν και να συμπονέσωμεν και να παρακαλέσωμεν τον Θεόν για το σφάλμα του αδελφού μας. Αυτή είναι η μεγαλυτέρα αρετή. Όσες αρετές και αν έχης, όσα καλά έργα και προσευχές και αγαθοεργίες και αν κάμης, όλα τα υπερβαίνει, εάν πης ένα λόγο: Θεέ μου, συγχώρεσε τον αδελφόν μου για ό,τι μου έκαμε».

Σημειώσεις

(1)Το βιογραφικό του δημοσιεύεται εδώ.
(2) Για όσους πιθανόν να απορήσουν, δε νομίζω να συμμετείχε ένοπλα. Εξάλλου, κατά τους κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιερέας που σκοτώνει, έστω και σε αμυντικό πόλεμο, παύει να λειτουργεί. "Ν": Για το θέμα του πολέμου από ορθόδοξη χριστιανική άποψη, εδώ. 

 
Το μαρτύριο του αγίου Ονήσιμου (από εδώ)

Την ίδια μέρα γιορτάζει και ο άγιος Ονήσιμος (ο ελεύθερος δούλος), προστάτης των Φυλακισμένων. Δείτε και την Ιστοσελίδα του Συλλόγου "Ονήσιμος". 
Επίσης: 
Πόνος και Φως 
Άγιοι στις 15 & 16 Φεβρουαρίου. 

"Ν": Μερικοί άλλοι άγιοι της Φιλανθρωπίας (από τους πολλούς): άγιοι Βασίλειος και Χρυσόστομος, Ιωάννης ο Ελεήμων, Σαμψών ο Ξενοδόχος, Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος, Φιλάρετος ο Ελεήμων, Παρασκευή η Επιβατινή, Μελάνη η Ρωμαία, Φιλοθέη η Αθηναία, και οι νεότεροι άγιοι Ελισάβετ Θεοδώροβνα, Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ιωάννης Μαξίμοβιτς (Σαγκάης & Σαν Φρανσίσκο), Λουκάς ο Ιατρός, Μαρία Σκόμπτσοβα, Γερόντισσα Γαβριηλία
Οι πατέρες Μάρκος Μανώλης, Γερβάσιος Ραπτόπουλος & Αθανάσιος Χαμακιώτης.

Ancient Christian Origins of Saint Valentine’s Day




Catalog of St Elisabeth Convent

ΕΛΛΗΝΙΚΑ για το θέμα εδώ

Now a commercialized holiday celebrating modern Western courtship and romance, the ancient Christian origins of Saint Valentine’s Day are largely forgotten. The actual Orthodox liturgical Feast Days of Valentinos (Greek)/Valentinus (Latin) commemorate two Early Christian saints, Saint Valentine the Presbyter of Rome (July 6) and Hieromartyr Valentine the Bishop of Intermna (Terni), Italy (July 30). Although the historical records for these two saints are not complete, and what we do know about their lives has often been subjected to considerable confusion, their martyrdoms are well known to us. Because of their refusal to renounce their faith in Christ, both Valentines were imprisoned, tortured, and executed around 270, during the persecution of Christians under the Roman Emperor, Claudius II.

Because they shared the same name, were contemporaries, resided near each other in central Italy, and ultimately, shared similar fates, the two Valentines’ personal histories were intermingled and conflated over the centuries, producing inconsistencies and puzzlement in many accounts of their lives. What most sources indicate, however, is that Bishop Valentine was renowned during his lifetime as a healer of the sick and blind, while Valentine the Presbyter would become notable in the historical memory of Christians, originally both Eastern and Western, as a courageous steward of marriage. Indeed, because of his connection to the sacrament of marriage, it would be the latter Valentine, the Presbyter from Rome, who would serve as the inspiration for the Late Medieval Western literary foundations for what would by the nineteenth century evolve into today’s popular, secular Valentine’s Day. 


According to the most common narrative, Presbyter Valentine, a priest in Rome, drew the ire of Emperor Claudius by ignoring the imperial ban against allowing men who had not fulfilled their military obligations to the Empire to marry. Remaining loyal to his moral commitment and beliefs as a Christian priest, Valentine refused to compromise the sanctity of marriage to the will of the state. In defiance of imperial edict, Valentine continued to unite and bless Christian couples, which were legally barred from marrying. This association with young Christian beloveds became the muse over several centuries for an increasingly fictionalized, romantic expropriation and reconstruction of Saint Valentine in the West, one that has led to the modern Saint Valentine’s Day. Indeed, the memory of Saint Valentine became so distorted and uncertain over the centuries, that the Roman Catholic Church ended its commemoration and veneration—traditionally associated with mid-February in the West—of him as a calendar saint in 1969, effectively surrendering the historical Valentine to his appropriation and exploitation by Western popular culture.

As in other matters of reverence and faith, the Orthodox Church’s veneration of Saint Valentine remains immutable. Secularization in the West accounts in large part for the Papacy’s move to discard the memory of Saint Valentine’s martyrdom in the face of commerce and frivolity, but Orthodoxy still honors Saint Valentine, the Presbyter from Rome, for his martyrdom—and as for all its saints, the Orthodox Church honors St. Valentine as a model of the life in Christ.

For Orthodox Christians, Saint Valentine’s Day is most fully understood as a celebration of romantic love and of God’s love. Indeed, Valentine was willing to sacrifice his life not for Eros but in order to sanctify and make whole the union of young couples through the blessing of God’s love. Demonstrating our love for God and reaching our fulfillment in Christ through our relationships with our spouses, families, and communities, is a way of life that is at the heart of Orthodoxy. By living a life in emulation of Christ, Saint Valentine shared this fundamental truth of Orthodox Christianity with the world, one that is more beautiful and lasts longer than flowers and cards—it is eternal.

By Dr. Alexandros K. Kyrou,
Professor of History at Salem State University 

blogs.goarch.org

See also

The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World... 
Orthodox Saint Valentine (blog)

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Κοιμήθηκε ο παππούς Ντόμπρι Ντόμπρεβ, ο ζητιάνος που βοηθούσε ορφανοτροφεία & μοναστήρια!...



Προσκυνητής

Εκοιμήθη ο επονομαζόμενος «Άγιος του Μπαιλόβο», ο Ντόμπρι Ντιμίτροβ Ντόμπρεβ, πιο γνωστός ως παππούς Ντόμπρι, σε ηλικία 103 ετών. Ζητιάνευε καθημερινά μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Αγ. Αλεξάνδρου Νέβσκυ (Alexander Nevsky), στη Σόφια της Βουλγαρίας, και τα χρήματα που συγκέντρωνε τα δώριζε για την αποκατάσταση διαφόρων ορθοδόξων εκκλησίων και ορφανοτροφείων.
Ο Ντόμπρι γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1914, στο χωριό Μπαιλόβο. Ο πατέρας του πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) και η μητέρα του μεγάλωσε τα παιδιά της μόνη της. Σε μία από τις βομβιστικές επιθέσεις στη Σόφια, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μία βόμβα έσκασε κοντά του και έχασε σχεδόν τελείως την ακοή του.
Με το πέρασμα των ετών, ο γέροντας απαρνήθηκε την υλιστική ζωή, για τον πνευματικό κόσμο. Γύρω στο έτος 2000, δώρισε όλα τα υπάρχοντά του στην εκκλησία και μέχρι τώρα ζούσε μία ασκητική ζωή, στο πατρικό του χωριό Μπαιλόβο.
Η κηδεία του θα γίνει στις 15 Φεβρουαρίου 2018 στον Ιερό Ναό Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου που βρίσκεται δίπλα από το σπίτι του στο Μπαιλόβο.


"Ν": Ο Κύριος ας κατατάξει την ψυχούλα του μετά των αγίων (=μαζί με τους αγίους), πράγμα για το οποίο δεν αμφιβάλλω καθόλου.
Για τον εντελώς αντισυμβατικό αυτόν σύγχρονο άγιο (όλοι οι άγιοι είναι αντισυμβατικοί) είχαμε αξιωθεί να γράψουμε κάποτε αυτά: The orthodox old beggar who helps orphans - Ο ζητιάνος που βοηθά ορφανοτροφεία. Δόξα τω Θεώ. Εκεί θα βρείτε και αρκετά links που αφορούν στους αγίους της Βουλγαρίας, τους αγίους της διπλανής πόρτας και γενικά την αντισυμβατικότητα της ορθόδοξης πνευματικής ζωής (και μάλιστα σε σχέση με την οικονομική κρίση).
Δείτε, παρακαλώ (από την αρχική ανάρτηση, του Προσκυνητή), και:



Θα προσθέσω μόνο:

Το Μανιφέστο του Αταίριαστου
H παρεξηγημένη αγιότητα  Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο... 


Αυτά πρέπει να τα ξέρουμε & να τα εκτιμούμε στην ορθόδοξη βαλκανική μας οικογένεια και (επιτρέψτε μου να το πω) μεγάλη πατρίδα. Ας μην πέφτουμε στην παγίδα των εθνικισμών, παίζοντας το παιχνίδι των αδίστακτων κυρίαρχων του κόσμου, που έχουν εμάς τους μικρούς λαούς ως πιόνια.
Ας έχουμε την ευχή του αγίου του Θεού και όλων των ορθοδόξων αγίων της Βουλγαρίας, των Βαλκανίων, όλου του κόσμου.

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Μήνυμα του Κρήτης Ειρηναίου: “Αναγκαίος σήμερα ο απλός Γάμος”


Του Πρωτοπρεσβυτέρου Νεκταρίου Μαρκάκη
 Από το ιστολόγιο Ο Ορθόδοξος άγιος Βαλεντίνος 


"Ν": Δεν έγινε χθες, αλλά είναι όλο και πιο επίκαιρο. Συνέβη, αλλά κανείς δεν το αντιλήφθηκε, προφανώς, κι ακόμη πιο "κανείς" από εμάς δε φαίνεται να το έκανε παράδειγμα για τη ζωή του...
Για τον Κρήτης Ειρηναίο, μια σπουδαία μορφή της εποχής μας, ολίγα εδώ.

Μαθήματα ανθρωπιάς, αγάπης, φιλανθρωπίας, και απλότητας μας ενέπνευσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ.κ. Ειρηναίος, το βράδυ της Τρίτης 14 Ιουλίου 2015, ο Οποίος τέλεσε το μυστήριο του Γάμου, στο Παρεκκλήσιο του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, σε μελλονύμφους οι οποίοι αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τελέσεως ενός σύγχρονου γάμου, λόγω της επικρατούσης χρηματοοικονομικής συγκυρίας η οποία μαστίζει τον τόπο μας.

Έτσι, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, προέβαλε εκείνον τον Γάμο, ο οποίος είναι μεν απλός, αλλά όμως μυστηριακός, έτσι όπως τον τελούσαν οι χριστιανοί των πρώτων χριστιανικών αιώνων.

Ο Σεβασμιώτατος δεν προέβη σε κάτι νεωτερικό και ριζοσπαστικό. Έκανε κάτι πολύ απλούστερο και πρακτικό, αναβίωσε την μυστηριακή και παραδοσιακή τέλεση του Γάμου.

Το μόνο που ζήτησε να υπάρχει, είναι οι δακτύλιοι (βέρες) και τα στέφανα. Τίποτε άλλο. Ούτε χρήματα, ούτε στολισμοί, ούτε πολυτελή ενδύματα, τίποτε μα τίποτε.

Το μόνο που θα μπορούσε να θεωρηθεί δαπανηρό, είναι οι δακτύλιοι, αλλά και αυτό μπορεί να απλοποιηθεί, με την κατασκευή από υποδεέστερο του χρυσού μέταλλο, από ασήμι.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι πολύ παλαιότερα, μόνο ο νυμφίος έφερε δακτύλιο από χρυσό. Η νύμφη φορούσε ασημένιο. Οπότε τι μας εμποδίζει σήμερα στην κατασκευή τους από ασήμι; 


O γάμος στην Κανά (από εδώ & εδώ), όπου το πρώτο θαύμα του Ιησού Χριστού. Ερμηνεία του εδώ από τον π. Ιωνά της Ταϊβάν.

Για την χρήση των στεφάνων του γάμου, ο Σεβασμιώτατος έστειλε το μήνυμα ότι τα στέφανα δεν είναι ιδιωτική επιλογή, αλλά σκεύη της Εκκλησίας. Κανείς δεν προσέρχεται στη Θεία Κοινωνία κρατώντας το δικό του ποτήριο ή τη λαβίδα του. Κανείς δεν πάει στη βάπτιση φέρνοντας την κολυμβήθρα του. Κατά συνέπεια, κανείς δεν πορεύεται να στεφθεί με στέφανα της επιλογής του, τα οποία οφείλουν να βρίσκονται στο σκευοφυλάκιο της Εκκλησίας και με αυτά να στεφανώνεται κάθε ανδρόγυνο. Έτσι τα στέφανα θα είναι λειτουργημένα.

Σχετικά με την ενδυμασία του ανδρογύνου, ο Σεβασμιώτατος στέλνει το μήνυμα της απλότητας. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερα ενδύματα για το ανδρόγυνο.

Ο σχεδιασμός του νυφικού, όπως έχει επικρατήσει, είναι δυτικής προελεύσεως και επιδράσεως των ενδυμάτων των δυτικών σαλονιών, τα φουρό και έχει εισαχθεί μάλλον την εποχή της βαυαροκρατίας.

Η εγχώρια παλαιότερη πρακτική ήθελε την αμφίεση της νύφης να αποτελείται από παραδοσιακή φορεσιά, ενώ ακόμη παλαιότερα, το νυφικό ήταν απλό λευκό ένδυμα, κατάλοιπο του εμφώτιου, του βαπτιστικού δηλαδή ενδύματος.

Οι λαμπάδες που χρησιμοποιούνται στο Γάμο, δεν χρειάζεται να είναι δαπανηρές. Αρκούν δύο απλές μικρές λαμπάδες τοποθετημένες σε κηροπήγια, από αγνό μελισσοκέρι, σύμβολο της καθαρότητας και εργατικότητας της οικογένειας, όπου όλοι στην οικογένεια, όπως στη κυψέλη οι μέλισσες, θα εργάζονται για να κομίζουν από τα ευώδη άνθη της αγιοπατερικής διδασκαλίας την γλυκύτητα της Πίστεως και θα φλέγονται από την πίστη στον Χριστό, έτσι όπως ακριβώς ανάβουν οι λαμπάδες. 


 
Ο Κρήτης Ειρηναίος (από εδώ)

Όλα τα υπόλοιπα, στολισμοί, ενδύματα, εδέσματα, έξοδα, δαπάνες, θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν λίαν επιεικώς ως υπερβολές, ή ακόμη και ματαιότητες.

Οι σύγχρονες ανάγκες στρέφουν το ενδιαφέρον της ετοιμασίας του γάμου στην πρακτική της απλότητας των πρωτοχριστιανικών αιώνων.

Αυτό που θα είναι κύριο μέλημα και θα απασχολεί τους μελλονύμφους, θα είναι η πνευματική προετοιμασία για συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία.

Το ανδρόγυνο έτσι θα προσέρχεται στο μέγα μυστήριο, απαλλαγμένο από αθυμία και δυσφορία ετοιμασίας πολλών υλικών και δαπανηρών πραγμάτων, ενώ θα έχει τον πλούτο τον πραγματικό, εκείνον που δεν εκπίπτει ποτέ, τις πνευματικές αξίες και την σταθερότητα της Πίστεως, η οποία στηρίζει ουσιαστικά και υπαρξιακά κάθε ανδρόγυνο και κάθε οικογένεια.

Ο Σεβασμιώτατος, τονίζει την εκκλησιαστική και μυστηριακή προοπτική του Γάμου, σε αντίθεση μιας, κοσμικού και καταναλωτικού τύπου, τελετής.

Αυτό το σπουδαίο μάθημα και το σημαντικό μήνυμα για το Γάμο, μας ενέπνευσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ.κ. Ειρηναίος, ο Οποίος τέλεσε έναν απλό Γάμο, ως πρότυπο, πρόταση και αλλαγή στάσεως ζωής έναντι στη σύγχρονη οικονομική συγκυρία που μαστίζει τον τόπο μας και ως υπέρβαση από την καταναλωτική υποδούλωση που εγκλωβίζει το σύγχρονο άνθρωπο.


Παρακαλώ, και:

Έρωτας, σεξ, γάμος και μοναχισμός

Περί γάμου και συζυγικής απιστίας
Θέλεις σεξ; 
Του αγίου Βαλεντίνου - Μια ορθόδοξη θεώρηση, όντως γεμάτη έρωτα...
"Επάγγελμα γονιός" ή "δυο εχθροί σ' ένα μαξιλάρι" της μακαριστής Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη
 

Γάμος, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Η χριστιανική συζυγία. (Συμβουλές προς τον σύζυγο)
Γιατί παντρεύονται οι άνθρωποι; από αγάπη, από έρωτα ή για να κάνουν πολλά παιδιά;
Ένας νέος ερωτεύεται...


Ο γέροντας Αναστάσιος του Κουδουμά και άλλοι άγιοι και γέροντες της Κρήτης 
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
H παρεξηγημένη αγιότητα